Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

14 mei 2018 14:57

Je vriendin in een rolstoel: 'Ze kijken naar haar alsof ze een attractie is'

Anders behandeld worden omdat je in een rolstoel zit: het overkomt de 25-jarige Birgit Jongeling bijna dagelijks. Haar vriend Jense Gerrits staat er vaak machteloos bij. Pas toen hij met haar een relatie kreeg, besefte hij hoe vaak zij en andere mensen met een (zichtbare) handicap te maken krijgen met discriminatie. "Ik wil gewoon dat ze respect krijgt."

Het is 5 mei 2018. Birgit (25) en haar vriend Jense (27) willen net als 44.998 andere mensen samen genieten van het Bevrijdingsfestival in Utrecht. Hij gaat lopend, zij in een rolstoel. Gewoon zoals ze zo vaak op stap gaan. Helaas wordt het stel daar voor de zoveelste keer ongevraagd geconfronteerd met allerlei persoonlijke vragen. Geen aardige, oprecht geïnteresseerde vragen, maar onbeschofte vragen en opmerkingen zoals 'kun je nog wel seks hebben?' en 'wat knap dat jij met haar verkering hebt', volgen elkaar genadeloos op.

'Daar gaan we weer'

"Ik dacht: daar gaan we weer", vertelt Birgit. "Ze praten altijd tegen me alsof ik een of ander raar schepsel ben, of een mentale beperking heb. Dan moet ik me maar vereerd voelen dat ze met mij willen praten." Sinds anderhalf jaar gaat Birgit standaard met een rolstoel naar buiten, omdat ze vanwege chronische pijn door haar reuma niet te lang kan staan. 

Terwijl zij de aanhoudende opmerkingen tussen het feestende publiek rustig probeert te beantwoorden en haar vriend zich geërgerd probeert in te houden, gaat één jongen te ver. Wanneer deze jongen inmiddels voor haar op zijn knieën zit en Birgit zonder gêne blijft bestoken met persoonlijke, onbeschofte vragen grijpt Jense in. "Gast, waarom denk je dat zij zin heeft om te praten", zegt haar vriend. "Het enige wat die jongen terug zei was: dat maakt me niet uit, ík wil er toch over praten", vertelt Birgit. 

Tekst gaat verder onder foto

Jense: "Laat anderen haar behandelen zoals ze zelf ook behandeld willen worden."

'Ik wil dat ze respect krijgt'

Het onbeschofte vragenvuur dat Birgit bijna dagelijks over zich heen krijgt, is ook voor Jense een grote frustratie. "Ik voelde me heel kwaad en opgelaten", vertelt hij. "Ik was gewoon met mijn vriendin, die dan toevallig in een rolstoel zit, en dan wordt ze behandeld als een of andere attractie. Doe gewoon even normaal."

Beleefd blijven vindt Jense soms wel eens lastig. "Ze is mijn vriendin, ik hou van haar en wil dat ze respectvol met haar omgaan. Laat anderen haar behandelen zoals ze zelf ook behandeld willen worden." Voordat hij met Birgit ging was hij zich er niet zo van bewust hoe groot dit probleem is. "Maar door haar ben ik er veel meer naar gaan kijken en het is echt een issue. Misschien moeten ze zelf eens in een rolstoel zitten en ervaren wat het is, misschien dat dat helpt."

Eigen schuld

Nadat haar vriend Birgit had aangespoord om haar frustraties van zich af te schrijven, deelde ze haar verhaal op Twitter. Ze werd overspoeld met reacties. De meeste begripvol en positief, maar sommigen vonden dat het haar eigen schuld was. 'Je had er eerder iets van moeten zeggen, anders lopen mensen over je heen', kreeg ze van iemand te horen. Maar daar is Birgit wel een beetje klaar mee. "Ik wilde mijn humeur niet laten afhangen van weer zo'n klojo. Dat zou betekenen dat ik dagelijks chagrijnig ben."

'Dat vraag je ook niet aan iemand zonder handicap'

Belangenorganisatie BOSK, die opkomt voor mensen met een lichamelijke handicap, ziet dat de naasten vaak net zo hard tegen dit soort situaties aanlopen als gehandicapten zelf. "Soms vind je het de moeite niet eens meer waard om te reageren op opmerkingen of vragen", zegt directeur Martijn Klem, die zelf een zoontje heeft met een lichamelijke handicap.

"Je hoeft niet de hele wereld er voortdurend van te overtuigen hoe de vork in de steel zit. Bovendien stel je dit soort persoonlijke vragen ook niet aan iemand zonder een handicap. Het liefst zou je willen dat ze je zoon, vriendin of moeder net zo behandelen als ieder ander."

Alles beter dan aannames en vooroordelen

Volgens Klem betekent dat niet dat je een gesprek met iemand met een handicap helemaal uit de weg moet gaan. "Je hoort ook wel eens moeders die tegen hun kinderen sissen dat ze niks mogen zeggen, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Begin een gesprek zoals je normaal ook een gesprek zou beginnen. Nieuwsgierigheid en oprechte vragen zijn prima, alles is beter dan aannames en vooroordelen."

Birgit is het daarmee eens. "Ik snap dat je nieuwsgierig bent, ik vind het ook niet erg als je omkijkt of me aanspreekt, maar vraag gewoon eens of je op dat moment mag vragen wat ik heb, of maak een gezellig praatje met me. Het is allemaal niet zo heel moeilijk."

Meer op rtlnieuws.nl:

Topnieuws