Briefgeheim

'Jij gaat op míjn vakantie, met míjn gezin, maar negeert me volledig'

02 augustus 2019 07:39 Aangepast: 12 augustus 2019 11:40
Beeld © GettyImages

In deze rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Annabel (34). Ze schrijft een brief aan de nieuwe vriendin van haar ex-man, die binnenkort met haar kinderen op vakantie gaat.

Marjolein,

Op 13 december 2016 las ik voor het eerst een berichtje van jou aan mijn man Wouter. Hij was naar het werk en had zijn telefoon laten liggen. Het ding bleef maar herrie maken, dus ik pakte 'm op om het geluid zachter te zetten. Toen ik las wat je stuurde, moest ik haast schaterlachen. 'Ik heb zin om je vast te houden en meer', stond er. Een berichtje van jou, zijn oudere leidinggevende in het ziekenhuis. Ik dacht dat het niet voor hem bedoeld kon zijn.

Het eerste half uur had ik geen tijd om er verder over na te denken. Ik had een baby van net 1 en een jongetje van 2,5 rondlopen, het was gewoon spits. Pas toen ik hen naar de crèche had gebracht, kon ik zijn telefoon goed openen. Het was alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd geslagen, al waren de berichtjes die ik op dat moment las nog niets vergeleken bij wat ik later allemaal zou ontdekken. Ze waren genoeg om mijn wereld te doen instorten.

'Ik bleef maar zien dat hij een extra lekker luchtje opdeed als hij naar zijn werk ging, of stralend van oor tot oor terugkwam van het kickboksen'

Nog diezelfde dag heb ik Wouter ermee geconfronteerd. Hij gaf toe dat hij je heel mooi en leuk vond, maar beloofde me dat hij met jou zou stoppen en voor zijn gezin zou kiezen. Even deed hij ook echt moeite voor ons. Ik kreeg weer cadeautjes, hij wilde opeens met ons op vakantie. Hij leek het te menen.

Later ontdekte ik dat hij een week nadat ik jullie had betrapt, de app Telegram heeft gedownload. Jullie gingen daar gewoon verder met berichtjes sturen, maar dan versleuteld. Jullie belazerden me waar ik bij stond. In februari gingen jullie met werk op wintersport, je bent toen zelfs in mijn huis geweest. Jullie gingen naar congressen samen. En elke dinsdagavond gingen jullie kickboksen, 'met wel meer collega's', volgens mijn man, maar dat bleken er twee te zijn die van jullie affaire af wisten.

Hij was zo verliefd op jou. Ik bleef maar zien dat hij een extra lekker luchtje opdeed als hij naar zijn werk ging, of stralend van oor tot oor terugkwam van het kickboksen. Onrust, onrust, onrust. Elke keer als hij naar het ziekenhuis ging of weer op wintersport was. Ik voelde me al die tijd verschrikkelijk. Ik had maandenlang thuis gezeten met een huilbaby, mijn werk had er vreselijk onder geleden. Ik heb Wouter alle ruimte gegeven om te studeren en te werken, altijd maar te werken, in alle tropenjaren met de kinderen. En net in de maand dat hij eindelijk specialist was, zei hij dat hij niet meer verliefd was. Dat hij iets anders van het leven wilde. Hij ging bij me weg. Maar dat had niets met jou te maken. Zei hij.

'Op Instagram heb ik je de huid vol gescholden, dat had ik niet moeten doen'

Als een soort Sherlock Holmes ben ik daarna op onderzoek uitgegaan. Ik wilde antwoorden, moest alles weten. Ik ben er niet trots op, maar ik heb zijn wachtwoord gekraakt en in zijn cloud gekeken. Dat had ik niet mogen doen, maar ik wist dat hij niet eerlijk was geweest. Hij was wel degelijk bij jou. Ik las over de rijke seksuele fantasieën die jullie met zijn tweeën hadden, over trio's en tantra en weet ik veel wat. Ik had het gevoel dat jij hem in je val lokte. Dat jij hem alles wat ik hem in de jaren ervoor niet had kunnen geven, dubbelop gaf. Woest was ik op je.

Ik heb een paar keer contact met je gezocht. Niet altijd even chic, dat geef ik toe. Op Instagram heb ik je de huid vol gescholden, dat had ik niet moeten doen. Maar je reageerde nooit ergens op en nog steeds heb ik nooit iets van jou gehoord. Zaterdag vertrek je met mijn kinderen op vakantie naar Bonaire. De reis die Wouter en ik zouden maken, waar we het al jaren over hadden. Je hebt mijn man, mijn kinderen en gaat op mijn vakantie, je hebt alles wat me lief is, maar je negeert mij volledig.

Mijn kinderen zijn 5 en 3 en gaan helemaal naar Bonaire vliegen met jullie. Is het niet normaal om dan even contact op te nemen met de moeder? Waarom laat je niets van je horen? Je bent toch niet bang voor me? Ja, ik heb geroepen dat ik ervoor ging zorgen dat je je baan zou kwijtraken, maar daar heb ik niet naar gehandeld. Gebruik je mijn uitlatingen uit het verleden nu om extra afstand te creëren?

'Je bent toch ook een moeder? Hoe kun je dan een gezin kapotmaken?'

Weet je, ik ben niet eens meer boos op je. Dat ben ik wel geweest in mijn huwelijk, omdat je maar bleef opduiken. Constant die appjes, die verliefde man in huis. Ik snap best dat je verliefd werd. Wouter is ook een heel leuke man, begrijpelijk dat je voor hem gevallen bent. Waar ik wel moeite mee heb, is hoe je ermee omging. Voor mijn gevoel wist je van geen ophouden. Je bent doorgegaan met hem voor je te winnen. Je bent toch ook een moeder? Hoe kun je dan een gezin kapotmaken? Wouter en ik gingen door een heftige periode, maar het had niet zo hoeven eindigen.

Nu is de situatie anders. Ik zal sterk moeten zijn, jou normaal te woord moeten gaan staan en normaal over jou moeten praten tegen de kinderen. Je bent iemand die ineens in mijn leven is gekomen en waar ik mee moet zien te dealen. Geloof me, ik kijk er niet naar uit om jou te zien. Jij hebt een andere uitwerking op mij dan wie dan ook. Als ik je zie begin ik helemaal te trillen, dan kan ik geen woord meer uitbrengen.

'Ik hoop zo dat we ooit samen verjaardagen en Sinterklaas kunnen vieren. Maar dat kan niet alleen van mijn kant komen'

Er is geen haat of wrok. Ik gun jullie het beste. Ik ben ook heel blij met hoe je voor mijn jongens zorgt, ik weet dat je lief voor ze bent. Maar ík ben er ook nog. Je kunt me niet negeren. Ik snap niet waarom je handelt zoals je handelt. Hij heeft jou voorgesteld aan mijn kinderen zonder het met mij te overleggen. Ik word constant overal buitengehouden. Jullie denderen maar door, zonder rekening te houden met mij. Waarom spelen jullie geen open kaart? Waarom blijft alles sneaky, ook nu we uit elkaar zijn?

Het liefst zou ik een open en eerlijk gesprek hebben met jou en Wouter, om het af te sluiten. Ik heb nog zoveel vragen. Ik hoop oprecht dat we er samen uit kunnen komen en over een paar jaar met z'n allen Sinterklaas en verjaardagen kunnen vieren. Daar ben ik echt toe bereid. Maar het kan niet alleen van mijn kant komen.

Annabel

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl

*De namen Annabel, Marjolein en Wouter zijn op verzoek van de briefschrijfster gefingeerd. De echte namen zijn bekend op de redactie.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`