Magazine

Doel bereikt - en dan? Zo voorkom je het zwarte gat

22 februari 2018 16:00 Aangepast: 04 maart 2018 14:57

Jaren hebben ze toegewerkt naar dat ene belangrijke moment en er alles voor aan de kant gezet, onze olympische sporters in Pyeongchang. Maar wat nu? Met óf zonder medaille: bij thuiskomst wacht onherroepelijk het zwarte gat. Of niet? Angèl, Léontine en Aniek kunnen meepraten over dat sombere gevoel dat overblijft na een langverwachte gebeurtenis – en vertellen wat zij daartegen deden.​

Miniatuurvoorbeeld

Nadat Aniek Rooderkerken (30) bijna een jaar lang keihard had getraind, won ze op haar ligfiets de World Human Powered Speed Challenge 2017 in Amerika én verbrak ze het Nederlands snelheidsrecord. De race was voorbij, maar Aniek was haar strijdlust nog lang niet kwijt. 

"Toen ik in 2016 hoorde van de speed challenge, een internationale wedstrijd voor ligfietsers met als doel het verbreken van snelheidsrecords, was ik meteen enthousiast. Ik deed mee aan de selectieprocedure voor het team van de Technische Universiteit Delft en de Vrije Universiteit Amsterdam. Zij zouden twee renners selecteren en speciaal voor hen een aerodynamische ligfiets bouwen, om aan de challenge mee te doen.

Mijn conditie was goed, ik zat al vaak op de racefiets en mountainbike en dit project leek me een heel mooie uitdaging. Het was een zware selectieprocedure, met allerlei fysieke en mentale testen. Uiteindelijk werd ik geselecteerd als één van de twee renners. 

25 uur trainen per week
In januari 2017 begon het intensieve trainingsprogramma: onder begeleiding van bewegingswetenschappers, fysiotherapeuten en technici trainde ik zo’n vijfentwintig uur per week. Ik woon in Utrecht, maar ging iedere twee weken naar Amsterdam en elke maand naar Delft voor een fysieke test of metingen voor het ontwerp van de fiets. Naast fiets- en krachttrainingen was in het programma veel aandacht voor mentale uitdagingen en voedingsleer. Ik leefde als topsporter. Ik ging minder werken, de laatste maand vóór de wedstrijd heb ik zelfs alleen maar getraind. 

Miniatuurvoorbeeld

Omdat je met zo’n speciale ligfiets geen bochten kunt maken – de bedoeling is dat je zo snel mogelijk in een rechte lijn vooruitgaat – trainden we in de laatste fase op de vliegbasis in Valkenburg en het RDW Testcentrum in Lelystad. Het aanleren van de techniek was eigenlijk het moeilijkst. Je ligt natuurlijk op je rug in een cocon, dus je doet veel met je buikspieren en kijkt op een schermpje waar je naartoe fietst.

Enorme ontlading
De challenge vond plaats op een afgezette highway in Nevada. De vijftien teams krijgen meerdere pogingen: voor een legal run moet het helemaal windstil zijn en mag je bij de opstart niet te lang zijn aangeduwd. Uiteindelijk werd alleen mijn laatste rit op de laatste dag goedgekeurd – en dat bleek de snelste tijd te zijn! Ik had over 200 meter 121,52 kilometer per uur gefietst en daarmee de challenge gewonnen én het Nederlands record verbroken. Een enorme ontlading.

'Ik zat nog zó in die wedstrijdfocus, en daar kon ik nu niks mee. Dat vond ik heel moeilijk'

De periode na de challenge viel enorm tegen: ik miste de trainingen en het contact met mijn team. Ineens keek niemand meer mee met wat ik deed. En omdat mijn freelance klus was afgelopen, had ik ook geen werk meer. Ik zat nog zó in die wedstrijdfocus, en daar kon ik nu niks mee. Dat vond ik heel moeilijk, ik wist echt even niet wat ik met mezelf aan moest.

Maar toen ontdekte ik dat twee maanden later het NK Veldrijden zou plaatsvinden: daar wilde ik aan meedoen. Ik heb een crossfiets gekocht en ben gaan trainen. Ik deed mee aan lokale wedstrijden en reed goede tijden, hard trappen kon ik wel. Op het NK kon ik tot mijn vreugde redelijk meefietsen. Ik eindigde in de achterhoede, maar ik had in ieder geval iets gevonden om de winter door te komen. En over vier weken begint het wedstrijdseizoen op de weg alweer. Dat zwarte gat trok ik gewoon echt niet: als er geen competitie is, zoek ik er zelf wel één!"

Aniek schreef een uitgebreid verslag over de wedstrijd op haar eigen reisblog.

Miniatuurvoorbeeld

Na maandenlange voorbereiding is Angèl Nijskens (33) in 2015 getrouwd in een sprookjesvilla in Portugal. Als de heimwee naar die bijzondere plek maar niet overgaat, bedenkt ze samen met haar man Bas een plan om hun verlangen naar Portugal niet te hoeven loslaten.

"Elke zomer gingen Bas en ik op bezoek bij zijn familie in de Algarve. Portugal voelt als ons tweede thuis, dus toen we hadden besloten om te gaan trouwen, wisten we meteen dat het dáár moest gebeuren. Eind 2014 ben ik aan de slag gegaan met de organisatie. Ik ben ondernemer, ik hou van projecten met een kop en een staart, dus ik kon me helemaal uitleven. Dat vond Bas gelukkig prima.

Geweldige villa

Miniatuurvoorbeeld

Ik heb avondenlang online doorgebracht, op zoek naar een geschikte accommodatie voor de bruiloft. We zouden in Nederland voor de wet trouwen, dus ik zocht in Portugal vooral een mooie locatie waar we samen met onze gasten konden overnachten. Daarnaast moest ik een ceremoniemeester vinden die ons in het Engels kon toespreken. 

Uiteindelijk vond ik een geweldige villa in Albufeira, waar we een week hebben doorgebracht met veertien familieleden en vrienden. We zijn op dinsdag getrouwd. Voor de andere dagen had ik allerlei tripjes gepland, zoals een gezamenlijke zeiltocht.

Bas en ik zijn in totaal drie weken in Portugal geweest, dus ik had ook veel aandacht besteed aan het uitstippelen van onze reis. Met de Mustang die we speciaal voor de bruiloft hadden gekocht, hebben we een roadtrip gemaakt en zijn we uiteindelijk via vrienden in Barcelona weer naar huis gereden.

Draai weer vinden
Daarna viel ik in een enorm zwart gat. Ineens had ik niets meer omhanden, ik moest in Nederland mijn draai weer vinden. Gelukkig had ik vlak daarna nog een afterparty georganiseerd voor alle mensen die niet in Portugal waren geweest. Maar daarna kwam echt het besef dat alles nu achter de rug was. Inmiddels was de herfst ook begonnen, een enorm contrast met die fijne zomer. Daar werd ik heel neerslachtig van.

Er was maar één oplossing: een nieuw project. Bas en ik hadden al langer de wens om een vakantiehuis te kopen in Portugal. Dat bleek dé remedie tegen het zwarte gat. Bas stortte zich op de Portugese huizenmarkt en ik bracht weer uren door op Pinterest om inspiratie op te doen voor de inrichting. Met hulp van vrienden die voor ons de bezichtigingen deden, vonden we eind 2016 ons droomhuis. 

Loopt als een trein
Een huis kopen in het buitenland bleek organisatorisch nog meer voeten in aarde te hebben dan trouwen. En na de overdracht hebben we nog wekenlang geklust om de woning klaar te maken voor de verhuur. Maar inmiddels lopen de boekingen als een trein en zijn wij alweer bezig met het volgende project: ons nieuwe huis in Nederland.

Voor mij geen zwart gat meer: ik zoek gewoon een nieuwe uitdaging, het liefst met wat obstakels. Een leien dakje is ook zo saai."

Het huis van Angèl is te huren via www.casamisaportugal.com


Miniatuurvoorbeeld

Léontine van Geffen-Lamers (48) zette alles opzij om geld in te zamelen voor de stichting Free a Girl. Ze maakte een boek over powervrouwen en organiseerde in haar gemeente een grote inzamelingsactie. Toen haar doel behaald was, raakte ze even helemaal de weg kwijt.

"In het dagelijks leven ben ik monumentenfotograaf. In opdracht fotografeer ik monumentale panden en restauraties. Daarnaast doe ik soms eigen, creatievere projecten. In het najaar van 2016 besloot ik een boek te maken met foto’s van drieëntwintig krachtige vrouwen. Van directeuren tot huisvrouwen: in mijn ogen kan iedereen een powervrouw zijn. Toen ik vlak daarna hoorde over de stichting Free a Girl, een hulporganisatie die wereldwijd jonge meisjes bevrijdt uit gedwongen prostitutie, viel alles op zijn plek. Ik wilde de opbrengst van het boek doneren aan deze stichting.

Vrijwillig laten opsluiten
Ik wilde het boek uitbrengen op 8 maart 2017: Internationale Vrouwendag. Dat betekende dat ik ineens haast had. Maandenlang ben ik intensief bezig geweest met het zoeken, fotograferen en interviewen van de vrouwen, het coördineren van een crowdfundingsactie om de financiering rond te krijgen en het genereren van publiciteit. Daardoor had ik weinig tijd of puf voor bijvoorbeeld feestdagen of kinderpartijtjes. Gelukkig kon ik altijd rekenen op mijn partner.

'Ik moest snel weer aan het werk, maar plotseling zag ik alles anders: waar deed ik het allemaal voor?'

Ik deed er nog een paar monumentenklussen naast, maar toen die afliepen, was ik te druk om nieuwe opdrachten te zoeken. Toen het boek inderdaad op tijd bij de drukker lag, stortte ik me meteen op het organiseren van de grote inzamelingsactie Lock me Up van Free a Girl in de gemeente Brummen, waarbij mensen zich vrijwillig twaalf uur laten opsluiten. Die gevangenschap maakte zoveel indruk op me, dat ik bloedfanatiek werd met het ophalen van geld, en de verkoop van mijn boek natuurlijk. Uiteindelijk hebben we een prachtig bedrag ingezameld, daar ben ik heel trots op.

De weg helemaal kwijt
Maar toen stond alles ineens helemaal stil. Ik had weinig meer omhanden en mijn klantenstroom was opgedroogd. Ik was zo druk geweest met Free a Girl, dat ik vergeten was dat ik zelf ook een hypotheek heb en dat mijn kinderen ook gewoon naar school moeten en nieuwe kleren nodig hebben. Ik moest snel weer aan het werk, maar plotseling zag ik alles anders: waar deed ik het allemaal voor? Wat betekenen mijn foto’s nou eigenlijk voor de wereld? Ik was helemaal op en wist niet hoe ik verder moest. Ik was de weg even helemaal kwijt.

Uiteindelijk heb ik met hulp van een business coach de draad weer op kunnen pakken. Ik kan chaotisch zijn en laat me leiden door mijn enthousiasme. Daardoor ging ik vaak te ver door. Mijn coach leerde me om een goede planning te maken én dat het niet erg is als je daar soms van afwijkt. Door met haar te praten over mijn werk realiseerde ik me dat ik dat eigenlijk heel leuk vind, dat het me voldoening geeft. Dat was een fijn inzicht.

Ik ben nog steeds regioambassadeur van Free a Girl en ik ben voorzichtig aan het nadenken over een nieuw boek. Maar daarvoor neem ik alle tijd!"

Dit is het zwarte gat (en zo kom je er vanaf)

Volgens Robert Haringsma, psycholoog en coach bij het Instituut voor Positieve Psychologie (IVPP), is het heel normaal dat mensen het moeilijk vinden om iets af te sluiten waar ze lang mee bezig zijn geweest. Het ervaren van het zwarte gat is geen psychologische stoornis of een depressie, maar een existentieel vraagstuk: waarom ben je eigenlijk op de wereld? 

"Als mens kies je iets dat jouw bestaan betekenis geeft, of soms kiest dat iets jou. Dat wordt voor korte of langere tijd jouw verhaal. Dat verhaal is eigenlijk het antwoord op de vraag: waarom kom ik ‘s ochtends mijn bed uit?. Als dat verhaal dan eindigt, want dat doen de meeste verhalen, is het logisch dat je daar moeite mee hebt. 

Gun jezelf daarin gerust wat tijd, maar ga daarna op zoek naar nieuwe betekenisgeving. Hoe langer je stil blijft zitten, hoe meer last je ervan krijgt. Die vrijgekomen uren bieden ook weer mogelijkheden. Misschien ben je in deze volgende fase toe aan kinderen, kies je voor een andere carrière of kun je vrijwilligerswerk gaan doen."

En hoe voorkom je nou dat je überhaupt terechtkomt in het zwarte gat? Simpel: zorg dat je het ziet aankomen. "Houd al tijdens het project rekening met het einde en bezin je alvast op je volgende stap. Verzamel mensen om je heen die je daarbij kunnen helpen en praat er bijvoorbeeld met een coach of psycholoog over. Denk, kortom, nu al na over je nieuwe betekenisgevende verhaal."

Door Ronne Theunis

Foto's José Chan, Bas de Meijer en Arnold Reyneveld

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`