Reportage

De afstand, de blessure, de sfeer: alles is anders, behalve het bier

14 september 2020 06:07 Aangepast: 14 september 2020 07:49
Voor de wedstrijd in het stadion.

Nog een kwartier tot de wedstrijd. Ik gooi het biertje om dat ik van mijn buurman op de tribune heb gekregen. Vol over het shirt dat ik net voor mijn zoontje van 5 maanden heb gekocht. Wedstrijdspanning? Het is mijn comeback bij FC Groningen. Acht jaar na mijn laatste seizoenkaart heb ik er nu weer één. Maar bijna niets is hetzelfde als toen.

Niet alleen ik maak mijn comeback. Ook Arjen Robben doet dat, in het weekend dat het Nederlandse voetbal zijn comeback maakt. Het is een weerzien met een speler die mij niet kent. Als 13-jarige jongen zat ik ook op de tribune toen Robben zijn debuut maakte voor FC Groningen. 17 december 2000. Nu, bijna 20 jaar later, zien we elkaar weer. Helaas maar een klein halfuur.

Toen was Arjen 16, heette het stadion het Oosterpark en juichte iedereen omdat we wonnen van Feyenoord. Ik zat op de tribune met mijn buurjongen en we fronsten de wenkbrauwen toen we de opstelling zagen. 'Arjen Robben? Wie is dat nou weer?'

"Nu zit er anderhalve meter tussen de fans en mag je niet eens juichen, maar dat blijkt later een utopie."

Nu is Arjen 36, zit er anderhalve meter tussen de fans en mag je niet eens juichen, maar dat blijkt later een utopie.

Van Roda tot Fiorentina, we waren erbij

Heel even terug naar maart van dit jaar. Het coronavirus gooit heel Nederland, wat zeg ik, gooit heel de wereld in het slot. Goedlopende bedrijven worden zomaar noodlijdend, en ook voetbalclubs worden niet gespaard. 

Ik bel Maurits, een vriend van mij waarmee ik vroeger ook altijd naar 'de FC' ging. Club helpen? Zeggen we tegen elkaar in mei. Twee uur later is de seizoenkaart binnen. 

We hebben voor ons doen een respectabel cv als het gaat om het bezoeken van wedstrijden van FC Groningen. We waren erbij toen Groningen in Florence in de UEFA Cup tegen Fiorentina speelde, we juichten in De Kuip bij de bekerwinst in 2015 en we bezochten vele uitwedstrijden. Roda, RBC, VVV, zelden keerden we terug met een overwinning.

Ik (r) voor de wedstrijd met Maurits. Ik (r) voor de wedstrijd met Maurits.

Het maakte niet uit. Nou ja, een beetje dan. Maar als we dan verloren, dan was de busreis terug lang genoeg om dat te vergeten. Naar de FC gingen we niet om het beste spel van de wereld te zien, gáán we niet om ons te vergapen aan wereldvoetballers. We gaan om te zingen, te springen, te schelden, te juichen, en om achteraf te mopperen dat 't niks is, niks was, en ook nooit wat zal worden. En dan komen we de volgende keer toch gewoon weer.

Toen student, nu ex-Groninger

Nu is dat anders. Al doen Maurits en ik er alles aan om de dag hetzelfde te laten verlopen als vroeger. Al woont Maurits nu in Amsterdam en ik in Utrecht. Eind jaren '10 woonden we samen als student in 'stad', zoals dat in goed Gronings heet.

"Wat denk jij?", vraagt Maurits. "1-2", zeg ik. "Maar Robben schiet er één in de haak." 

Tóen maakten we elkaar haastig wakker om na een heftige stapavond net op tijd te komen voor de wedstrijd van 14.30 uur 's middags. Nu haalt hij mij op en rijden we samen naar het noorden. In één streep lopen we door naar Café Hooghoudt. Leffe Blond. Nacho's. Net zoals toen. "Wat denk jij?", vraagt Maurits. "1-2", zeg ik. "Maar Robben schiet er één in de haak." 

Snel naar het stadion, bedenk ik me om 15.15 uur. We zitten op de tweede ring, en die mensen moeten zich tussen 15.15 en 16.00 uur naar de ingang begeven, het is een coronaregel. Een bezoek aan FC Groningen is niet zo eenvoudig als vroeger, blijkt maar weer. Lullig voor die studenten die brak uit hun bedden komen.

Het stadionplein, drie kwartier voor de wedstrijd. Het stadionplein, drie kwartier voor de wedstrijd.

De sfeer buiten de Euroborg is tam, rustig. Slechts een paar duizend man in een stadion met plaats voor ruim 20.000. Nergens merk je de spanning die anders zo voelbaar is voor een pot van de jongens in groen-wit, nergens de colonne van mensen die uit het centrum richting het stadion lopen. Er is niet eens politie, zo lijkt het. Ook geen uitsupporters natuurlijk. We gaan maar naar binnen.

'Goeiedag eem!'

"Moi!", "Goeiedag eem!" Twee mannen op de tribune begroeten elkaar in goed dialect. 'Moi' is het Groningse equivalent van hallo, 'goeiedag eem', is de combinatie van het voor iedereen bekende goeiedag, met de nodeloze Groningse toevoeging 'eem', het betekent eigenlijk 'even'. Mag je weer vergeten. 

Bij de wc's probeert men op deze manier de anderhalve meter te waarborgen. Bij de wc's probeert men op deze manier de anderhalve meter te waarborgen.

Toch is het belangrijk om hier te melden. De Groningse woorden voelen voor mij als ex-inwoner van de stad een beetje als thuiskomen. Ik vertrok in 2012 naar Rotterdam voor mijn studie, kwam nog weleens terug, maar kocht geen seizoenkaart meer. Mijn laatste bezoek aan het stadion was inmiddels ruim 2 jaar geleden.

Voetbal kijken. Écht kijken

We mengen ons in het gesprek met de mannen om ons heen, wisselen wat biertjes uit en nadat ik een pilsje over het zojuist gekochte shirtje voor mijn zoontje heb gegooid, begint de wedstrijd. Mét Robben dus. Tegen PSV.

En dan gebeurt er iets wat ik in al mijn jaren als Groningen-fan nog nooit heb meegemaakt. Ik kijk voetbal. Natuurlijk kijk je voetbal als je in het stadion zit, maar nu kijk ik écht. Ik zie hoe PSV domineert, Groningen onder druk zet, en ik zie ook dat 'onze jongens' zich het snot voor de ogen werken om de bal weg te krijgen. Ik realiseer me: voetbal kijken doe je thuis op tv. In het stadion beleef je voetbal. 

Zingen en klagen tegelijk

Toch wordt er - een beetje - gezongen. En geklaagd, zoals alleen Groningers dat kunnen. Er wordt ook bijna gejuicht, als een speler van Groningen het Eindhovense doel onder vuur neemt. Net niet. Even later wordt er niet geklaagd, maar wordt het stil. Het Groningse teken voor echte bezorgdheid.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Robben na half uur geblesseerd naar de kant bij rentree

Robben gaat zitten. Heel even waren we vergeten dat Arjen, ónze Arjen, geblesseerd zou kunnen raken. Na een dertien-in-een-dozijnduelletje is zijn comeback plots voorbij. Hij staat op, rukt zijn shirt van het lijf en slingert het weg. Weg is Arjen. Zomaar ineens.

Eerst Robben, dan 0-1

Stilte in het stadion. Natuurlijk kon dit gebeuren, maar nu al? Hij leek de afgelopen weken best goed in orde. Oefenpotje tegen Almere, goal gemaakt tegen Arminia Bielefeld, zag er allemaal goed uit. Dit voelt onrechtvaardig. Ik baal, om me heen wordt gebaald, Arjen zal nog het meest balen. PSV niet. PSV maakt een paar minuten later 0-1. Dat is dan weer niet onrechtvaardig. Wel een beetje vervelend.

Arjen Robben gaat teleurgesteld van het veld. Arjen Robben gaat teleurgesteld van het veld.

Gelukkig is er de rust, even bijkomen. Ik haal een biertje voor onze nieuwe vrienden op de tribune en passeer in het trappenhuis meerdere rokende supporters. Dat mag niet, maar in het trappenhuis wordt niet gecontroleerd, blijkbaar. Biertjes mogen wel, gelukkig maar. Zo is er toch nog iets wél net als vroeger.

1-1! Juichen dus!

Want wat dus ook niet mag, is juichen. Maar waar je de behoefte om een peuk te roken nog zou kunnen onderdrukken, gaat dat met juichen niet. De PSV-doelman Mvogo verspeelt kort na rust op knullige wijze de bal, en levert 'm zo in bij Tomas Suslov, de vervanger van Arjen Robben.

Hij scoort! De nieuwe Arjen Robben! Of ga ik nu te ver? Afijn. Het is 1-1! Een explosie van geluk door het stadion. Juichen dus. Dat hou je gewoon niet tegen. Maar nu wel met anderhalve meter afstand.

PSV mist een penalty. Heel even was er nog hoop voor Groningen. PSV mist een penalty. Heel even was er nog hoop voor Groningen.

Zit er meer in? Kunnen we winnen? Ik begin ineens te hopen, want zo gaat dat in het voetbal. De hoop blijkt ijdel. PSV is beter, en scoort al snel nogmaals. Ze missen nog een penalty. Weer even gejuich, maar als de 1-3 ook in het Groningse net ligt, is het echt voorbij. 

We rijden terug naar huis. We zeuren en klagen over het team, we hopen dat Robben niet écht geblesseerd is, we bespreken de kansen voor de FC dit seizoen. We zijn niet heel positief, maar toch is er iets heel moois aan deze dag: de bal rolt weer. Helaas nog wel iets te vaak in het Groningse doel.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore