Briefgeheim

'Jouw levenslessen geef ik door aan mijn leerlingen, mama'

26 april 2019 12:08 Aangepast: 26 april 2019 12:18

In deze rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Laurens (38), die vorig jaar afscheid moest nemen van zijn moeder Gerrie. Hij schrijft haar een brief om haar te bedanken voor wie ze was en wat ze hem heeft meegegeven.

Lieve, mooie mama,

Woorden doen geen recht aan de pijn die ik voel nu ik jou moet missen. Ik heb het eens vergeleken met 'de poorten van de hel', maar in vergelijking met dit gevoel lijkt de hel me een feestje. Mijn grootste vrees is werkelijkheid geworden, en nu blijkt dat die werkelijkheid nog vele malen erger is dan ik me had kunnen voorstellen.

Ik was de eerste die iets aan je merkte. Je kon moeilijk op woorden komen, dat was ik niet van je gewend. Zelf heb ik twaalf jaar geleden een hersenbloeding gehad, waarna ik een jaar lang in een revalidatiecentrum zat met mensen met hersenletsel. Daardoor weet ik wat een beschadigd brein met je doet. Ik was zo bang dat er iets in je hoofd aan de hand was. Ik weet nog goed dat ik met mijn man Kelvin heb staan huilen op ons balkon: 'Het zal toch geen tia zijn geweest, of een hersentumor?'

Tien dagen later. Papa stond me lijkbleek op te wachten op de gang van het ziekenhuis. Hoofdschuddend: 'Dit is niet goed, dit is niet goed'. Ik liep je kamer binnen en vroeg de arts of zij ons alleen wilde laten. Jij zat in kleermakerszit op het bed, ik ging naast je zitten. We keken elkaar aan, ik zuchtte diep, jij zuchtte diep, ik legde mijn hand op je linkerknie en toen sprak je de woorden die het einde inluidden. 'Ik kan het niet mooier maken dan het is, ik heb een hersentumor.' Wat dat met je doet, dat ene zinnetje... Pas nu je dood bent, zie ik wat dat zinnetje allemaal betekende. Het was alles wat niet mocht gebeuren in mijn leven. Het onmogelijke werd ineens de waarheid. 'Je wereld stort in', 'de grond wordt onder je voeten weggeslagen', het zijn holle frasen die de kern niet raken. Het was zo'n enorme shock, dat ís niet te beschrijven.

'Ons hele leven kwam in een stroomversnelling terecht om de belangrijke momenten nog te kunnen delen met jou'

Tot mijn 17de, toen ik je koppelde aan de leuke man die nu mijn papa is, zijn we altijd met z'n tweeën geweest. We waren volledig op elkaar aangewezen, onze band was bijna ongezond hecht en intens. Ons een twee-eenheid noemen zou een understatement zijn. Ik heb veel bewondering voor hoe je mij zo'n fijne jeugd hebt weten te geven met de weinige middelen die je had. Toen ik ouder werd, werd je mijn allergrootste klankbord. Als ik hulp of advies nodig had, was je er. Ik besprak alles met je. We konden alles tegen elkaar zeggen, álles. Van lief tot minder lief en van mooi tot lelijk. Toen je ziek werd, waren er dan ook geen dingen die we nog per se moesten aankaarten. Alles was al gezegd.

Ik zie je nog staan leunen tegen de muur na het slechtnieuwsgesprek, mama. 'Kostbare tijd, Laurens, kostbare tijd', zei je. In de tijd die ons nog restte, hebben we heel veel mooie herinneringen gemaakt. Al voordat je ziek werd, heeft Kelvin je gevraagd of je zijn getuige wilde zijn op ons huwelijk. We zouden trouwen op 25 mei 2019, maar jij wist: dat haal ik niet. Je wilde er zo graag bij zijn. Daarom zijn we een jaar geleden getrouwd, op 9 april.

Je kreeg op die dag een epileptisch insult en moest door papa naar huis gebracht worden, het ging helemaal niet goed met je. Je begreep niet wat er allemaal gebeurde en zat verdwaasd om je heen te kijken. Maar op het moment dat ik mijn geloftes had voorgelezen en met tranen over mijn wangen terugliep, wenkte jij me. Jij hield me stevig vast en was weer even maximaal moeder. Dat moment heeft de trouwfotograaf gevangen in een foto, de foto boven deze brief. Hoe ver je ook weg was: als ik huilde, stond jij weer aan.

Vlak voor ons huwelijk was jij eindelijk ook met papa getrouwd. En weet je nog hoe onvergetelijk mooi onze laatst kerst samen was, mam? Jij was eerste kerstdag niet meer jezelf door de medicatie, maar we gingen uit eten en waren samen, dat was alles wat telde. Ik ben in dat jaar nog verhuisd naar een huis waarvan ik wist dat het jou gemoedsrust zou geven. Ons hele leven kwam in een stroomversnelling terecht om de belangrijke momenten nog te kunnen delen met jou. Ja, het was een zware, emotionele en pijnlijke periode, maar ook een die veel mooie momenten kende. Zelfs je 66e verjaardag hebben we nog gevierd rond je ziekenhuisbed in de woonkamer, twee weken voor je dood.

'Ik sta voor de klas, net als jij deed. Op je sterfbed heb ik je plechtig beloofd dat ik jouw boodschap altijd zal blijven uitdragen naar mijn leerlingen'

We waren er met z'n drieën bij op het moment dat je ging. Gelukkig, want het was een van mijn grootste angsten dat ik er niet bij zou zijn en dat ik je alleen moest laten sterven. Je wilde niet dat ik erbij was: net zoals ik na mijn hersenbloeding alleen maar verdrietig was om jouw verdriet, zat jouw pijn nu in je verdriet om mij. Je wilde me niet in de steek laten, mij deze pijn niet aandoen.

Ik kon niet tegen je liegen, ook niet op je sterfbed. 'Het is goed zo', zei papa tegen je, zittend aan je hoofdeind. Ik, aan jouw voeteneind, je knie strelend, kon dat niet zeggen. Ik vónd het niet goed zo. Maar op een gegeven moment vond ik het zo naar om je daar zo te zien liggen, dat ik het ook oprecht kon zeggen. 'Het is goed zo mama, we zijn bij je, je bent hier veilig.' Een paar seconden later was je dood. Ik geloof er niet zo in dat je je eigen dood kunt timen, maar het was alsof je op mijn zegen had gewacht.

Op mijn arm staat in het Grieks een zin getatoeëerd die je me ooit gaf op een kaart. 'Het enige wat je te doen staat, is zijn'. De reden waarom ik je schrijf, is om je te bedanken dat je me zo'n mooi moreel kompas hebt meegegeven. Alles mocht gezegd worden, zolang het maar puur was. Ik voel zo'n intense dankbaarheid dat ik ben grootgebracht met een filosofie waarin alles wat je doet, bent of wilt worden oké is. Alles mag, je mag alles verkeerd doen, zolang je er maar eerlijk over bent.

Ik sta voor de klas, net als jij deed. Op je sterfbed heb ik je plechtig beloofd dat ik deze boodschap altijd zal blijven uitdragen naar mijn leerlingen. Dat ze mogen zijn, dat alles oké is. Als het maar uit je hart komt, als het maar zuiver is. Als je maar eerlijk bent. Dat klinkt zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Ik zie zoveel mensen om me heen die worstelen met zichzelf, die niet bij hun gevoelens kunnen komen, die niet weten wat hen echt drijft, omdat ze niet de kans kregen dat te ontdekken of zichzelf dat niet gunden. Omdat ze zich wilden committeren aan verwachtingen van hun ouders of wie dan ook. Het doet me zeer om dat te zien, omdat het niet hoeft. Wat jij me – ondanks je eigen tirannieke opvoeding – hebt meegegeven, geeft me houvast in dit leven. Dat jij je hebt durven ontwikkelen tot de vrouw die je was, die het zo belangrijk vond vooral mij in mijn waarde te laten, daar ben ik je ongelooflijk dankbaar voor.

Ik hou van je mama,

Laurens

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`