We zien dat je waarschijnlijk onze advertenties blokkeert. RTLNieuws.nl heeft de inkomsten uit advertenties nodig om goede, onafhankelijke verhalen te blijven maken. Ook kan het zijn dat door het gebruik van een adblocker bepaalde functies op de website niet goed werken. Maak je een uitzondering voor onze pagina's? Voor meer informatie, klik hier.
Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Dit artikel verscheen eerder in de RTL Nieuws app in de commerciële bijlage Weekend Magazine.

App StoreGoogle Play
10 augustus 2017 08:29

Hulp van jeugdzorg: 'Ik ben ze eeuwig dankbaar!'

Hulp van jeugdzorg: 'Ik ben ze eeuwig dankbaar!'

Over jeugdzorg lees je vooral als het ergens mis gaat, maar de instanties zijn natuurlijk bedoeld om te helpen. En dat doen ze vaak ook. Monique (44) kijkt met een goed gevoel terug op de periode dat zij omwille van haar zoon met jeugdzorg te maken had. Samen met de gezinsmanager die haar vanuit de Jeugdbescherming begeleidde, blikt ze terug op die turbulente tijd.

Monique kwam voor het eerst in aanraking met jeugdzorg toen haar zoon Sander 8 jaar oud was. Ze was toen in een bittere vechtscheiding verwikkeld met de vader van Sander. “Hij weigerde alimentatie te betalen, gebruikte drugs en dronk veel. Ik moest alles zelf doen”, vertelt ze.

De situatie zou misschien wat verbeteren met een persoonsgebonden budget (pgb), dacht Monique. Toen ze daar op een dag een aanvraag voor deed,

'Mijn ex gebruikte ook waar Sander bij was'

vertelde ze een medewerker openhartig over hun problemen. “Hij vroeg onder meer hoe de verstandhouding met de vader van mijn kind was. Ik heb gewoon eerlijk verteld hoe het zat. Dat de mijn ex dagelijks drugs gebruikte en dat hij dat ook deed als Sander eens in de twee weken bij hem was.” Daarop vroeg de man of Monique er bezwaar tegen had als hij een melding zou doen bij het AMK, het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling. “Ik zag er geen kwaad in. Ik drink geen alcohol, gebruik geen drugs, heb alles over voor mijn zoon. Wat kon er misgaan?”

Gezag deels kwijt
Daar kwam ze snel achter. Voor ze het goed en wel besefte had ze de Raad voor de Kinderbescherming over de vloer, moest ze voor de kinderrechter verschijnen met Sander en werd de jongen onder toezicht gesteld. Ineens was ze het gezag over haar eigen zoon deels kwijt, terwijl ze voor haar gevoel helemaal niets verkeerd had gedaan. “Mijn ex liep fluitend naar buiten als de grootste schijnheil, ík kreeg het allemaal voor mijn kiezen.”

Vanuit Jeugdbescherming Amsterdam kregen ze een gezinsmanager toegewezen, René. In het begin had Monique daar moeite mee. “Zijn ze er wel om ons te helpen? Zijn ze wel eerlijk? Kom ik hier wel verder mee? Het duurde echt even voordat ik René vertrouwde.”

'Ze belde boos op dat ik absoluut niet bij haar thuis mocht komen'

Daar maakte ze geen geheim van, vertelt René. Na ontvangst van het dossier van Sander – ‘heel zorgelijk, zijn veiligheid was volgens de raad ernstig in het geding’ – stuurde hij Monique een brief of hij op huisbezoek mocht komen. “Ze belde me boos op dat er absoluut niemand vanuit de hulpverlening meer bij haar thuis mocht komen. Dat respecteerde ik. Ik had ook in het dossier gelezen dat er al een hele voorgeschiedenis was met instanties als het AMK en de Raad. Ik ga graag op huisbezoek om te zien hoe het er daar aan toegaat, maar als compromis heb ik Monique eerst uitgenodigd bij ons op kantoor.”

Daar ging ze op in. Die eerste keer praatten ze gelijk uren met elkaar. “Ze was woest, maar ik heb de tijd voor haar genomen, haar laten uitrazen en haar verhaal serieus genomen.” René voelde meteen dat Monique erg betrokken was bij haar zoon. “Ze wilde het heel graag zelf doen, zonder inmenging van de instanties. Die ondertoezichtstelling heeft ze echt opgevat als een enorme belediging van haar moederschap.”

Vertrouwen winnen
Toen René eenmaal het vertrouwen van Monique had gewonnen en zij de hulp vrijwillig accepteerde, werd ook duidelijk dat die ondertoezichtstelling niet nodig was. Samen vochten ze die in hoger beroep aan bij de rechter. “Ik zal die zitting nooit vergeten”, blikt René terug. “Monique hield een vurig pleidooi.” Toen de rechter na het pleidooi zei dat ze over zes weken uitspraak zou doen, barstte Monique in huilen uit, zegt ze. “‘Ik ben al zo lang onterecht in ondertoezichtstelling gezet door een lullige pgb-aanvraag en nu moet ik nóg langer wachten. Ik trek het niet meer.’ Vijf minuten later werd de ondertoezichtstelling beëindigd, vertelt René. “Dat had ik nog niet eerder meegemaakt.” Hij denkt dat het voor Monique een enorme erkenning is geweest. “Dat dat mogelijk was, dat ze dat kon bereiken met haar power en drive. Het deed onze samenwerking ook goed.”

De intensieve begeleiding vanuit Jeugdbescherming kon helaas niet voorkomen dat het met Sander bergafwaarts ging. “Toen hij een jaar of 13 was, was hij vaak stoned of dronken”, vertelt Monique. “Hij kwam thuis wanneer hij wilde, ging naar bed wanneer hij wilde, ging niet meer naar school. Ik had totaal, maar dan ook to-taal geen invloed meer op die jongen.”

Toen hij voor de zoveelste keer midden in de nacht straalbezopen thuis kwam, belde Monique ten einde raad Jeugdbescherming op. “‘Luister, het gaat niet goed met Sander. Ik pak zijn spullen en ik zet hem bij jullie af. Jullie zoeken het maar uit met hem, want ik weet het niet meer. Ik sla hem straks dusdanig de pestpleuris dat jullie niet meer hóeven te komen’, zei ik met mijn grote scheur. Mijn nood was zó hoog. Ik dacht: dit gaat echt verkeerd straks. Is het niet Sander die mij op een dag het daglicht uit de ogen ramt, dan is het wel andersom.”

Liever geen 'pleuris'

'Laat 'pleuris' of 'tyfus' liever achterwege'

Door dit soort teksten kwam Monique nogal intimiderend over, waarschuwde René haar. “Hij zei vaak tegen me: ‘Monique, je weet het allemaal zo goed te vertellen, je bent een powervrouw. Maar probeer in het vervolg de ‘pleuris’, ‘tyfus’ en ‘tering’ achterwege te laten, dan kom je veel sterker over.’ Daar heb ik veel aan gehad. Soms moet ik echt op mijn tong bijten, maar van René heb ik geleerd om dingen op een nettere manier te benoemen.”

Na de noodkreet van Monique werd Sander geplaatst bij Transferium, een gesloten instelling voor kinderen met ernstige gedragsproblemen. Anderhalf jaar lang zat Sander daar vrijwillig. Bijzonder, volgens gezinsmanager René. “Monique trok zelf aan de bel als het niet meer ging en Sander heeft altijd meegewerkt.” 

Dit jaar wordt Sander 20. Zijn dossier is overgedragen aan Samen DOEN, een instantie die mensen ondersteunt die zelf niet goed uit hun problemen komen. “Die overdracht vond ik moeilijk, maar het leek me ook goed dat er een verse regisseur zou komen”, zegt René. “Voor Monique was dat lastig, dat snap ik. Maar in mijn optiek is het toch wel het beste voor Sander.”

Eeuwig dankbaar
Monique baalt er inderdaad van. “Ik heb Jeugdbescherming op mijn knieën gesmeekt of we nog wat langer hulp konden krijgen, maar het kan niet. Volgens de wet is hij volwassen. Dan krijg je andere hulp.” Sander woont nu begeleid via HVO-Querido. Nog altijd gaat het niet van een leien dakje met hem. “In de afgelopen jaren heeft hij al duizenden euro’s schuld opgebouwd”, zegt zijn moeder. Maar ze neemt Jeugdbescherming niets kwalijk.

'René heeft me geleerd een beter mens te zijn'

Zonder René had hun leven er veel slechter uitgezien, daarvan is Monique overtuigd. “Hij durfde me opbouwende kritiek te geven wanneer het nodig was, heeft me een schop onder mijn kont gegeven en me mijn fouten te laten inzien. Hij heeft me ook altijd serieus genomen, me als een gelijkwaardig mens behandeld. Een wereldkerel. Heel Jeugdbescherming zou vol moeten komen te zitten met mensen zoals hij. Door hem ben ik echt van de hel in de hemel beland. In die tien jaar tijd heeft hij niet alleen Sander goed op weg geholpen, maar mij net zo goed. Hij heeft me geleerd een beter mens te zijn. Daarvoor ben ik hem eeuwig dankbaar.”

Terugkijkend vindt René het wel jammer dat het hem nooit is gelukt Monique en haar ex samen om de tafel te krijgen. “Het was het mooiste geweest als ze in het belang van de opvoeding van Sander hun geschillen konden uitpraten. Maar daarvoor zat de pijn te diep.” Dat is schadelijk geweest voor Sander, denkt René. “Die kreeg het gevoel dat hij moest kiezen tussen zijn beide ouders. Dat gevoel zou een kind nooit moeten hebben. Vechtscheidingen zijn wat dat betreft heel moeilijk, vooral voor de kinderen. Ik denk dat Sander daar nog steeds last van heeft.”

Neem mensen serieus
Toch kijkt hij met veel tevredenheid terug op de samenwerking. “Waar ik heel trots op ben, is dat Sander gedurende de hele periode dat we samenwerkten, niet één keer in aanraking is gekomen met de politie. Dat had zomaar gekund, want hij vertoonde wel risicogedrag.” 

Je kunt veel bereiken als je van het positieve uitgaat in plaats van het negatieve, gelooft hij. “Als je mensen serieus neemt, erkenning geeft en van hun krachten uitgaat, kun je verschil maken. Monique is enorm gegroeid. Ik ben heel trots op haar. Van een moeder die niets moest hebben van jeugdzorg, is ze veranderd in iemand die zich nota bene inzet voor de Jeugdbescherming.” (zie kader)

En hoewel hij nu niet meer met hen samenwerkt, heeft René ook goede moed voor de toekomst van Sander. “Ik heb er veel vertrouwen in dat het met Sander de goede kant opgaat. Hij is een intelligente jongen met veel talenten en kwaliteiten.”

Cliëntenraad

Zo wantrouwend als Monique eerst was, nu zit ze zelfs in de Cliëntenraad. René droeg haar aan, en Monique greep de gelegenheid aan om een verschil te kunnen maken. “Toen ik plotseling met het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling te maken kreeg na die pgb-aanvraag, voelde het alsof er niemand naar me luisterde, alsof niemand onpartijdig was. Dat vond ik zo enorm frustrerend.” Tegenwoordig is een onafhankelijke cliëntenraad wettelijk verplicht voor elke zorginstelling. Monique woont de vergaderingen bij waarin de zaak van een gezin wordt besproken met gedragsdeskundigen en gezinsmanagers. “Ik kan nu oprecht zeggen dat een kind niet zomaar uit huis geplaatst wordt. Een heel team zit wekelijks bij elkaar om het te bespreken. Hoe kunnen we het beter doen? Wat moeten we doen om de veiligheid van het kind te waarborgen? Ik zie nu echt dat het belang van het kind altijd voorop staat.” 

Door Roxanne Vis

*De naam Sander is om privacyredenen gefingeerd.

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Topnieuws