Gezin

'Toen bleek dat ze niet mijn moeder was, brak mijn hart'

20 augustus 2017 07:59 Aangepast: 13 november 2017 05:40
Eline werd als kind te vondeling gelegd. Beeld © Esther Maas

De Amsterdamse Eline Koning (41) is geadopteerd en zoekt al jaren tevergeefs naar haar biologische familie in Iran. "Zo'n teleurstelling komt steeds hard aan." Maar Eline houdt hoop.

Als mensen Eline vroegen naar haar afkomst, had ze lange tijd hetzelfde antwoord. "Ik zei altijd: ik ben gewoon Nederlands hoor." Ze stond niet vaak stil bij het feit dat ze geadopteerd was. Maar naarmate Eline ouder werd, merkte ze dat er grote verschillen zijn tussen haar en haar ouders.

Eenzaam

"We lijken totaal niet op elkaar. Ik ben emotioneel, gevoelig en lach heel veel. Mijn ouders zijn juist heel rationeel en rustig. Dat resulteerde in veel ruzies, vooral met mijn vader", vertelt ze. "Uiteindelijk sloot ik me af en ben ik gaan schrijven. Mijn dagboeken werden mijn uitlaatklep."

Op haar dertigste komt Eline in de knoop met zichzelf. "Ik kwam op een punt dat ik het allemaal niet meer wist. Een adoptie is toch een afwijzing die je al op jonge leeftijd meekrijgt. Ik besefte dat ik me lange tijd heel eenzaam heb gevoeld omdat ik een connectie miste."

Ziek en ondervoed

Eline besluit in 2013 op zoek te gaan naar haar Iraanse roots. Omdat ze te vondeling is gelegd, heeft ze niet veel aanknopingspunten over haar biologische achtergrond.

Ze is zwaar ondervoed en heeft hoge koorts als ze in de zomer van 1976 als baby van ongeveer zes maanden wordt achtergelaten bij een heilige tombe in Mashad. De politie heeft haar daar op 3 juli gevonden en naar een lokaal weeshuis gebracht. Na tien maanden wordt ze overgebracht naar een internationaal weeshuis in Teheran.

(Tekst gaat verder onder de foto)
Thumbnail


Eline als peuter in het weeshuis van Teheran.

"Ik had geen idee hoe ik het aan moest pakken, dus heb ik gebeld naar de redactie van Spoorloos. Die adviseerde me contact te leggen met een krant in de regio van Mashad, om daar een oproep te plaatsen." Die vindt ze al snel. Ze besluit een mailtje te sturen met alle informatie die ze heeft over haar verleden. Nog diezelfde dag krijgt ze bericht terug dat haar verhaal meteen in de krant was geplaatst. "Dat het zo snel zou gaan, had ik niet verwacht."

'Wat een lieve ogen'

Nog verbaasder is ze als er vrijwel meteen een reactie komt. "Een vrouw vertelde dat ze ongeveer 40 jaar geleden een zesde kind had gekregen, dat door haar man, die drugsverslaafd was, te vondeling was gelegd zonder dat zij dat wist. Ze had nog geprobeerd haar kind terug te vinden, maar dat was nooit gelukt."

Bij het zien van kinderfoto's van Eline denkt de vrouw dat Eline haar dochter zou kunnen zijn. "Dat was een bizar moment. Ik vond het heel fijn dat er iemand reageerde. Toen ik haar foto's zag, dacht ik meteen: wat een lieve ogen en een lief gezicht. Ze had een hele zachte uitstraling."

(Tekst gaat verder onder het kader)

Zoektocht naar biologische familie vaak lastig

  • Tussen 1971 en 2015 zijn er in totaal 64 kinderen geadopteerd vanuit Iran.
  • In totaal wonen er in Nederland ongeveer 41.000 mensen die uit het buitenland geadopteerd zijn. Een groot deel van hen krijgt in zijn of haar levende behoefte om te gaan zoeken naar hun biologische familie.
  • FIOM is één van de organisaties in Nederland die zich bezighoudt met afstammingsvragen en kan helpen bij het zoeken naar familie het buitenland. Zij hebben contacten met lokale organisaties. en overheidsinstanties.

Dat zo'n zoektocht lastig is, blijkt wel uit hun cijfers:

  • In 2016 hielp FIOM 109 mensen die zelf geadopteerd zijn óf een kind afstonden, bij het zoeken naar hun biologische familie in het buitenland
  • Slechts zes zoektochten waren succesvol: de familie werd gevonden en in contact gebracht met de zoeker
  • In andere gevallen werd de familie gevonden maar kwam het niet tot contact (4), in drie gevallen was het gezochte familielid al overleden en in 14 gevallen was de familie niet te traceren. De overige 109 zoektochten zijn nog niet afgerond.

Kijk voor meer informatie over het zoeken naar familieleden op www.fiom.nl

DNA-test

Om uit te zoeken of de vrouw écht Elines moeder is, moeten ze een DNA-test doen. "Dat was heel ingewikkeld. We hebben haar een wattenstaafje op laten sturen, maar bij aankomst in Nederland was het DNA al niet meer bruikbaar. Bij de tweede poging lukte het wel om haar DNA-monster vanuit een klein dorpje buiten Mashad naar Nederland te krijgen."

Eline stuurt haar eigen DNA en dat van de Iraanse vrouw op naar een laboratorium, en na een week krijgt ze antwoord. "Toen bleek dat ze niet mijn moeder was, brak mijn hart een beetje. Ik weet wel dat er maar een heel kleine kans is dat ik mijn moeder terugvind, maar je weet nooit."

Behalve haar eigen verdriet voelt Eline zich ook schuldig naar de Iraanse vrouw en haar familie toe. "Met mijn zoektocht heb ik ook hun verdriet en het gemis van hun verloren kind weer opgerakeld, dat vond ik wel heel erg."

Nóg een reactie

Al snel krijgt ze opnieuw een bericht uit Iran. "Dit keer waren het vier zussen en twee broers, die dachten dat ik hun zusje was. Hun moeder was kort na de geboorte van haar dochtertje overleden, en ze konden niet voor het kindje zorgen. Daarom werd het te vondeling gelegd, precies in dezelfde periode en plek waar ik gevonden was."

Ook nu heeft Eline hoop op meer duidelijkheid over haar afkomst, maar helaas: "Ook zij waren geen familie. Ik heb geprobeerd me een beetje af te sluiten tijdens het proces, door er vanuit te gaan dat er geen match was. Maar toch was het een teleurstelling, want stiekem heb je wel weer een sprankje hoop."

Terug naar Iran

Dat sprankje hoop wordt nieuw leven ingeblazen als ze kort daarna nóg een reactie krijgt. "Er meldde zich een man die zei dat hij mijn vader zou kunnen zijn. Hij legde ooit zijn dochter te vondeling omdat hij te arm was om voor haar te kunnen zorgen." Ook met deze man doet Eline een DNA-test, maar die mislukt omdat het DNA dat vanuit Iran wordt opgestuurd, niet meer bruikbaar is als het in Nederland aankomt.

(Tekst gaat verder onder de foto)
Thumbnail

"Dat was voor mij het moment dat ik dacht: ik moet er gewoon heen", vertelt Eline. Ongeveer tegelijkertijd wordt Eline benaderd door twee Iraanse documentairemakers, die de zoektocht naar haar familie willen vastleggen. Samen met hen bereidt ze de reis naar haar geboorteland voor en in november 2015 stapt ze in het vliegtuig.

'Zou dit mijn vader zijn?'

De reis werkt helend voor Eline. "Ik voelde me meteen thuis. Ik zag mezelf terug in de Iraanse bevolking, waardoor ik zelfverzekerder werd. Iedereen is zo open, warm en gastvrij. Er wordt veel gelachen en mensen zijn heel hartelijk. Zo ben ik ook."

Tijdens de reis gaat Eline terug naar het weeshuis waar ze als vondeling naartoe werd gebracht, en bezoekt ze de families die eerder dachten dat Eline hun verloren zus of dochter was.

Ook spreekt ze af met de man die mogelijk haar vader is. "Ik had hem al wel eens gezien via Skype, maar dit was toch anders. Toen ik hem zag bleef ik me afvragen of dit dan misschien mijn vader was." Ze doen opnieuw een DNA-test. Na een week krijgen ze de uitslag. De man is niet Elines vader. "Ook al ben ik realistisch en wist ik dat de kans heel klein was, toch was het hartverscheurend om te horen dat het weer geen match was."

'Onmogelijke missie'

Al heeft Eline haar biologische familie niet teruggevonden, toch kijkt ze met een warm gevoel terug op haar reis naar Iran."Het was waanzinnig om deze lieve mensen te ontmoeten. Ondanks dat ze niet mijn moeder, vader, broers of zussen bleken te zijn, heb ik toch het gevoel dat ik er een nieuwe familie bij heb gekregen."

Ook geeft ze de zoektocht niet op. "Natuurlijk is het lastig, want ik stel me telkens kwetsbaar op en zo'n teleurstelling komt toch hard aan. Soms denk ik: het is ook gewoon een onmogelijke missie. Maar ik blijf hopen."

Finding Farideh

De documentaire over Elines zoektocht heet Finding Farideh, vernoemd de naam die ze kreeg in het weeshuis in Iran. "Het is nu mijn tweede naam, het betekent 'uniek' of 'delightful'."

De film is ingezonden voor het documentairefestival IDFA in Amsterdam en wordt mogelijk ook vertoond op een groot filmfestival in Teheran. "Ik wil dat zo veel mogelijk Iraniërs weten dat ik mijn moeder zoek. Des te groter wordt de kans dat mijn moeder dat ook te horen krijgt en dat ik haar terug zal vinden."

Finding Farideh kwam tot stand door middel van een crowdfundingscampagne. Bekijk hieronder de trailer van die campagne:

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`