Magazine

Zo overleef je een kinderfeestje

12 april 2018 08:18 Aangepast: 12 april 2018 16:58

Al weken telt ‘ie af voor zijn verjaardag en van binnen huil ik mee. Niet om het verstrijken van de tijd (hoe groter je kind hoe leuker!) maar vanwege het naderende kinderfeestje. Partijtjes zijn ronduit verschrikkelijk. Qua decibels én qua politiek vooraf.

Ik (Hallo! Hanneke Mijnster, 37 en moeder van twee jongens van 7 en 9) heb nu allerlei varianten geprobeerd en het is nooit leuk, een kinderfeestje geven. Nooit. Zelfs mijn vriendin Suus - die in mijn ogen de übermoeder is - ziet de lol er niet van in. Tot een jaar of 4 kwam ik er nog wel onderuit, maar toen de oudste 5 werd moesten we er toch echt aan geloven. Daarom hieronder de beste survivaltips – opgedaan door schade en schande.

#1 Datumprikkertje? Dacht ’t niet.

Waar we met collega’s en vriendengroepen eindeloos datumprikkers invullen, is het plannen van een kinderfeestje tegenwoordig hogere wiskunde. Op woensdagmiddag kan de helft niet, want voetbal/tennis/hockey/ringsteken. Iedere andere dag van de week is al helemaal geclaimd als BSO-dag en op vrijdag wedijver je met talloze andere kinderfeestjes. Zaterdag dan? Ja kan, maar heb je daar zelf zin in? ‘t Is tenslotte ook jouw weekend. Plan dat fuifje gewoon wanneer het jou en je kind het beste uitkomt. Dat is inclusief een dagje bijkomen dus. Kunnen niet alle vriendjes komen? Jammer maar helaas. Hoe minder zielen, hoe meer spekjes voor de rest.

#2 Uitnodig-etiquette

Uitnodigingen uitdelen in de klas? Dat wil je niemand aandoen

In de kleuterklas gaat het nog vrij wederkerig allemaal. Gaat jouw kind naar het partijtje van Sem, dan komt Sem ook een taartje eten bij jou. En als je Sophia uitnodigt, dan moet Jade eigenlijk ook, want anders is het gek. Om enige orde in de chaos te houden, hanteerde ik nog een tijdje de stelregel: je mag net zoveel kinderen uitnodigen als het aantal kaarsjes dat je uitblaast. Niet geheel toevallig ben ik daar nog voor hun achtste verjaardag mee gestopt. Ook goed om te weten: je oogappeltje in de klas uitnodigingen laten uitdelen, dat doe je dus niet. Een van mijn jongens was een jaar de ongelukkige die nooit uitgenodigd werd, en geloof me: dat wil je niemand aandoen. Dus hup, gewoon even een middagje langs de deuren als je echt zin hebt in kaartjes maken. Al zijn wat mij betreft de WhatsApp-groepen niet voor niks uitgevonden. 

#3 Whatever you do, don’t stay home

Moet dat nou in het Engels, dat kopje? Nee niet perse, maar het hangt wel extra gewicht aan de boodschap. Want echt: blijf niet thuis! Een kinderfeestje wil je niet in huis hebben. Ons eerste partijtje, naïef als we waren, organiseerden we thuis. We huurden een themakist die beloofde voor alles te zorgen. Spelletjes, verkleedkleren, guitige bekers en schmink. Leek ideaal, was een drama. Na een half uur hadden we er al drie spelletjes doorheen gejaagd, was de helft van de jongens het er niet mee eens en keken wij hoe de grote wijzer van de klok in een slakkengang naar de 12 kroop.

Eropuit dus. Ga naar een theatervoorstelling, een klimmuur, het old school zwembad of organiseer een prachtige picknick in het park. Scheelt een slok op een borrel in energie én kakofonie. En het allermooiste? Je komt thuis in een oase van rust.

#4 Verwachtingsmanagement – deel 1

Gooi de patat op tafel en gegarandeerd dat ze nog maanden over het feestje napraten

Bij een béétje feestje wordt de kleine gast met een volle maag weer thuisgebracht. Doe je iets georganiseerds, dan zit het er dik in dat het festijn eindigt met pannenkoeken of patat. Geef dit al in de uitnodigingsronde aan, zodat alle kids en hun ouders weten hoe het loopt en wanneer het klaar is. Ik hoorde laatst van een partijtje waar één jongen nog een half uur bleef plakken, omdat zijn vader dacht dat ‘ie wel thuisgebracht zou worden, terwijl de feest gevende ouders zich al opruimend afvroegen wanneer hij toch opgehaald werd. Ai! Trouwens wel een gouden tip voor als je toch thuis patat eet met het grut: bespaar je de moeite van bordjes en servetten. Beplak gewoon de hele tafel met aluminiumfolie en stort daar een grote berg patatten op. Laat die rakkers met hun handen zó van de tafel eten en je hebt de garantie dat er nog een half jaar over het feestje van jouw kind wordt nagepraat.

#5 Verwachtingsmanagement – deel 2

Wees vooral ook realistisch naar jezelf. Wil je met al je goede bedoelingen een mooi programma in elkaar knutselen en de maagjes vullen, kijk dan goed naar de dag en de tijd. Neem je de hele bups op vrijdag om 12 uur mee uit school, dan is het een aardig lange zit tot aan de warme hap. In de bowlingbaan kijkt er niemand raar van op als je om kwart over vier al acht patat met bestelt, maar dan nog: vier uur met uitgelaten feestvierders is best wel lang.

#6 Oudermanagement

Voor je het weet blijft die jolige vader ongevraagd plakken voor een wijntje...

En als je denkt dat je alleen met de uitgenodigde kinderen te schaften hebt, dan heb je het mis. Nee hoor. Ouders leggen onderling gerust patent op een uitje. Of jij even iets anders verzint, want zij gaan over drie weken al naar de TrampolineTempel. Of je krijgt ’s avonds om tien uur nog een appje met de vraag waarom Jordi niet is uitgenodigd, want jouw zoon is toch een keer met hem meegegaan naar hockey? Je moet echt overal een argument voor hebben klaarliggen. Als tegenprestatie geven ouders wel steeds vaker serienummers van LEGO en Playmobile door bij de uitnodiging. Want die wil hun kroost zo graag. Dus of je dan als ouders van de genodigden meteen je tientjes bij elkaar legt en samen iets groots koopt. Tot slot, in de categorie oudermanagement: breng de kinderen thuis, want dan heb je de tijd zelf in de hand. Voor je het weet vraagt die jolige vader of we niet even gezellig een wijntje opentrekken…

#7 De aftersales 

Vroegah, toen ik zelf nog naar kinderpartijtjes ging, mocht je na afloop zo’n papieren rolfluitje mee naar huis nemen als aandenken. Fantastisch was het, tot het ding doordrenkt van tuf uit elkaar scheurde. Al gauw werden die fluitjes voorzien van een dropveter voor thuis en keerden vriendjes en vriendinnetjes huiswaarts met een fijne snoepzak. Anno 2018 krijgen de kinders na afloop een cadeaudoos gevuld met gangpad 1 tot met 5 van de Action. Ik weet niet of het de nuchtere of de zuinige Hollander in mij is, maar daar doe ik dus niet aan mee. De vriendjes van mijn zoons worden misselijk gegeten en slap gelachen thuisgebracht, voorzien van een vrolijke zwaai bij het uitstappen. That’s it.

Moraal van dit verhaal? Kijk hoe je zo’n partijtje ook voor jezelf leuk houdt. Laat je niet meeslepen in de mores op school, maar kijk naar wat jouw kind wil en wat voor jou goed te handelen is. En realiseer je vooral dat het toch altijd tegenvalt. Hoe goed je het ook voor elkaar denkt te hebben. Maar goed, dat is meteen ook de charme. Toen ik vanochtend aan mijn zoon vroeg wat voor hem het leukste kinderfeestje ooit was (“Ooit mam? Van echt alle partijtjes waar ik ben geweest?”), glunderde hij: “Het feestje toen ik 8 werd. Toen het zo sneeuwde en we ineens toch niet naar de Sterrenwacht konden. Toen konden Melle en ik hier buiten echt heel hard sleeën. Dat was cool.”

Door Hanneke Mijnster

`