Van Tijuana naar Nuth

Mexicaanse Gabriela schiet raak voor Nederland, en dat komt allemaal door Cupido

21 juli 2021 19:00 Aangepast: 24 juli 2021 10:49
Gabriela en Mike Beeld © Eigen foto

Gabriela Bayardo schiet met scherp. Niet alleen tijdens het handboogschieten, ook in de liefde. De geboren Mexicaanse viel als een blok voor Limburger Mike Schloesser, die ook van wereldklasse is in het boogschieten. Nu wonen ze samen in het Limburgse Nuth en schiet Gabriela pijlen voor Nederland op de Olympische Spelen. Een Cupido-verhaal, met hopelijk een medaille in Tokio als bekroning.

De familie van Gabriela had niets met handboogschieten. Sterker nog: ze hadden er nog nooit van gehoord. In het Mexicaanse Tijuana waar de familie vandaan komt, draait het vooral om voetbal en honkbal. "We gingen elke zondag naar het honkbalveld, om naar mijn broer te kijken", zegt ze.

Mexicaans trainingsprogramma

Ook Gabriela wist niet van het bestaan van handboogschieten af, maar kwam er op haar elfde mee in aanraking bij een trainingsprogramma. Dat gaat er in Mexico nogal serieus aan toe. Waar wij in Nederland vaak simpelweg de sport beoefenen die we leuk vinden, wordt er daar minutieus gekeken waar een kind mogelijk in zou kunnen uitblinken.

De achterblijvers

In Tokio zijn ze er niet bij vanwege corona: de familieleden en vrienden van de Olympiërs. En juist zij zijn van enorm belang in de carrières van deze topsporters.

In deze serie portretteren we de Olympiërs door hun eigen ogen, maar ook door die van hun naasten. Deze keer: boogschutter Gabriele Bayardo en haar man Mike Schloesser, zelf ook begenadigd schutter.

Gabriela moest gaan handboogschieten, werd geconcludeerd. Ze was met haar 1,68 meter lang voor een Mexicaanse en haar armen waren ook geschikt om te schieten, was te lezen. Een uitnodiging voor trainingen volgde. "Ik was superblij. Mama, mama! Ik heb een brief, riep ik naar mijn moeder. Maar die had geen idee wat voor sport dat eigenlijk was."

Broer kwam niet

Jammer natuurlijk, als je ouders niet meteen staan te springen, maar Gabriela zette door en ging op pad. 

"Bij aankomst vroegen ze waar mijn broer was. Die had ook een uitnodiging gekregen." Maar haar broer kwam niet, terwijl ze vooral hem wilden, bleek later. Maar hij wilde lekker honkballen, dus ze moesten het met Gabriela doen. En dat zou helemaal niet zo slecht uitpakken.

Gabriela aan het trainen in Mexico Gabriela aan het trainen in Mexico

Want Gabriela was goed, werd steeds beter, en zat binnen de kortste keren zomaar in het nationale jeugdteam. "In 2011 begon ik met het topsportprogramma, maar het was ook de periode waarin mijn ouders gingen scheiden. Dat was echt best een moeilijke tijd."

'Ik had nooit veel zelfvertrouwen'

Toch was er nooit écht het gevoel dat ze van handboogschieten weleens haar beroep kon gaan maken. "Ik had geen zelfvertrouwen. Ik was wel goed, maar niet echt de beste. Dat gevoel kwam later pas."

Gabriela in actie op de Olympische Spelen In Rio Gabriela in actie op de Olympische Spelen In Rio

En dus ging ze 'gewoon' studeren. Omdat ze goed kon schieten, kreeg ze wel een zogenoemd 'scholarship'. Dan was haar studie tenminste gratis. En zo zag ze het ook steeds meer. Het trainen kwam op een lager pitje en Gabriela had wat minder aandacht voor boogschieten. Een ander leven lag voor haar.

'Hoe minder ik schoot, des te beter het ging'

"Maar gek genoeg, hoe minder ik ging schieten, des te beter het ging", zegt ze met een lach op haar gezicht. En zonder dat het echt een doel was, plaatste ze zich namens Mexico voor de Olympische Spelen in Rio de Janeiro van 2016 en haalde ze de tweede ronde.

Gabriela met haar vader op de Olympische Spelen. Gabriela met haar vader op de Olympische Spelen.

Ze kende Mike toen al een paar maanden. Het wereldje van handboogschutters is overzichtelijk, en de Nederlander deed zijn voorbereiding voor het seizoen vaak in Mexico. "Lekker weer, de hele dag schieten, en veel van mijn toernooien zijn in de Verenigde Staten", zegt hij.

Ontmoeting bij een drukke Spaanse avond

Hij kende in Mexico door zijn bezoekjes wat mensen, en die vrienden zocht hij ook in het voorjaar van 2016 op. Het enige probleem: Mike z'n Spaans was toen wat roestig, en zo zat hij er tijdens een gezellig avond met een mannetje of 20 toch wat verloren bij. En dat merkte de ook aanwezige Gabriela op.

Gabriela met hond Chiro Gabriela met hond Chiro

Zij vroeg hem naast haar te komen zitten, en zo geschiedde. Mike en Gabriela praatten de hele avond met elkaar in het Engels, en zij kon ondertussen wat van de andere gesprekken voor Mike vertalen, zodat hij er toch nog iets van meekreeg. Telefoonnummers werden uitgewisseld, maar eigenlijk was het al duidelijk: dit was meer dan alleen een beetje gezelligheid.

'Hele dag op zijn berichtje gewacht'

"Ik heb de volgende dag de hele tijd op een berichtje van hem gewacht", zegt Gabriela. Dat bericht kwam 's avonds pas. "Ik dacht dat ik daardoor al te gretig overkwam", lacht Mike. Liefde op het eerste gezicht dus. Maar hij woonde in Nederland, zij in Mexico. Het maakte niet uit. Na een maand daten, waren Gabriela en Mike dan écht een hangboogschietstelletje.

Makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe overbrug je een afstand 9206 kilometer, van het Limburgse Weustenrade (ruim 200 inwoners) waar Mike toen nog woonde, tot het Mexicaanse Tijuana van Gabriela (bijna 2 miljoen inwoners).

Heen en weer reizen

Zij zagen het niet als probleem. Ze reisden gewoon heen en weer. Samen. Dan weer in Weustenrade, dan weer in Tijuana. "Maar dat werd op een gegeven moment wel een beetje duur", zegt Mike met gevoel voor understatement.

Gabriela kreeg haar Nederlandse paspoort op 10 maart 2020. Gabriela kreeg haar Nederlandse paspoort op 10 maart 2020.

Hij vond het niet zo prettig in Mexico, zij best wel in Limburg, al moet ze wel wennen aan de rust en stilte. "Bij zijn ouders is het zo ongelooflijk stil", zegt ze erover.

Maar ze kan er ook van genieten, en dus besloten ze in Nederland te gaan wonen. En omdat de Mexicaanse coach het niet goed vond dat Gabriela niet in Mexico zou trainen, was de volgende keus dat ze wel voor Nederland wilde gaan schieten. Een beslissing die vooral door de Nederlandse bondscoach met luid gejuich werd ontvangen.

De tuin van Gabriela en Mike in Nuth De tuin van Gabriela en Mike in Nuth

Natuurlijk was het ook moeilijk, haar ouders ziet Gabriela nu een stuk minder, haar broers ook, en door de keuze om voor Nederland te schieten, mocht ze - zo zeggen de regels - een jaar lang niet in actie komen. Daardoor miste ze het WK in Mexico, haar thuisland. Zelf is ze er nuchter onder. "Het WK in het jaar na de Olympische Spelen is het minst belangrijke WK, maar het was natuurlijk wel jammer."

De eerste periode in Nederland woonden Gabriela en Mike nog bij Mikes ouders in Weustenrade, nu hebben ze samen een huis in Nuth, niet ver van Weustenrade en onder de rook van Heerlen. En als het te rustig is, hebben ze altijd hond Chiro nog. De tuin is zoals je van echte handboogschutters kunt verwachten. Lang, heel lang, met gras en wat molshopen. En aan het eind staat een roos met allemaal gaatjes in het midden. Eigenlijk is het huis alleen om de tuin gekocht, geven ze beiden toe.

Mike past op de hond

Mike en Gabriela genieten van de ruimte, en van elkaar, maar moeten het op de Spelen in Tokio even zonder elkaar doen. Mikes discipline, het compound-schieten, is namelijk niet olympisch. Die van Gabriela, het recurve, wél. Zij komt straks individueel in actie, en ook samen met een Nederlandse man in het mixed-onderdeel.

Jammer, vindt Mike, die hoopt dat hij in 2028 mogelijk ook een keer naar de Spelen kan, als compound-schieten wel op de lijst staat. Als dat niet zo is, ook niet getreurd. Hij heeft andere bezigheden deze maand. "Ik heb beloofd goed op de hond te passen."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore