Zondaginterview

Stoere Marina (14) ziet niets, maar doet alles: 'Mijn stok is alleen voor de sier'

31 maart 2019 07:47 Aangepast: 04 april 2019 14:00
Marina en haar hond Faith. Beeld © Manda van Trigt

Marina (14) fietst, rijdt paard, gaat naar de bioscoop, winkelt en zit uren op haar telefoon. Ze legt het allemaal vast in vlogs voor haar YouTube-kanaal. Een detail: het meisje uit Hendrik-Ido-Ambacht ziet helemaal niks.

Als je niet weet dat Marina blind is, ga je er bijna aan twijfelen. Ze krijgt dan ook vaak de vraag of ze niet slechtziend is in plaats van blind. Het is het grootste compliment dat je Marina kunt geven. 

"Blijkbaar ben ik zo goed in 'normaal zijn' dat mensen het niet eens geloven als ik zeg dat ik nep-ogen heb", zegt Marina. Met haar vlogs wil ze vooral laten zien wat blinde mensen kunnen. "Dat is veel meer dan vaak wordt gedacht."

Marina filmt haar vlogs zelf en dat doet ze zo:

Haar moeder helpt haar met het monteren. Marina luistert naar het geluid en haar moeder kijkt naar het beeld.

Kattenogen

Toen Marina elf maanden oud was, dachten haar ouders dat ze last had van een of twee luie ogen. Haar ouders maakten een afspraak bij de oogarts. Niets spannends. Tot moeder Joëy iets vreemds opmerkte op een foto die ze gemaakt had van haar dochter. "Ik zag een soort vlekken in haar ogen net als katten hebben als ze in een lamp kijken."

Ze vertrouwde het niet. Op internet vond ze foto's van kinderen met eenzelfde soort vlekken. Alles wees in de richting van retinoblastoom, een zeldzame vorm van oogkanker. Een paar dagen later kwam de bevestiging van de arts. Marina had kanker in beide ogen.

Haar rechteroog moest er meteen uit en het linkeroog zouden de artsen met bestraling proberen te redden. "Normaal verwijderen ze alleen je 'slechte' oog en houd je je 'goede' oog, maar bij Marina was het kiezen tussen twee kwaden. Ze zaten beiden helemaal vol", zegt Joëy.

'Alles stond stil'

Drie dagen na het gesprek met de arts reed het gezin naar huis, Marina met één oog minder.

"Het moment dat we met zijn drieën over de snelweg reden, vergeet ik nooit meer. Ons leven leek in de auto even stil te staan, onze eigen bubbel. Kleine Marina in haar kinderzitje op de achterbank, buiten reden de auto's door en op de radio hoorden we de deejays lachen", vertelt Joëy.

Eerste verjaardag

Een periode van intensieve bestraling van Marina's linkeroog volgde. Daarvoor moest het jonge gezin naar Duitsland. Zes weken zat Marina met haar vader en moeder in een hotel in Essen. Marina zette haar eerste stapjes in dat hotel en ook haar eerste verjaardag werd er gevierd. "Met veel drank en medicijnen sleepten we onszelf door de weken heen", zegt moeder Joëy.

Familieleden en vrienden kwamen langs om het gezin te steunen. Van de zes weken dat het gezin er zat, waren ze maar drie nachten alleen. De liefde die ze kregen zal de moeder van Joëy nooit vergeten. "Achteraf is het een van de mooiste periodes uit mijn leven. Hoe gek dat ook klinkt."

Moeder Joëy, Marina en hond Luka. Moeder Joëy, Marina en hond Luka.

Zo normaal mogelijk

Ondanks de bestraling moest na drie jaar ook Marina's linkeroog eruit. Ze werd volledig blind. Moeder Joëy wilde koste wat het kost dat Marina goed mee zou kunnen komen in de maatschappij. "De wereld past zich niet aan aan Marina, zij moet zich aanpassen aan de wereld." 

Marina leerde om mensen aan te kijken als ze praat. Lopen doet ze vooral op haar gehoor. "Je zult Marina echt niet met haar armen tastend rond zien lopen", zegt Joëy. En een blindestok? "Die hebben we wel, maar die is meer voor de sier," zeggen moeder en dochter in koor. "Hij is soms best handig hoor, bijvoorbeeld op de kermis. Iedereen gaat voor je aan de kant en je mag voor bij attracties", zegt Marina.

Zonder zijwieltjes

Toen ze vijf was, leerde Marina fietsen. Met een helm en zijwieltjes op de binnenplaats bij haar huis in Hendrik-Ido-Ambacht. Natuurlijk vond haar moeder het eng, maar ze wilde het niet tegenhouden.

Tot Marina ineens binnen kwam rennen: ''Mam, alle buurmeisjes fietsen zonder zijwieltjes en ik wil dat ook!"  Ze liet haar ouders niet veel keus. Een uur later waren ook bij Marina de zijwieltjes eraf. "En ze was sneller dan de andere kinderen", zegt haar moeder.

Inmiddels fietst Marina zonder moeite. In een van haar vlogs volgt ze haar vader, de haar op de step voorgaat. Ze hoort het geluid van de step en weet zo precies waar ze heen moet. Paardrijden werkt op dezelfde manier. Marina luistert naar een geluidje dat iemand maakt, of naar iemands stem en galoppeert moeiteloos door de manege-bak.

Zo fietst Marina:

Een vlog van het meisje uit 2015

Pubers

Marina hoeft voor haar gevoel niet veel te laten door haar blindheid. Als ze naar de bioscoop gaat, luistert ze via een app voor blinden op haar telefoon mee. Als ze gaat winkelen vertrouwt ze op de smaak van haar vriendinnen en paardrijden kan ze puur op gehoor.

Toch zijn de belemmeringen er natuurlijk wel. Ze mag officieel niet fietsen en alleen naar een vreemde plek gaan is niet vertrouwd. "Als blinde ben je een makkelijk slachtoffer", zegt Joëy. Ook willen haar ouders dat Marina's locatie via gps altijd zichtbaar is. "Vet irritant", vindt ze zelf.

Ze is en blijft blind

Die belemmeringen zullen waarschijnlijk de rest van haar leven blijven, en dat besef is niet makkelijk als 14-jarige. Het ging dan ook een tijdje niet zo lekker met Marina. Op school was de havo lastig en de school had niet genoeg aanpassingen voor haar. "Gym was niet leuk, vooral niet als we gingen trefballen. Dan stond ik er maar een beetje bij," zegt Marina.

Marina kreeg als voorstel om te blijven zitten en nog een keer havo 3 te doen met extra bijles. Ze zag het niet zitten en koos ervoor om van havo naar mavo te gaan en belangrijker: van regulier naar speciaal onderwijs. Ze zit nu op een school speciaal voor blinden en slechtzienden.

Een paar jaar geleden had je haar niet kunnen overhalen om naar het speciaal onderwijs te gaan, maar eenmaal daar heeft het toch ook zijn voordelen. "Mensen begrijpen me beter en ik heb laatst zelfs gescoord bij trefbal."

Marina op haar paard Furzey. Marina op haar paard Furzey.

Hulpmiddelen

Als Marina zestien is, krijgt ze een blindengeleidehond. Ze kan niet wachten, want ze houdt ontzettend van dieren. Daarnaast heeft ze sinds een tijdje een ander hulpmiddel waar ze dankbaar gebruik van maakt, de Orcambril. Die ziet eruit als een gewone bril, maar dan met een klein cameraatje op een van de pootjes. Dat cameraatje scant en maakt foto's van wat je ervoor houdt. 

Als Marina een brief voor haar bril houdt en erop tikt met haar vinger, leest de bril hem foutloos voor. Het is een uitkomst voor Marina. De bril kan kleur en geld herkennen en de tijd voorlezen. Vooral voor tekst is de bril ideaal, want niet alles is altijd te lezen in braille.

Toekomstdroom

De bril moet Marina ook gaan helpen bij haar vervolgopleiding. Als ze klaar is op de mavo wil ze een mbo-opleiding tot dierenartsassistente volgen. Ze liep al eens mee in een dierenartsenpraktijk. "Vooral het contact met de baasjes is heel leuk", zegt ze. "En natuurlijk de dieren, ik hou van dieren."

Met vloggen is ze ook nog lang niet klaar. Ze heeft eerder al samengewerkt met meerdere grote namen, en heeft inmiddels ruim twintigduizend abonnees op haar YouTube-kanaal. Dat getal maakt haar niet veel uit, al zou het natuurlijk wel leuk zijn om ooit de honderdduizend aan te tikken.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`