Gezin

Briefgeheim: 'Hoe kun je je kinderen zo negeren, mam?'

17 mei 2019 05:00 Aangepast: 17 mei 2019 11:12
Beeld © GettyImages

In deze rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer René (29) en zijn zus Rachel (27). Ze schrijven een brief aan hun moeder, die al tien jaar nauwelijks interesse in hen toont.

Hallo mam,

Sinds we het huis uit zijn, kijk je niet meer naar ons om. Ja, je belt twee keer per jaar, op onze verjaardagen en met oud en nieuw. Dan stel je op de automatische piloot wat vragen, maar de antwoorden lijk je niet in je op te slaan. De volgende keer dat je belt, ben je alles weer vergeten. Wat je zegt voelt onecht, je interesse gemaakt. Je stuurt af en toe een kaartje, maar meer dan 'van harte gefeliciteerd' of 'fijne feestdagen' staat daar niet op. We zouden zo graag willen dat je ons liefhebt, waarom ben je daartoe niet in staat?

Toen je ging scheiden van papa was ik 11 en Rachel 9. Wij bleven bij jou wonen. Jij begon een relatie met je neef, hij werd onze stiefvader. We hadden moeite met hem. Hij had een overheersende persoonlijkheid en een kort lontje, we botsten vaak. Op mijn 18de ging ik het huis uit. Sindsdien hebben we elkaar drie keer gezien.

'Je zegt dat je van me houdt, maar van wie houd je dan? Je weet niet eens wie ik nu ben'

Ik heb diverse pogingen gedaan om je naar ons toe te halen, maar steeds blies je het af. Lang heb ik gedacht: als jij geen moeite doet, doe ik het ook niet. Maar misschien is het binnenkort wel te laat, dus vorig jaar ben ik – voor het eerst in tien jaar – toch een keer naar jullie toe gegaan. Ik hoopte dat je daarna weer initiatief zou nemen. Dat gebeurde niet. Je belde wel een paar keer, maar bleef de ene na de andere smoes opvoeren om niet naar mij toe te hoeven komen. Ik heb gezegd dat je beter helemaal niet meer kon bellen, als het zo moest.

Een jaar lang hield ik dat vol, maar vorige week heb ik toch weer de eerste stap gezet en ben ik naar jullie toe gegaan. Ik heb je gevraagd of je wel van me houdt. 'Ja natuurlijk,' zei je, 'want jij bent mijn zoon.' Maar van wie hou je dan? Van die jongen van 18? Want de René van nu ken je niet. Je zegt dat je elke week wel een paar momenten aan ons denkt en ons heel erg mist. Maar hoe kun je dan functioneren? 'Ik parkeer dat dan gewoon', zeg je. Hoe kan je dat zeggen? Hoe kun je als moeder zo je kinderen negeren?

'Komt het omdat je zelf geen fijne jeugd hebt gehad? Of probeert onze stiefvader ons uit elkaar te houden?'

Rachel en ik zijn vooral heel teleurgesteld. Het frustreert ons dat we je niet zien. We willen allebei een goede band met jou, maar we stuiten op een keihard schild. We weten dat je zelf ook geen fijne jeugd hebt gehad. Dat je pleegvader je heeft misbruikt. Je hebt zelf weleens gezegd dat je het moeilijk vond om ons op te voeden, dat je niet goed wist hoe je een moeder voor ons moest zijn omdat je zoveel werd herinnerd aan je eigen jeugd. Is dat wat erachter zit? Of komt het door onze stiefvader? Houdt hij jou bij ons vandaan? Op ons probeert hij over te komen alsof hij het beste met ons en met jou voorheeft, maar zo voelt het niet.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook

'Ik wil dat je beseft wat je aanricht bij onze kinderen'

Ik heb je bij mijn bezoek duidelijk gemaakt hoe belangrijk het voor mij is dat je een keer langskomt, en we hebben zowaar een afspraak. Voor de eerste keer in tien jaar zal je op 2 juni in mijn leven komen. Ik ben blij dat je eindelijk die moeite neemt, maar we zijn er nog lang niet. Als het al goedkomt, want dat is nog maar de vraag.

Deze brief schrijf ik je namens Rachel en mij in een ultieme poging tot je door te dringen, mam. Als je van ons houdt, als je ons liefhebt – laat het dan merken. Als er dingen zijn waar je mee zit die je niet hebt durven uitspreken, vertel het dan. En wacht niet te lang. Doe het alsjeblieft nu, voordat het te laat is.

Liefs, je kinderen

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl

*De namen René en Rachel zijn op verzoek van de briefschrijvers gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend op de redactie. Het portret boven dit artikel is een stockfoto.

`