Briefgeheim

'Ik wil dat je beseft wat je aanricht bij onze kinderen'

03 mei 2019 07:00 Aangepast: 03 mei 2019 12:39
Beeld © iStock

In deze wekelijkse rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Kim (32), die overhoop ligt met de vader van haar drie kinderen. Sinds ze uit elkaar zijn kijkt hij nauwelijks naar de kinderen om.

Je zult dit waarschijnlijk nooit lezen, maar ik wil het toch kwijt.

Drie jaar geleden hakte ik de knoop door. Na 14 jaar samen was de koek op.

Ik was 16 toen we elkaar leerden kennen, voor mij was je perfect. Maar op mijn 30ste was ik niet meer dat meisje van toen. Je paste niet meer bij me. We hadden niet dezelfde humor, niet dezelfde interesses. Ik hield niet meer van je. Je was alleen maar aan het werk. Als je thuiskwam, had je geen energie meer voor het gezin. In de weekenden lag je alleen maar te slapen of zat je tot 2 uur 's nachts bij je ouders bier te drinken. Ik was 24 uur per dag alleen met de kinderen. De sfeer in huis was om te snijden. We hadden vrijwel dagelijks ruzies en irritaties. Ik was geen leuke moeder meer, jij geen leuke vader. De kinderen verdienden beter. Dat was voor mij de reden om bij je weg te gaan. Je hebt me gesmeekt om bij je te blijven, maar ik hield voet bij stuk.

Je kon het niet verkroppen. Drie maanden lang heb je mijn leven tot een hel gemaakt, ik kan het niet anders beschrijven. Je ging niet meer naar je werk, zwierf constant rond het huis, hield mij de hele dag in de gaten. Te pas en te onpas kwam je binnen, je luisterde persoonlijke gesprekken af voor het raam, als je zag dat de auto er niet stond bleef je me onophoudelijk bellen en berichten sturen. Ik voelde me opgesloten in mijn eigen huis. Ik ben zelfs nog naar de politie gestapt, maar die kon niets doen. Ja, een waarschuwing kreeg je, maar dat maakte het alleen maar erger. Het werd een machtsspelletje voor je. Je nam de auto mee, waardoor ik met drie kinderen de hele zomervakantie nergens naartoe kon. Abonnementen op televisie en Netflix zegde je op, waardoor we niets konden kijken. Ik had zelf geen inkomen en nergens recht op, want we waren officieel nog niet gescheiden van tafel en bed.

'Je hebt letterlijk gezegd: de kinderen zijn geen prioriteit voor mij'

Toen ik eenmaal in mijn nieuwe huis zat, kwam je de kinderen af en toe ophalen voor een paar uurtjes. Tot dat 'niet meer kon'. Jij zou blijven wonen in ons gezamenlijk huis, maar dat wilde je verbouwen. Je had dan geen plek voor de kinderen, zei je. En in de bouwvak had je geen tijd om ze op te vangen, want dan kwam je om in het werk. Als dat het niet was, dan was je nieuwe auto weer te klein om de kinderen in te vervoeren. Ik heb het allemaal geprobeerd aan te vechten bij de rechter, maar zonder succes. Het was beter als de kinderen bij de moeder bleven, was de uitspraak, omdat vader zoveel problemen had. Ik vond het oneerlijk, wanneer kon ik eens ademhalen?

Op een gegeven moment heb ik mezelf een schop onder de kont gegeven: die pity party was over. Toen ik met jou was, had ik ze immers ook de hele dag. Ik moest me er maar bij neerleggen dat dat niet zou veranderen. Dat de opvoeding alleen op mij neerkomt, daar kan ik wel mee leven. Maar dat jij geen vader bent voor je kinderen, dat doet pijn. In de drie jaar dat we uit elkaar zijn, heb jij ze in totaal zes weekenden gehad. Inmiddels is het 9,5 maand geleden dat ze jou voor het laatst hebben gezien.

Je hebt letterlijk gezegd: de kinderen zijn geen prioriteit voor mij. Verjaardagen, Kerst, op alle belangrijke momenten laat je ze zitten. De kinderen, 5, 7 en 9 jaar oud, lopen nu allemaal bij een psycholoog. Onze jongens beginnen het nu pas te verwerken. Ik weet niet goed hoe ik ermee om moet gaan. De jongste wordt 's nachts overstuur wakker en kan dan niet verklaren wat er aan de hand is. De middelste heeft paniekaanvallen. Hij was zo'n heerlijk vrolijk kereltje, nu is hij vaak boos zonder aanwijsbare reden. Ineens plassen ze ook weer in bed. Op foto's van een paar jaar geleden zie ik met hoeveel liefde je dochter je aankijkt, en jij haar. Hoe kan het dat je datzelfde meisje nu helemaal in de steek laat? Hoe kan je vaderhart niet breken als zij huilend aan de telefoon hangt?

'Wat verwacht je? Dat ze later bij je op de stoep staan en je niks kwalijk nemen?'

Ik weet dat je financiële problemen hebt. Dat je op heel veel plekken schulden hebt, waaronder bij mij, voor niet betaalde alimentatie. Ik heb je op het hart gedrukt om hulp te zoeken. Het is ook niet niks. Als ik me in jou verplaats, ben ik natuurlijk degene geweest die haar gezin heeft opgepakt en is weggelopen. Maar dat is geen excuus om je handen van je kinderen af te trekken. Je hebt bewust voor hun komst gekozen, en nu laat je ons zitten.

Ik wil dat je weet wat je aanricht. Dat je inziet hoe het voor de kinderen en voor mij is. Hou je eigenlijk wel van je kinderen, eerlijk? Ik kan me niet voorstellen dat het niet zo is, maar tegelijkertijd toon je echt geen enkele interesse. Waar ben je in godsnaam mee bezig? Er is zoveel wat ik je zou willen vragen. Het liefst zou ik een kijkje in je hoofd willen nemen. Wat denk je, wat voel je? Wat verwacht je, dat ze straks goed opgevoed in de maatschappij terechtkomen? Dat ze later ineens bij je op de stoep zullen staan en je niets kwalijk nemen? Ik wil niet dat ze het gevoel krijgen dat hun vader ze niet wil, maar dat is onvermijdelijk. Een van de personen die onvoorwaardelijk van hen zou moeten houden, heeft hen verlaten. Dat laat zijn sporen na. Dat hun vader niet naar ze omkijkt, zullen ze altijd bij zich dragen.

Voor mij is de maat vol. Ik heb een verzoek ingediend voor eenhoofdig ouderlijk gezag, zodat je echt niets meer over ze te zeggen hebt. Dat klinkt misschien hard, maar ik doe nu al alles alleen. Nu heb ik nog vaak jouw handtekening nodig voor beslissingen die over de kinderen gaan, maar dat proces traineer je keer op keer. Dan moet ik zo'n document weer kilometers verderop bij je komen halen, in plaats van dat je het gewoon mailt. Het moet afgelopen zijn. Je bent er niet, je kent ze niet.

Ik hoop dat je hulp krijgt en je kinderen ooit weer op 1 kunt zetten. Zij hebben je nodig.

Kim

Briefgeheim is een nieuwe wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`