We zien dat je waarschijnlijk onze advertenties blokkeert. RTLNieuws.nl heeft de inkomsten uit advertenties nodig om goede, onafhankelijke verhalen te blijven maken. Ook kan het zijn dat door het gebruik van een adblocker bepaalde functies op de website niet goed werken. Maak je een uitzondering voor onze pagina's? Voor meer informatie, klik hier.
Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

19 juni 2017 15:28

Marco heeft autorijdyslexie: 'Ik ben een gevaar op de weg'

Continu in de verkeerde versnelling zitten. Niet op de snelweg durven. Er zijn mensen die – naar eigen zeggen – een gebrek aan talent of lef hebben als het om autorijden gaat. Zoals Judith Krabbenbos. "Ik ga nóóit meer achter het stuur zitten."

Ik. Wil. Niet. Dat was het enige wat Judith Krabbenbos (44) kon denken toen ze als twintiger rijlessen cadeau kreeg van haar ouders. "Mijn zusje had alles in één keer gehaald en was zo enthousiast. Die zei: 'Ik denk dat ik in mijn vorige leven vrachtwagenchauffeur ben geweest.' Terwijl ik me niet kon vóórstellen dat ik een auto besturen leuk zou vinden."

Zenuwpees

Toch ging Judith op les. Ze lacht: "Mijn ouders zouden het betalen, dus ik deed het. En zolang mijn rijleraar naast me zat en me geruststelde, ging het redelijk. Maar ik bleef een zenuwpees. Iedere rijles was ik een uur van tevoren zenuwachtig: shit shit shit, ik moet zo weer."

Ze vond het vooral heel eng dat ze geen controle had over 'zo'n grote machine'. "Ik weet dat het nergens op slaat, maar zo voelt het. Op de fiets heb ik veel meer controle. Zelfs als ik náást iemand in de auto zit, zit ik met samengeknepen billen."

Uiteindelijk haalde ze wel haar rijbewijs. Ze reed nog een paar keer, maar toen de auto voor de duizendste keer afsloeg tijdens het inparkeren, dacht ze: zoek het maar uit, ik stop ermee. "Sindsdien heb ik nooit meer autogereden en heb ik altijd aan mensen moeten uitleggen waarom ik nooit met de auto ging. 'Zo zonde!', zeggen mensen dan. 'Je hebt toch een rijbewijs?'"

Autorijdyslexie

Judith was dan ook blij dat Aaf Brandt Corstius afgelopen weekend een van haar columns aan 'autorijdyslexie' wijdde. 'Dat is dat je geen auto kunt rijden. Je kunt het ook niet leren. Ook niet van een heel aardige rijleraar.' Op haar 31ste had de columniste zich erbij neergelegd dat ze het nooit zou leren. 

"Heerlijk herkenbaar en eindelijk iemand die het uitlegt", zegt Judith erover. Ze was niet de enige. Het regende reacties. 'Ik heb al jaren mijn rijbewijs, maar op de snelweg kom ik nooit', schrijft iemand. Een ander: 'Heel herkenbaar. Ik heb drie jaar les gehad, veel geld uitgegeven, zes keer examen gedaan. Niet gehaald. Nu ben ik er klaar mee.'

'Stop maar met lessen'

Van de term 'rijdyslexie' had rij-instructeur Esther Veenstra van Bosch-Veenstra rijopleidingen nog nooit gehoord. Maar: "Er zijn echt mensen die gewoon niet kunnen autorijden." In haar 30-jarige carrière heeft ze vijf keer tegen iemand moeten zeggen: 'Stop er alsjeblieft mee'. "Dat vinden mensen niet leuk. Maar ja: je moet wel eerlijk zijn. Sommige mensen hebben het totaal niet in de vingers."

Wie niet kan autorijden, kan vaak niet meerdere dingen tegelijk doen. "Voorspellen en vooruitkijken is ook heel belangrijk. Logisch nadenken ook. Autorijden is soms durven afwijken van het plan. Je aanpassen. Fouten van anderen opvangen. Sommige mensen kunnen het leren, anderen kunnen het gewoon niét."

Aanleg

Het is volgens Veenstra ook een kwestie van aanleg. "Als leerlingen mij vertellen dat hun ouders er allebei vier keer over hebben gedaan, dan zie ik het somber in." Er zijn ook mensen die juist veel talent hebben. "De Max Verstappens", zegt Veenstra. "Ik had eens een jongen die maar tien lessen nodig had. De meesten komen toch aan 40, 45 lessen."

Soms zijn mensen ook gewoon vooral heel bang. En daar is wel wat aan te doen. "Vooral vrouwen zijn soms onzeker achter het stuur. Die hebben dan gewoon een beetje positiviteit nodig van hun leraar. Dan kom je al een heel eind."


Eeuwige bijrijder

"Een van zijn minpunten". Zo noemt Marco Riedijk (43) zijn gebrek aan autorij-talent. "Dan zie ik jongens van 18 die 'm in een keer halen... Ja, dat steekt." Voor vrienden is hij inmiddels 'de eeuwige bijrijder'. "En ik zie mezelf ook echt zo. Laatst was ik met mijn nichtje van 3 in een pretpark. Daar waren van die automatische autootjes, waar we samen in wilden. Zelfs dáár ging ik uit automatisme op de bijrijdersplek zitten. Best ernstig."

Niet dat-ie het niet heeft geprobeerd, hoor. Twee keer heeft hij rijles genomen, twee keer concludeerde hij: ik kan het niet. "Ik had de concentratie niet, mijn faalangst en ADHD zaten me in de weg. Ik was een gevaar op de weg. Mijn auto sloeg continu af, ik zat de hele tijd hortend en stotend in de verkeerde versnelling. Vooruitkijken was een ramp: ik keek niet verder dan mijn stuur. Verder lukte niet."

Voor Judith hoeft het niet meer, dat autorijden. "Ik kom niet van mijn angst af." Marco daarentegen wil het weer oppakken. "Maar dan wel een speciale cursus voor mensen met faalangst. Dan kan ik het wel ooit leren. Misschien. Maar ik denk dat ik, mocht ik het ooit halen, áltijd een paniekerige weggebruiker zal zijn. Zo eentje aan wie heel autorijdend Nederland zich ergert."

Meer op rtlnieuws.nl:

Topnieuws