We zien dat je waarschijnlijk onze advertenties blokkeert. RTLNieuws.nl heeft de inkomsten uit advertenties nodig om goede, onafhankelijke verhalen te blijven maken. Ook kan het zijn dat door het gebruik van een adblocker bepaalde functies op de website niet goed werken. Maak je een uitzondering voor onze pagina's? Voor meer informatie, klik hier.
Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Dit artikel verscheen eerder in de RTL Nieuws app in de commerciële bijlage Weekend Magazine.

App StoreGoogle Play
15 juli 2017 07:40

Herkenbaar voor alle ouders: als het maar nét goed gaat

Herkenbaar voor alle ouders: als het maar nét goed gaat

Vorige week verdronk een 5-jarig meisje in de Sloterplas toen haar moeder haar heel even uit het oog was verloren. Op sociale media reageerden veel mensen veroordelend. Deze drie moeders weten uit eigen ervaring dat een ongeluk in een heel klein hoekje zit. “Het kan echt iedereen overkomen.”

‘Ik zag alleen nog twee staartjes’
Bij Annemarie Heering-Rijnveld, nu 37, ging het ook bijna mis langs de waterkant. Negen jaar geleden is het inmiddels, maar als ze eraan terugdenkt krijgt ze nog altijd de rillingen.

“Het gebeurde op een mooie zomerdag. Mijn man en ik waren bij een strandje in Lelystad met onze twee dochters, toen 2 en 4 jaar oud. Mijn man was met Jasmijn, de oudste, in het water aan het spelen. Zelf bleef ik met Femma, de jongste, op het strand, met een vriendin en haar zoontje. Ik keek naar mijn man, naar Jasmijn, naar Femma, naar het zoontje van mijn vriendin, naar mijn vriendin en weer naar Femma. En weg is ze.

'Godzijdank zag ik haar staartjes nog'

Ik zag alleen nog twee staartjes. Toen ik een seconde niet keek was ze blijkbaar het water in gelopen, naar haar vader en zus. In paniek riep ik mijn man, die haar vliegensvlug omhoog wist te vissen. Hij is gelijk met haar gaan spelen alsof er niets aan de hand was. Heel goed, want zo ontwikkelde ze geen angst voor water. Ik zou haar eruit hebben gehaald en haar nooit meer het water in hebben laten gaan. Later vertelde ze dat ze ‘bellen aan het blazen’ was. De rillingen liepen over m’n rug. Ik krijg er weer kippenvel van. Zo akelig. Zoiets vergeet je nooit meer, ik zie het nog voor me. Ik ben me rot geschrokken. Bizar hoe snel zoiets gaat. Het gebeurt voor je er erg in hebt. Godzijdank zag ik die staartjes nog. Je moet er niet aan denken wat er anders gebeurd zou zijn. Als je haar helemaal niet meer ziet in dat troebele water. Een kind spartelt niet, het maakt geen geluid als het verdrinkt. Dat is het grote gevaar. Met water ben ik sindsdien extra voorzichtig. Als ik nu als gastouder werk, zet ik niet eens een badje in de tuin als de mussen van het dak vallen. Dat is mijn trauma. Je leest zo vaak dat er weer een kindje verdronken is. En steeds weer denk je: hoe dan? Nou, zo dus. Zo gebeurt het. Ik kende de gevaren wel. Ik werkte als leidster, had het echt allemaal wel geleerd. Maar toen ervaarde ik dat het écht zo snel gaat.”

‘Ineens stond ze achter me met een flesje vlekkenmiddel’
Ook Karen Span (32) weet hoe snel het mis kan gaan. De schrik sloeg haar om het hart toen haar dochtertje June (nu 5, destijds 2) in een onbewaakt ogenblik met een potje vlekkenmiddel aan de haal was gegaan.

“Ik was aan het werk en had June bij mijn schoonouders gebracht. Ik heb erg veel last van migraine en die dag was het nog heftiger dan anders. Eigenlijk had ik mijn schoonouders gewoon moeten vragen of June wat langer bij hen kon blijven, maar ik was eigenwijs en haalde haar op. Normaal maak ik altijd een rondje door de kamer voordat ik haar ga ophalen, om te checken

'Het etiket stond vol alarmerende symbolen. Maar ze kon niet zeggen of ze ervan gedronken had'

of er niet ergens een schaar voor het grijpen ligt en of de strijkbout wel aan de kant ligt, dat soort dingen. Maar op die dag wist ik van voren niet meer of ik van achteren leefde en was ik niet alert. Thuis probeerde ik wat te koken, zodat mijn partner Peter wat te eten zou hebben als hij uit zijn werk kwam. Terwijl ik in de keuken stond, liep ineens mijn dochter op me af – met een potje vlekkenmiddel in haar knuistjes. Ik schrok me kapot. Het etiket stond vol alarmerende symbolen. Had ze ervan gedronken? Ik kon het niet aan haar mond ruiken en ze kon het me ook niet duidelijk vertellen. De ene keer zei ze van wel, de andere keer van niet. Daar kon ik niet op af gaan natuurlijk. Ik heb de huisartsenpost gebeld. Daar werd me verteld dat als ze niet binnen een kwartier zou gaan overgeven of schuimbekken, ik haar voor de zekerheid elk half uur wat water moest geven en haar een paar keer wakker moest maken als ze zou gaan slapen. Puur op adrenaline ben ik die angstige momenten doorgekomen. Zodra mijn partner een voet over de drempel zette, stortte ik in. Ik ben naar boven gegaan en hij heeft de instructies van de huisartsenpost opgevolgd. Gelukkig liep het met een sisser af. Maar het was wel een moment waarop ik dacht: zo zie je maar, zo snel kan het gaan. Het kan iedereen gebeuren. Daar sta je niet zo bij stil, tot het je overkomt.”

‘We waren haar echt even vergeten’
Dat twee paar ogen soms niet genoeg zijn om twee kinderen in de gaten te houden, ondervonden ook Yvette Jonker (34) en haar man. Op een hectisch moment vergaten ze bijna hun oudste dochter mee te nemen.

“Een keer per jaar organiseert de basisschool een soort fancy fair, een groot evenement met spelletjes en eten. Ik had daar de hele middag geholpen en was kapot. De jongste, Hayden, was toen krap 3 maanden. Aan

'Op het moment dat we weg wilden rijden, hoorden we haar roepen'

het eind van de dag was ook hij het spuugzat. Hij huilde onophoudelijk, was duidelijk moe. We moesten maar eens op huis aan. Ik laadde een gillende Hayden in, mijn man was druk met de kinderwagen en de luiertas. Ik stapte in. Hij stapte in. Gordels om. Maar op het moment dat we wilden wegrijden, mijn man had de motor al gestart, hoorden we buiten iemand roepen. ‘MAM, JULLIE VERGETEN MIJ!’ Het was onze oudste dochter, Shania, toen 4,5. Dan breekt je hart. We zijn allebei uit de auto gesprongen en hebben haar opgepakt en stevig geknuffeld. ‘Sorrysorrysorry’. Daarna ben ik tussen de kinderen op de achterbank gaan zitten en heb ik vreselijk zitten huilen. Ik zat nog vol met hormonen en was me helemaal het apezuur geschrokken. Je moet er niet aan denken wat er gebeurd had kunnen zijn. Gelukkig stond ze naast de auto en niet erachter. Hoe het gebeurd is weet ik nog steeds niet. We moesten echt nog wennen aan het hebben van meer kinderen. En ergens ging het kennelijk mis met de communicatie. Hij dacht dat ik Shania had, ik dacht dat hij haar had. Dan blijkt maar: je mag er nooit blind van uitgaan dat de ander iets doet. Ik praat het niet goed, het had niet mogen gebeuren. We deden het niet expres, dat doet niemand. Maar het gebeurde wel. Vroeger dacht ik ook dat mij dat nooit zou overkomen: hoe kun je nou je kind vergeten? Dat is het belangrijkste! En ik kan me nu ook niet voorstellen dat het ons nog eens gebeurt met ons 9 maanden oude zoontje Jaxxon. Maar ik weet inmiddels wel hoe makkelijk zoiets kan gebeuren.”

Oordeel niet zo snel
Alle drie zijn deze moeders het erover eens: oordeel niet zo snel. Karen stoort zich aan de veroordelende reacties op sociale media. “Het is al erg genoeg, aan dat soort opmerkingen heb je echt niks.” Annemarie: “Het is ongehoord wat sommige mensen op Facebook schrijven onder zo’n tragisch bericht. ‘De moeder zal wel op haar telefoon hebben gekeken’. Walgelijk, hoe haal je het in je hoofd? Alsof die moeders nooit hun kind uit het oog verliezen, alsof zij perfect zijn.” Die zogenaamde perfectie is ook Yvette een doorn in het oog. “Ik erger me daar kapot aan, van die ouders die zeggen: ‘Ik neem mijn kinderen zelfs mee naar de wc’. Alsjeblieft zeg, hoe doe je dat met drie kinderen? Niemand heeft 24 uur per dag zicht op z’n kinderen, dat kan simpelweg niet. Ik durf te wedden dat als je tien moeders op een rijtje zet, er negen van hen een soortgelijk verhaal hebben als wij. Niemand verdient het om met de grond gelijkgemaakt te worden als de aandacht heel even is verslapt. Waarom zo hard reageren op andermans ‘fouten’? Moeders zouden elkaar moeten steunen, we weten allemaal hoe zwaar het is.

‘Moeders zijn ook maar mensen’
Opvoeddeskundige Phaedra Werkhoven, auteur van het boek Mama is ook maar een mens, is ervan overtuigd dat elke ouder weleens een moment van onoplettendheid heeft waarin een kind iets potentieel gevaarlijks doet. Het is volgens haar onmogelijk om je kinderen continu in de gaten te houden. “Tuurlijk, je hebt van die ouders die echt geen moment de teugels laten vieren, maar dat lijkt me niet gezond. Moeders zijn ook maar mensen. Kinderen weten bovendien feilloos die momenten op te zoeken dat je even niet kijkt.”

Zelf had ze ook eens benauwde momenten, toen haar zoontje in een botanische tuin plots een levensgevaarlijke bes in zijn mond had gestopt. “Je kijkt even niet en het is gebeurd. Zoiets overkomt je. Uiteindelijk bleek hij de bes gelukkig te hebben uitgespuugd, maar ik heb er wel even stress van gehad.”

Moeders zouden best iets minder streng voor zichzelf en elkaar mogen zijn, vindt ze. “Je ziet hier steeds meer die uit Amerika overgewaaide prestatiedrang en controledwang. De Nederlandse nuchterheid is tegenwoordig ver te zoeken. Jammer. We doen altijd maar alsof we oppermensen zijn en alles onder controle hebben, maar ik heb nog nooit een perfecte moeder gezien. Niemand verwacht perfectie van een ander. Laten we onszelf die onrealistische standaard dan ook niet opleggen.”

Door Roxanne Vis

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Topnieuws