#dfp-billboard1 [id^="google_ads_iframe_"], #dfp-halfpage1 [id^="google_ads_iframe_"] { margin-right: auto; margin-left: auto; }
Briefgeheim

'Ik kijk op tegen iedere keer dat jullie komen oppassen'

19 april 2019 11:55 Aangepast: 09 mei 2019 14:10
Beeld © iStock

In deze rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een grote rol in hun leven speelt of heeft gespeeld. Dit keer Chantal (32), die gek wordt van haar schoonouders: de mensen die elke week met liefde op haar dochtertje passen, maar waarmee ze ook iedere week weer in de clinch ligt.

Lieve Sandra en Peter,

Wat ontzettend fijn dat jullie elke donderdag naar mijn huis komen om op mijn dochtertje te passen. Mijn dochter is nu een jaar en haar stralende lach als jullie binnenkomen doet me goed. Het is heerlijk om te zien hoe ze jullie volledig vertrouwt.

Jullie zijn een trotste opa en oma, vanaf het moment dat we vertelden dat jullie eerste kleinkind onderweg was. Jullie boden zelfs meteen aan een dag in de week op te passen. Heel eerlijk verbaasde dit mij. We liepen nou niet bepaald de deur bij elkaar plat. Sterker nog: er gingen soms maanden voorbij dat we elkaar niet zagen of spraken.

Ik vind het belangrijk dat onze dochter een goede band heeft met haar opa's en oma's en vind het daarom bijzonder dat jullie elke week de moeite nemen naar ons huis te komen. Financieel is het ook fijn, het scheelt ons meer dan 300 euro in de maand bij de opvang.

'Als ik vraag of je mijn dochter wil beschermen tegen de zon, lach dat dan niet honend weg'

Juist daarom vind ik het lastig dit te zeggen; maar houden jullie ook een beetje rekening met de gevoelens en wensen van mijn man en mij? Vroeger deden jullie het anders, dat weet ik, jullie herinneren me er vaak aan. En ja, jullie kinderen zijn ook groot geworden. Voor een van hen ben ik zelfs als een blok gevallen. Maar tijden veranderen: deal with it.

Mijn man en ik vinden een paar dingen belangrijk in de opvoeding, bijvoorbeeld fatsoenlijk eten en goed slapen. Daarnaast hebben we wat wensen. Zoals haar zonnebril opzetten om haar ogen te beschermen, of haar gezicht insmeren bij een lange wandeling. Lach dat alsjeblieft niet honend weg. Of zeg niet tien keer als ik thuiskom: "Nou, ik heb gedaan wat je vroeg hoor, je kind is ingesmeerd." Superfijn, tien pluimen!

Jullie dragen die dag de verantwoordelijkheid voor mijn kind en dat vind ik best spannend. Het is jullie dag die jullie zelf indelen, geen probleem. Maar ik baal ervan dat ik elke week opmerkingen moeten incasseren: "Kon je niet even stofzuigen? Waarom heb je geen vers brood gehaald, ik eet geen brood uit de vriezer. Is haar groentehap al gemaakt, anders geef ik een potje hoor, dat overdreven gezonde gedoe van jullie."

'De avonden voordat jullie komen zijn altijd stressvol: nog even snel alles oppoetsen waar jullie commentaar op zouden kunnen hebben'

Die opmerkingen irriteren me. Ik vind dat we het als ouders best goed doen. We hebben een vrolijk meisje wat makkelijk in omgang is. Maar door jullie opmerkingen krijg ik het gevoel dat we het niet goed genoeg doen. Ik heb de neiging elk commentaar te verdedigen en uit te leggen waarom we bepaalde keuzes maken. Maar tegelijkertijd denk ik: stelletje zeikerds, als jullie je zo storen aan de broodkruimels rond haar stoel: pak de stofzuiger uit de gangkast en help een handje.

Mijn man stoort zich er ook aan dat er elke week wel iets is wat niet goed genoeg is. We zeggen tegen elkaar dat we de opmerkingen ons niet zo moeten laten raken. Maar dat doen we toch. Misschien is het onzekerheid, misschien willen we het toch graag goed doen. En staan we daarom de avond voor de wekelijkse oppasdag vermoeid en vloekend de was te vouwen die nog in de woonkamer staat, om maar geen commentaar te krijgen. Vorige week struikelde ik vlak voor de supermarkt dichtging naar binnen omdat ik vergeten was vers brood en een pak melk voor jullie te halen. Mijn man zei: "Schei eens uit, laat het ze zelf doen." Maar hij is al naar zijn werk als jullie komen en ik heb geen zin in gezeik, dus daar ging ik weer.

Het moeilijkste vind ik dat als ik wat aan jullie vraag of zeg waar ik me aan stoor, er geen gesprek mogelijk is. Ik krijg een opmerking als "Ach, dit is weer zo'n hipsterding uit de Randstad" of het wordt gepareerd met "Dan komen we toch niet?"

'Dan denk ik: dikke prima. Dan gaat ze toch drie dagen naar de opvang?'

Soms denk ik: dikke prima, dan gaat ze drie dagen naar de opvang, geen probleem. Maar het liefst zou ik een ontspannen gesprek willen waarin ik op een fatsoenlijke manier kan zeggen wat ik echt belangrijk vind (om 19.00 uur naar bed, niet elk schattig lachje op sociale media) zonder daar drie drempels voor over te moeten. Want als dat kan, is die vaste oppasdag ook voor mij leuk.

Liefs,

Chantal

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is (geweest) in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl.

*De naam Chantal is op verzoek van de briefschrijfster gefingeerd. Haar echte naam is bekend op de redactie. De hoofdfoto boven dit artikel is ter illustratie en betreft niet de familie van de geïnterviewde.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook

Briefgeheim: ‘Zeven weken na ons ja-woord vertrok je gewoon’

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`