Magazine

Prinses in de gouden kooi: zo is het om op te groeien tussen de beveiligers

26 april 2017 13:53 Aangepast: 27 april 2017 12:50

Nee, koning Willem-Alexander hoeft écht niet altijd te weten wat zijn dochters uitspoken. Hun beveiligers zijn er voor de veiligheid, niet om te klikken, zei hij in het interview met RTL Nieuws en de NOS van afgelopen woensdag. Maar hoe je het ook wendt of keert: de prinsesjes groeien op in een gouden kooi. Hoe is dat voor een kind? ‘Ze zullen er vast over klagen.’

Stiekem roken op het schoolplein? Kussen met die Ene Leuke Jongen achter het fietsenhok? De beveiligers van prinses Amalia en haar zusjes zien het allemaal – zij het van een afstandje. Dag en nacht worden de meisjes gevolgd zodra ze het paleis verlaten. Op de fiets naar school, even shoppen in het winkelcentrum, naar een verjaardagspartijtje van een vriendje of vriendinnetje: ze zijn nooit alleen. De enige uitzondering is het paleis: daar kunnen ze ontsnappen aan het oplettende oog van hun bodyguards. 

"Beveiliging van belangrijke personen, en vooral van kinderen, is heel strikt", weet expert Hans Slaman. Jarenlang beveiligde hij ambassadeurs en Amerikaanse presidenten die Nederland bezochten. Ook begeleidde hij kinderen van miljonairs en miljardairs. "Er zijn allerlei procedures waar je mee te maken krijgt als je belangrijke mensen, zoals een koninklijke familie, beveiligt. Dat heeft – hoe dan ook – veel impact op de privacy van de prinsessen."

'Willem-Alexander was soms een beetje zielig'

Amalia en haar zusjes zullen vooral merken dat alles wat spontaan is, niet kan. Even snel in een tussenuur naar de McDonald’s, last minute toch besluiten dat je niet bij Pietje huiswerk gaat maken maar bij Jantje: Amalia moet, zo vermoedt Slaman, alles overleggen. "Ik vermoed niet dat ze heel erg bang zullen zijn: kinderen hebben niet echt een realistisch beeld van de grote boze buitenwereld. Maar ze voelen natuurlijk wel dat ze niet zomaar ergens naartoe kunnen gaan. Dat vinden kinderen wél vaak lastig."

Het maakte Willem-Alexander toen hij nog op school zat "soms een beetje zielig", zei een oud-docent van de kroonprins ooit. Marten de la Vieter gaf les op het Baarnsch Lyceum en weet nog hoe de kroonprins nooit eens spontaan kon zeggen tegen een klasgenootje: ‘Ik kom vanmiddag bij jou’. "Alles moest van tevoren gemeld worden. Dat past niet bij een kind." Hij herinnert zich hoe er altijd twee beveiligers in burger bij hem waren. "Ze fietsten ook met hem mee naar huis. Eentje voorop, eentje erachteraan."

Auto of fiets? 
Hoe de beveiliging er van de prinsesjes uitziet, is afhankelijk van de situatie, zegt Slaman. Bij formele bezoeken van de familie zullen er meer bewakers zijn dan op een normale schooldag. De bewakers zitten niet achter in de klas, maar houden het pand wel in de gaten. Ook met schoolreisjes gaan ze mee. En er zijn nog 'andere foefjes' om kinderen mee in de gaten te houden, maar dat lijkt Slaman 'niet verstandig' om te delen. 

Wat hij wel kan zeggen: "Als Amalia naar school fietst, kan ik me voorstellen dat er minimaal één beveiliger op de fiets achter haar aan gaat. Maar ik denk dat een beveiliger met een auto de voorkeur heeft van Máxima en Willem-Alexander, want een kind op een fiets is kwetsbaar." En dáár zit de crux van de koning en koningin. "Als ouders zeg je het liefst: ‘Laten we niet moeilijk doen, dat kind moet een zo normaal mogelijke jeugd krijgen’. Maar als koning en koningin besef je: ze zíjn nu eenmaal niet normaal. Veiligheid gaat boven álles."

Toch is ‘zo normaal mogelijk doen’ wat de koning en de koningin willen voor hun dochters, ondanks al die beveiligers. "Zo’n opvoeding heeft Willem-Alexander ook gehad van zijn ouders, en hij heeft dat altijd wel als

'Al die aandacht doet wat met je persoonlijkheid, je mensbeeld'

plezierig ervaren", weet AD-verslaggever Jan Hoedeman, die veel over het koningshuis schreef. Zijn ouders zeiden tegen docenten dat ze Willem-Alexander vooral als een ‘normale jongen’ moesten behandelen. "Je moet niet vergeten hoe abnormaal het is om vanaf je geboorte te worden toegejuicht door zo veel mensen. Al die aandacht, dat doet iets met je persoonlijkheid, je mensbeeld. Het kan je doen uitgroeien tot een onevenwichtig persoon, dan word je een prutskoningin. Het is belangrijk om in balans te zijn. En daarom willen ze de meiden een normale jeugd geven, beveiligers of niet."

Exemplarisch voor deze opvoeding is het verjaardagsfeestje dat Amalia eens vierde. Hoedeman: "Amalia’s vriendinnetjes kregen een uitnodiging, door Máxima met de hand geschreven. Er stond bij dat de meisjes allemaal hun allermooiste prinsessenjurk aan moesten doen. Om te laten zien: iedereen kan prinses zijn. En om het te normaliseren."

Normaal? 
Maar in hoeverre kun je normaal doen als er zo veel bewakers om je heen lopen en je in een spreekwoordelijke gouden kooi opgroeit? Willem-Alexander deed vroeger er in ieder geval van alles om aan die gouden kooi te ontsnappen. Dan rende hij met een rotgang de school uit, de beveiligers verbijsterd achterlatend. Sommige roddeljournalisten herkende hij van verre; die wist hij dan te ontlopen. De koning verklapte ook eens dat hij het paleis uit glipte om naar een disco te gaan. Dan kwam hij netjes om half 2 ’s nachts thuis om zijn moeder gerust te stellen en welterusten te wensen, en klom hij vervolgens uit het raam om verder te feesten met zijn vrienden.

En dan is er nog de anekdote die Slaman aanhaalt. Dat de koning, toen nog een jonge prins, net zijn rijbewijs had en de beveiligers probeerde af te schudden in de auto. Slaman, lachend: "Ja, dat snap ik wel. Weinig blijft onopgemerkt, en dat botst met de jeugdigheid van een kind. En beveiligers die worden afgeschud: dat hoort bij het spel, vooral als je een kind moet beveiligen."

Klikken doe je niet
Wat beveiligers van kinderen eigenlijk bijna altijd meekrijgen: klikken hoeft niet. Hoort ook niet. "Die bodyguards snappen ook drommelsgoed dat ze intieme momenten, bijvoorbeeld de eerste kus in het park, te zien krijgen en dat er van hen uiterste discretie wordt verlangd. Naar de buitenwereld, maar óók naar de ouders toe. Want geloof me: de meesten willen écht niet alles weten. Bovendien heb je als bewaker ook een vertrouwensband met het kind, die soms zelfs richting vriendschap neigt. Je ziet elkaar dag in, dag uit. Die band wil je niet beschadigen."

'Als beveiliger ben je geen opvoeder'

Net zoals Beatrix tegen de beveiligers van haar zoon zei dat ze niets hoefde te weten van wat hij uitspookte, behalve als het ‘echt gevaarlijk werd’, zo hoeft Willem-Alexander niet te weten wat zijn dochters precies doen. Hij zegt tegen Amalia dat ze haar grenzen op moet zoeken en fouten mag maken, zo vertelde hij in het interview. Want – prins of niet – hij deed dat vroeger óók. Willem-Alexander schijnt vroeger een keertje tegen een huis te hebben ‘gewaterd’, maar daar hielden de beveiligers wijselijk hun mond over. Slaman: "Zo hoort het. Als beveiliger moet je uitkijken dat je niet de opvoedende rol van de ouders overneemt. Ja, ik heb eens een kind beveiligd dat ik stiekem zag roken, waarvan ik wist dat de ouders dat niet leuk vonden. Maar het is niet aan mij dat te zeggen."

Maar: het kan ook af en toe handig zijn, zo’n beveiliger. Willem-Alexander kwam eens een discotheek in Zwitserland niet in, omdat hij geen stropdas droeg maar een sweater. Toen vroeg hij een van zijn bodyguards of ze even wilden aantonen dat hij een prins was. Die toegang was ‘ineens’ geen probleem meer. 

Hier schuilt een wel een andere valkuil van het vak, zegt Slaman: laat je niet als butler gebruiken. "Kinderen die in zo’n gouden kooi leven, kunnen misbruik van je maken. Een kind vroeg mij eens of ik zijn jas wilde pakken. ‘Dat is niet mijn taak’, zei ik toen."

Wat een ramp
Al die beveiliging, het continue gebrek aan spontaniteit, het lijkt koningshuisdeskundige Dorine Hermans ‘echt een ramp’. "Prinses Irene zei eens dat ze zich altijd bespied voelde. Was het niet door de beveiligers, dan was het de pers", zegt ze. "Amalia’s ouders willen haar zo normaal mogelijk op laten groeien. Maar ze krijgt wel vanaf haar achttiende anderhalf miljoen. Welk kind krijgt dat nou? Ik zou dat als ouder toch op een andere manier proberen op te lossen. Maar aan de andere kant is dat geld misschien ook wel symbolisch voor de vrijheid die Amalia, als kind al, kwijt is."

'Voor Ariane en Alexia is het nóg lastiger'

Hermans denkt wel dat Amalia goed snapt waar de beveiliging voor nodig is. "Het is een slimme meid. Haar ouders praten er ook vast wel over met haar. Het lijkt mij nóg lastiger voor Alexia en Ariane. Zij worden geen koningin, dus zij zullen misschien wel zoiets hebben van: waarom moet ík ook beveiligd worden?"

Slaman: "Aan de andere kant is de flexibiliteit van kinderen enorm. Ik weet nog dat ik kinderen van een ambassadeur moest beveiligen, en hun enige reactie was: ‘O, nou, oké’. De prinsesjes zullen het inmiddels wel gewend zijn. Maar zodra ze het gaan vergelijken met vriendinnetjes die na schooltijd spontaan naar het winkelcentrum gaan, en selfies op Facebook en Instagram posten, ja, dan voelen die prinsesjes: wij worden beperkt."

En dat kan problemen op gaan leveren. Amalia is nu 13. De puberteit is in aantocht. Hermans: "Normale pubers willen zich al van alles afzetten, ze klagen per definitie dat ze te weinig vrijheid hebben. Laat staan als je prinses bent en je vrijheid sowieso al beperkter is." Als Slaman even mag speculeren, denkt hij dat Amalia daar vast wel af en toe over klaagt, thuis, binnen de muren van de Eikenhorst. "Maar Willem-Alexander weet hoe het voelt. Hij zal hen vast advies geven. Al weet ik niet of die tips gaan over het afschudden van beveiligers, zoals hij vroeger deed."

Door Lisanne van Sadelhoff 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`