Magazine

Meubels met een verhaal

18 april 2018 13:40 Aangepast: 03 mei 2018 05:58

Niemand woont graag in een showroom. En hoe kan je beter je huis een persoonlijke twist geven dan er een erfstuk in te zetten? De lievelingsvaas van je oma of dat kastje waar je moeder vroeger de fotoboeken in bewaarde - en nu jij ook. In veel families gaan bepaalde meubels en accessoires al generaties lang mee. Ook in de huizen van Eva, Joke en Laura kregen dierbare erfstukken een prominente plek in de woonkamer.

Zo staat er achter de bank van Eva den Doelder een wel heel bijzondere verkleedkist. “Mijn ouders zijn begin jaren zeventig getrouwd. Toen ze vlak daarna hun eerste huis kochten, kregen ze van de buurman een lichtgroene koffer. Ik weet niet waarom, misschien als welkomstcadeau? De buurman was zeeman en had de koffer altijd meegenomen op zijn reizen. De koffer heeft de hele wereld gezien en kreeg veertig jaar geleden bij mijn ouders een tweede leven. Zij hebben er nooit mee gereisd, maar gebruikten hem om de kerstspullen in op te bergen. De koffer lag het hele jaar op zolder, maar werd in december met veel bombarie naar beneden gehaald. Dan vertelden mijn ouders altijd over de avonturen die de koffer samen met de zeeman had beleefd, dat vond ik als kind natuurlijk enorm interessant. In mijn herinnering was het ook een enórm ding. Het is eigenlijk gewoon een normaal formaat, maar door alle verhalen kreeg de koffer in mijn hoofd mythische proporties.

Miniatuurvoorbeeld

Prinsessenjurken
Ik had er al even niet meer aan gedacht, tot mijn ouders een paar jaar geleden hun zolder opruimden. Toen ik de koffer zag staan, vond ik het meteen weer zo’n cool ding. Er zat een slot op en ouderwetse, leren lussen om hem open te houden. Hij zat vol vlekken, maar hij ademde nog steeds avontuur. Daarom heb ik de koffer meegenomen naar mijn eigen huis.

Ik wist niet meteen wat ik ermee wilde doen, maar mede door alle herinneringen vond ik hem te mooi om weer op zolder te zetten. Bovendien paste het groen goed bij onze inrichting. Daarom heb ik hem gewoon zo in de woonkamer gelegd en daar is hij altijd blijven liggen. Ik heb twee dochters, van vijf en zeven, en dankzij hen vulde de koffer zich vanzelf. Hij zit nu vol met prinsessenjurken en andere verkleedkleren. De koffer is ook favoriet bij hun vriendinnen: zodra ze hier binnenkomen, trekken ze hem open en halen ze alles eruit. Mijn dochters weten dat de koffer bij opa en oma vandaan komt, maar ik heb ze eigenlijk nog nooit verteld over de geschiedenis, bedenk ik me nu. Misschien moet ik ze eens vertellen over de avonturen van de zeeman!

Oude meuk
Ik vind het ontzettend leuk dat de koffer nu bij ons een derde leven heeft gekregen. Hij is onverwoestbaar, dus wie weet krijgt hij over veertig jaar weer een andere functie bij een van mijn dochters thuis. We wonen zelf in een strak nieuwbouwhuis, dat ik voor het contrast graag inricht met oude, doorleefde items. Zo sleep ik ook al jaren een nachtkastje mee dat mijn opa en oma in de jaren vijftig hebben gekocht, het heeft alleen bij mij al ruim vijftien verhuizingen overleefd. Gelukkig houdt mijn man ook van meubels met een verhaal. Wij noemen dat “oude meuk voor de leuk!”

Toen Joke Bom van haar moeder een bijzonder sieraad erfde, hing ze het niet om haar hals, maar aan de muur. “Ik ben een echt Zeeuws meisje, geboren en getogen in Oostburg. De oma van mijn moeder was de laatste vrouw in onze familie die zich nog kleedde in protestantse, West-Zeeuws-Vlaamse klederdracht. Op haar hoofd droeg zij een witte kap, met sieraden aan beide kanten. Hoe meer gouden knopen er aan je kap hingen, des te meer aanzien je had. Mijn oma kreeg de sieraden van haar moeder, maar omdat zij dus niet meer in klederdracht liep, deed ze er niets mee. Na oma’s dood gingen de sieraden door naar mijn moeder, die toen van één van de gouden knopen een hanger heeft laten maken.

Miniatuurvoorbeeld

Breekbaar
Vanaf dat moment droeg mijn moeder de ketting elke dag, ik heb haar nog nooit zonder de hanger gezien. Ze bracht hem regelmatig naar de goudsmid om hem schoon te laten maken of te repareren, en de smid kon aan het soort knoop precies zien uit welke streek die afkomstig was. Dan was mijn moeder heel trots op haar Zeeuwse afkomst. Op een gegeven moment was de ketting poreus en breekbaar geworden, maar ondanks dat ze hem elk moment kon verliezen, wilde ze hem nooit afdoen. Ik was zelf inmiddels verhuisd naar de grote stad en als mijn moeder me op kwam zoeken in Amsterdam, was ik altijd bang dat iemand dat opzichtige gouden ding zó van haar nek zou trekken. Maar als ik dan zei dat ze hem beter even kon bedekken, weigerde ze dat pertinent: ze droeg het liefst kleding met een v-hals, zodat de ketting goed zichtbaar was.

Vierenhalf jaar geleden is mijn moeder overleden. Na haar dood kregen mijn broer, oudere zus en ik allemaal een doosje met spulletjes die mijn moeder alvast had verdeeld. Volgens Zeeuwse traditie zouden de gouden knopen overgaan naar de oudste dochter, mijn zus dus, maar de hanger zat in mijn doos. Omdat mijn moeder wist hoe belangrijk die ketting voor mij was, had ze hem aan mij nagelaten.

Ingelijst
Ik wilde de hanger zelf niet dragen, goud is niet mijn stijl is en ik was bang om hem te verliezen. Daarom heeft hij eerst even in mijn kast gelegen, maar dat vond ik eigenlijk enorm zonde. Mijn man ik houden erg van moderne kunst, onze woonkamer hangt vol met schilderijen. Na een jaar kwam ik op het idee om de ketting te laten inlijsten. Een lijstenmaker heeft er speciaal glas ingezet dat niet spiegelt, en de hanger hangt nu aan de muur tussen de andere kunstwerken. Op deze manier is mijn moeder nog elke dag aanwezig in ons huis, zonder dat het een altaartje is.

Als we bezoek krijgen, stellen ze altijd wel een vraag over de hanger: hoe kom je daaraan, heb je die meegenomen van vakantie? Dan vertel ik graag het verhaal van mijn overgrootmoeder, het Zeeuwse meisje met de gouden knopen.”

Miniatuurvoorbeeld

En soms blijft het niet bij één erfstuk. In het huis van Laura Hofenk gaat achter bijna elk meubelstuk een verhaal schuil. Naast een aantal pronkstukken van de kringloop, staat een aantal dierbare voorwerpen uit het huis van haar onlangs overleden oma. “Mijn stijl is modern met een flinke lik retro. Ik ben een week geleden op mezelf gaan wonen en heb de afgelopen maanden allerlei kringlopen afgestruind, op zoek naar retro-huisraad. Op Marktplaats is dat vaak onbetaalbaar, maar bij sommige kringlopen weten ze niet wat zo’n lamp of stoel waard is. Ik vind het een sport om mooie retro-spullen te scoren voor een prikkie.

Afgelopen Kerst overleed mijn oma en in maart kreeg ik mijn eerste, eigen huis toegewezen. Precies in die week gingen mijn moeder en tante het huis van oma leeghalen. Ik dacht niet dat er iets voor mij bij zou zitten, maar ik ben toch maar even gaan kijken. Mijn oma was een enorme verzamelaarster: haar hele huis stond vol met bijzondere voorwerpen, waaronder veel erfstukken. Tijdens het opruimen zag ik ineens allemaal meubels en accessoires die ik graag wilde hebben. En nu staan er dus aardig wat spullen van oma in mijn huis.

Voor de sier
Zo heb ik een naaimachinekastje meegenomen, dat nog van mijn overgrootmoeder is geweest. Zij werkte in een textielzaak en heeft de loodzware naaimachine die onder de klep zit, veelvuldig gebruikt. Ook mijn oma heeft er nog op genaaid, het kastje stond bij haar op de slaapkamer. Ik ben zelf helaas niet zo handig met naald en draad, dus bij mij staat de naaimachine er vooral voor de sier.

Op oma’s slaapkamer stond ook een orgeltje, dat nu bij mij in de woonkamer staat. Als je de stekker in het stopcontact doet, kun je er gewoon nog op spelen. Ik heb ook een oude gitaar van mijn vader gekregen, ik vind het heel leuk om die instrumenten met een persoonlijk verhaal naast elkaar te zien staan. Het lijkt me geweldig als er mensen langskomen die er dan muziek op gaan maken.

Miniatuurvoorbeeld

Geschiedenis
Oma’s tv-kastje met de ijzeren beugels doet nu bij mij dienst als bijzettafeltje en in de gang hangen haar kapstok, lamp en spiegel, die mijn overgrootmoeder nog heeft gemaakt. Door het retrobehang lijkt het precies op de gang in oma’s huis. Ik heb ook haar ouderwetse draaischijf-telefoon meegenomen, daar belde ze me altijd mee: ik zie nog voor me hoe lang het duurde voordat ze een heel nummer had gedraaid. Op de kast pronkt een polaroidcamera van mijn overgrootmoeder en thee schenk ik in glazen die mijn moeder in 1971 aan haar oma cadeau heeft gedaan. Ik heb ook vijf van haar bloemetjesschorten meegenomen, die draag ik bij het koken. We vonden in oma’s kast ook een stapel corsetten, die heb ik maar laten liggen, haha.

Dat bijna alles in mijn huis zoveel geschiedenis heeft, vind ik heel bijzonder. Mijn moeder was ook blij dat ik zoveel spullen meenam, dan hoefde ze ze niet weg te gooien. Als we in mijn nieuwe huis op de bank zitten tussen al die erfstukken, zeggen we wel eens: “Oma moest eens weten!”

Door Ronne Theunis

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`