Ga naar de inhoud
2022, Thailand in rouw

Met één weerzinwekkende daad verwoestte een oud-agent de levens van tientallen families

Een drama bij het kinderdagverblijf Beeld © Thom Schelstraete

Thailand werd afgelopen najaar ondergedompeld in rouw na een schietpartij bij een kinderdagverblijf. Onder meer 22 peuters werden vermoord door een ex-agent, die ook zichzelf ombracht. Eén meisje sliep onder een dekentje door het geweld heen en overleefde. Thom Schelstraete was op dat moment net begonnen als correspondent Zuidoost-Azië en vloog naar Thailand voor een reportage.

Met één weerzinwekkende daad verwoestte een oud-agent begin oktober de levens van tientallen families. De moordpartij op het kinderdagverblijf in Nongbua Lamphu bezorgde Thailand afgelopen oktober een nationaal trauma. Het was mijn eerste reportage als de nieuwe Zuidoost-Azië-correspondent van RTL Nieuws. Nog geen week nadat ik er was geland.

"Thom, er is een moordpartij bij het kinderdagverblijf in het noorden van Thailand: kun jij die kant op?", vroeg buitenlandcoördinator Gertjan Vis toen de eerste berichten naar buiten kwamen. Een ex-agent had er bij een kinderdagverblijf meerdere mensen doodgeschoten, waarna hij naar binnen stormde en 22 peuters vermoordde. Hij maakte uiteindelijk een einde aan zijn eigen leven.

Ex-agent
Lees ook:
Ex-agent richt bloedbad aan op Thais kinderdagverblijf: tientallen doden

Ik was op dat moment onderweg naar een bezichtiging voor een appartement en had de updates net binnen gekregen op mijn telefoon. Ik belde direct mijn lokale contacten of er een Thaise cameraman beschikbaar was die mee kon gaan naar Noord-Thailand.

Wat treffen we aan?

Dus stonden cameraman Phoenix en ik vrijdagochtend om 03.30 uur op vliegveld Don Mueang. Wij hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar gingen samen op pad om verslag te doen van een van de heftigste gebeurtenissen uit de recente geschiedenis van Thailand.

TIjdens de vlucht probeerden we samen te bedenken wat we die ochtend allemaal zouden aantreffen en hoe we te werk zouden gaan. Wat als de autoriteiten het hele dorp hermetisch afsluiten? Benaderen we nabestaanden als we ze tegenkomen, en op welke manier?

Na een vlucht en autorit van zo'n twee uur stonden we versteld van wat we bij het kinderdagverblijf aantroffen. Het hele dorp had zich er in de vroege ochtend al verzameld. In de enorme drukte liepen ook een paar honderd agenten, militairen en andere ambtenaren rond. Toch lukte het om in de buurt te parkeren, waarna we plots pal naast de plek stonden waar zich de dag ervoor iets gruwelijks had afgespeeld.

Alle voorgenomen plannen konden al snel de prullenbak in. Er gebeurde zoveel om ons heen dat we vooral druk waren met het vastleggen en begrijpen van wat we zagen. Zoals de rouwende ouders die door de autoriteiten werden opgedragen om een lijn te vormen bij het kinderdagverblijf.

Bloemen koninklijke garde

Terwijl leden van de koninklijke garde bloemen legden bij de ingang, werd de stilte van de plechtigheid verbroken door het gesnik en gehuil van de ouders. Een moment dat erg ongemakkelijk voelde. Maar het bleek die dag een van de vele manieren waarop de Thai collectief rouwen.

Wat ons meteen opviel was een vrouw die hevig snikkend een rood dekentje en een fles vasthield, de favoriete spullen van haar vermoorde kind. Het verdriet van haar en haar partner was zo groot dat wij besloten ze niet te benaderen voor een interview, en enkel wat beelden op afstand te maken.

In een hal vlak naast het kinderdagverblijf werden andere nabestaanden opgevangen. Er was slachtofferhulp aanwezig, fijne tussenpersonen aan wie we konden vragen of sommige nabestaanden eventueel met ons wilden praten.

Zo liepen we met grootouders mee naar een van de gedenkplekken. Daar legden ze het favoriete ijs en snoep neer van hun omgekomen kleinzoon. "Oma heeft eten voor je gekocht, waarom eet je het niet?", barstte de grootmoeder in huilen uit. Haar verhaal is verteld, vragen zijn overbodig en voor ons gevoel ook ongepast.

Rel en excuses

Dat media hier verschillend mee omgaan werd die dag wel duidelijk. Een team van CNN betrad het kinderdagverblijf en maakte er beelden van bebloede bedden en rugzakken.

De reportage zorgde de dagen erna voor een grote rel. De verslaggever en cameraman werden beboet en maakten onder druk van de Thaise autoriteiten publiekelijk hun excuses.

Het is een constante en lastige afweging. Wat film je wel en niet, welke beelden verwerk je wel en niet in de reportage? Wij trokken de grens bij een tempel waar die dag de uitvaarten van meerdere kinderen begonnen.

De kisten met daarin de jonge slachtoffers werden een voor een naar binnen gedragen. Phoenix maakte nog wat beeld van de moeder die we eerder tegenkwamen. Met nog altijd de deken en de fles tegen haar borst gedrukt, nam ze in de tempel afscheid van haar kind. Dit werd duidelijk een moment waar de nabestaanden alleen moesten zijn, en dus vertrokken we.

Terwijl Phoenix en ik wegliepen, klonk er achter ons plots een geschreeuw dat door merg en been ging. Een moeder had een kist geopend om nog een laatste blik op haar kind te kunnen werpen, en dat werd haar te veel. Dat er vervolgens meerdere cameraploegen op haar afrenden om beelden te maken, is iets wat ik nog steeds niet begrijp.

Tegenover al het leed van die dag was er later nog een klein lichtpuntje. In de hoek van het kinderdagverblijf bleek de 3-jarige Ammy's als enige de verschrikking te hebben overleefd. Ze sliep onder een dekentje door al het geweld heen en werd niet opgemerkt door de dader.

Een 'mirakel', noemden haar familieleden het.

Bekijk ook: ongeloof en verdriet na schietpartij op kinderdagverblijf Thailand

00:56
Deze video maakte Thom Schelstraete na de schietpartij.