Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

03 juni 2018 07:00

Victor vecht om dood dochter Sharleyne zin te geven: 'Als we maar één kindje redden'

Hij had de hulpverlenende instanties nog gewaarschuwd. 'Als jullie niet ingrijpen, is mijn dochter straks dood.' Maar er werd niet ingegrepen en de woorden van Victor Remouchamps kwamen uit: zijn 8-jarige dochter Sharleyne werd in de nacht van 7 op 8 juni 2015 onderaan een flat in Hoogeveen gevonden. Victor is ervan overtuigd dat haar moeder haar heeft geduwd of gegooid. "Alle instanties hebben gefaald."

'Bent u de vader van Sharleyne Remouchamps?' Als er in die nacht van 7 op 8 juni twee agenten voor de deur staan bij Victor en zijn huidige vriendin Joyce, denkt hij eerst dat het weer hommeles is geweest in het huis van zijn ex. Er zal wel weer een zorgmelding gedaan zijn; ze zal wel wel weer in een dronken bui iets stoms hebben gedaan. Maar de agenten vragen hem om naar binnen te gaan en verzoeken hem te gaan zitten, ze hebben 'niet zo fijn nieuws'. Victor: "Dan weet je het eigenlijk al."

De woorden van de agenten dringen nauwelijks tot hem door. Sharleyne is kort daarvoor dood gevonden op de stoep van haar flat. Ze is van de tiende verdieping naar beneden gevallen, zeggen de agenten. Haar moeder is aangehouden.

In één keer raak

Negen jaar eerder leert Victor Hélène J. kennen via een online chatsite. Ze spreken een paar keer af, hebben het leuk samen. Dan blijkt na een aantal maanden dat Hélène in verwachting is. "Dat betekende dat het in één keer raak was geweest." Ze kennen elkaar eigenlijk nauwelijks. Moeten ze nu een kind gaan opvoeden samen? Nee, Hélène besluit de zwangerschap af te breken. Victor gaat schoorvoetend akkoord. Hij heeft altijd al vader willen worden, maar de relatie is nog pril en Hélène heeft het laatste woord.

Eenmaal bij de abortuskliniek veranderen ze van gedachten. "We zagen een klein bewegend mensje, met alles erop en eraan. Onze dochter. Die konden we toch niet weg laten halen?" De baby blijft. Victor kan zijn geluk niet op als Sharleyne later dat jaar geboren wordt. "Het was onwennig, zoiets kleins en breekbaars, maar wat was ik gelukkig en blij met haar."


Sharleyne als baby

Hélène, Victor en Sharleyne wonen dan samen in Hoogeveen. Maar na de bevalling gaat het niet goed met Hélène. Ze begint steeds meer te drinken en krijgt dan flinke woedeuitbarstingen. Ze gedraagt zich volgens Victor vreemd. Zo bekrast ze auto's, verdwijnt ze af en toe spoorloos, stapt ze dronken achter het stuur, rijdt ze haar auto total loss en zit ze vaak tot 's avonds laat te chatten.

Haar gedrag wordt volgens Victor steeds extremer. Op een nacht gooit ze een raam van het huis in. Ze staat stomdronken in de tuin met een vreemde man en laat zichzelf binnen. Als Victor beneden komt en haar naakt op de bank aantreft met die man, is voor hem de maat vol. Dit kan zo niet langer.

DNA-test

Hélène trekt in bij haar ouders, die om de hoek wonen. Sharleyne neemt ze mee. Door het losbandige gedrag van zijn ex begint Victor te twijfelen of hij wel echt de vader van Sharleyne is. "Ze ging zo makkelijk vreemd. Ik vond honderden naaktfoto's op haar laptop die ze naar andere mannen had verstuurd. Hoe kon ze toen zo snel zwanger van me zijn? Klopte dat wel? Ik wilde er zekerheid over hebben."

Een DNA-test wijst uit dat Victors vermoedens kloppen. Hij is niet de biologische vader van Sharleyne. "Dat deed me heel veel verdriet, al verandert het niets aan wat je voor je dochter voelt. Het blijft je dochter."

Victor wil dat Sharleyne het nooit te weten komt. Misschien later, als ze groot is. Zeker niet nu. Ze is 5 en heeft al genoeg te verduren gehad, vindt hij. Maar Hélène gebruikt die informatie vanaf dat moment om hem te chanteren. "Als ik niet deed wat zij wilde, dan zou ze het vertellen. Dat vond ik heel erg. Het hing continu boven mijn hoofd als het zwaard van Damocles."

Opeens niet meer zindelijk

Victor mag zijn dochter om de twee weken een weekend zien. Vanaf het moment dat Hélène verhuist naar de bewuste flat in Hoogeveen, merkt hij dat Sharleynes gedrag verandert. "Ik maakte me zorgen. Ze was verdrietig, begon zich ineens tegen ons af te zetten, speelgoed stuk te maken, wilde nooit op de foto. 'Ik hoef van mama niet naar Joyce te luisteren', zei ze dan."

Of ze vertelde dat mama twee vriendjes had. "Dat er een meneer bloot door het huis liep. 'Die was gewoon zijn pyjama vergeten', zei ze. Waar ben je als moeder dan mee bezig? Ze hield geen enkele rekening met het welzijn van haar dochter. Na verloop van tijd begon Sharleyne ook weer in haar broek te poepen en te plassen. Het was overduidelijk dat het niet goed ging."


Sharleyne

Maar Victor staat machteloos. Hij blijkt officieel geen gezag te hebben over zijn dochter. "Ik had haar erkend, dus ik ging ervan uit dat het goed zat. Er is mij nooit uitgelegd dat je apart gezag moest aanvragen als ongetrouwde vader."

Dat het huis van Hélène geen geschikte leefomgeving voor zijn dochter is weet Victor al wel, maar pas als er een brief van de politie op de deurmat valt wordt de volle omvang duidelijk. "Er lag zó'n stapel aan zorgmeldingen, waaruit bleek dat Hélène suïcidaal en depressief was, dat mijn dochter in drugspanden rondliep, alleen over straat zwierf, haar huis soms niet in kon omdat haar moeder dronken in slaap was gevallen."

De situatie was volgens Victor enorm schrijnend. "Hélène kon geen moeder zijn, maar er werd nagenoeg niets mee gedaan. Jeugdzorg had al jaren eerder moeten ingrijpen. Er zijn kinderen om minder uit huis geplaatst. Ze deden maar wat, ze rotzooiden maar wat aan. De instanties hebben met z'n allen enorm gefaald. De enige die zich zorgen leek te maken, was ik. Ik moest het in mijn eentje tegen iedereen opboksen."

Naar aanleiding van de dood van Sharleyne kwamen de Inspectie Jeugdzorg, Gezondheidszorg en Veiligheid en Justitie in mei 2016 met een rapport, waarin onder meer wordt geconcludeerd dat er ondanks de vele zorgmeldingen sinds 2012 'onvoldoende aandacht is geweest voor het kind', dat 'veiligheidsrisico's onvoldoende in beeld zijn gebracht' en dat 'informatie onvoldoende werd gedeeld' binnen en tussen organisaties. "Het kind is gedurende de hulpverleningsperiode onvoldoende gezien en gesproken."

Een vrolijk meisje

Zijn dochter was een vrolijk meisje, zegt Victor. "Ze was verlegen, maar als ze loskwam kletste ze aan een stuk door. Dan kon ze heerlijk babbelen en zingen. Ze liep continu achter me aan, was heel aanhankelijk. Dan kroop ze tegen me aan en viel ze in slaap. Een heel lief kind was ze."

Zijn stem stokt als hij vertelt over de laatste keer dat hij zijn dochter zag, na de autopsie. "Ze lag opgebaard in Groningen. Ik wilde haar heel graag nog even in mijn armen houden, maar je weet niet wat je aantreft." Pauze. Tranen. "Ik zag haar voetjes, haar gelakte teennageltjes. Over haar hoofd lag een deken. Het deed me zoveel verdriet."

De schaafwondjes op haar vingers dekte hij af met pleistertjes. Haar nageltjes, lang en viezig, knipte hij netjes met een nagelschaartje. "Ik weet niet waarom. Je blijft voor je dochter zorgen, ook al is ze overleden. Dat doe je gewoon. Ik wilde haar niet alleen laten. Het liefst was ik daar blijven slapen, maar dat mocht niet. Na een paar uur moest ik definitief afscheid van haar nemen."

Let op, de foto hieronder kan als schokkend worden ervaren.

Victor houdt de hand van zijn overleden dochter vast.

Dan, plotseling strijdvaardig: "Ik heb haar daar beloofd dat ik degenen die haar kwaad hebben gedaan en dit hebben laten gebeuren, stuk voor stuk te grazen ga nemen. Ze zullen allemaal boeten. Die beloftes kom ik na. De eerste is mijn ex en de anderen gaan volgen."

Eigen onderzoek

Victor is kwaad op de instanties. Drie dagen na de dood van Sharleyne kwam haar moeder weer op vrije voeten. Drie maanden later werd het onderzoek gesloten. "Als je al van een onderzoek mag spreken." Het Openbaar Ministerie (OM) concludeerde dat niet kon worden vastgesteld of het meisje was gesprongen, gevallen of gegooid.

"Het OM probeerde mij als vader op de mouw te spelden dat mijn dochter van 8 zelfmoord had gepleegd. Dat ze om half 2 's nachts zelf een trapje had gebouwd en over de reling was geklommen. Ze zou een zelfmoordbriefje hebben geschreven. Je wilt niet weten hoe brutaal ze met ons zijn omgegaan."

Hij begint samen met Joyce zelf een onderzoek om de beslissing van het OM aan te vechten. "We hebben het complete strafdossier doorgenomen, werden geconfronteerd met dingen waar we niet mee geconfronteerd hadden willen worden. We moesten wel. Als wij het niet hadden gedaan, had niemand het gedaan."



Victor en Joyce

Hun harde werk is niet voor niets. In maart 2017 concludeert het gerechtshof dat Hélène vervolgd moet worden voor moord of doodslag op Sharleyne. Het onderzoek wordt heropend. "Ze konden er niet omheen. Dat is aan Joyce te danken. Ze heeft er heel veel tijd in gestoken, dat is zo'n enorme klus geweest. Alles om die losse eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Ik weet niet waar ik was geweest zonder Joyce. Zij is mijn steun en toeverlaat."

Sinds oktober zit Hélène weer vast. Victor vermoedt dat zijn ex de dood van Sharleyne van A tot Z gepland heeft. "Ze heeft haar gewurgd, alles in haar slaapkamer in scène gezet en het raam opengezet, dat briefje neergelegd waarop Sharleyne 'Mama ik haat je' had geschreven. En haar dochter terwijl ze nog leefde over de reling geknikkerd. Met haar knuffel, het laatste wat ze van mij had gehad. Dat is wat ik denk."

Playmobil-boerderij

De laatste keer dat hij Hélène spreekt, is net na de verjaardag van Sharleyne. "Ik had een cadeau voor haar gekocht en zou haar ophalen. Maar omdat ik twee minuten te laat was, belde Hélène dat ze niet wilde dat Sharleyne met mij meeging. Ze begon weer te dreigen met de DNA-test. Ik wilde daar niet over ruziën met Sharleyne erbij, dat zou haar alleen maar schaden." Het verjaardagscadeau heeft hij zijn dochter daarom nooit kunnen geven. "Hij staat nog steeds ingepakt, de grote kinderboerderij van Playmobil."

Victor leeft nu van dag tot dag. "Het is zwaar, je bent in één klap je hele leven kwijt, jezelf, je carrière, alles. Mijn beste vriendinnetje is dood, mijn kijk op het leven is veranderd. Alles is verwoest. Ik probeer de draad stukje bij beetje weer op te pakken, maar alles valt me zwaarder dan normaal."


Victor en Sharleyne

Na de dood van Sharleyne werd bij Victor een posttraumatische stressstoornis (PTSS) en chronisch oorsuizen geconstateerd. "Die klachten staan me enorm in de weg om mijn werk als accountmanager weer op te pakken. Mijn hele persoonlijkheid is veranderd. Ik had altijd een vlotte babbel, nu hoor je me stotteren. Ik kan heel snel boos worden en dingen lastig relativeren. Het is gewoon heel moeilijk."

Gepaste straf

Hij leeft naar de rechtszaak toe. "Voor verwerking heb ik nog helemaal geen tijd. Daarbij: hoe kun je zoiets nou verwerken? Maar ik ben allang blij dat ik niet alleen ben. Iedereen ziet een vader die strijdt, maar degene die echt 90 procent van het werk heeft gedaan, is Joyce geweest. Zonder haar was deze rechtszaak er nooit gekomen."

Er zijn weinig momenten dat hij niet aan Sharleyne denkt. "Je staat ermee op en je gaat ermee naar bed." Vreugde haalt hij nog uit de momenten thuis, het gezinsleven met de dochter van Joyce. "Daar trek ik me heel erg aan op. Ik ben dankbaar dat we nog een huppelend kind door het huis hebben lopen. Natuurlijk ben ik dan ook weleens nieuwsgierig hoe Sharleyne er nu uit had gezien. Alle momenten van de puberteit moet je missen. Haar eerste vriendje, de middelbare school, alles. De blijdschap is wat afgevlakt allemaal. Het is voor ons allemaal zwaar, maar samen hebben we het gewoon heel goed. Dat is het belangrijkste."


Victor en Joyce

Victor wil dat Hélène een 'gepaste straf' krijgt voor haar vermeende daad. "Ik zou niet weten wat gepast is, maar als je alles bij elkaar optelt en het kan bewezen worden, gun ik haar het leven niet meer terug."

En wat Victor betreft stopt het niet wanneer zijn ex is veroordeeld. "Daarna komt Jeugdzorg aan de beurt, daar heb ik ook nog een appeltje mee te schillen. Er moet iets veranderen in Nederland, zodat andere kinderen niet hetzelfde overkomt. Sharleyne mag niet voor niets zijn gestorven. Als we maar één kindje kunnen redden, is haar dood niet voor niets geweest."

De advocaat van Hélène J. wil desgevraagd niet reageren op dit verhaal.

De rechtbank in Assen behandelt de zaak tegen Hélène J. vanaf 13 juni.

Topnieuws