Persoonlijk

Briefgeheim: ‘Linda Voortman, je hebt mijn leven gered’

09 april 2019 11:51 Aangepast: 12 april 2019 10:41
Beeld © GettyImages

In deze nieuwe wekelijkse rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Gerrie (45), die ernstig ziek werd van haar siliconen borstimplantaten. Ze schrijft een brief aan voormalig Tweede Kamerlid Linda Voortman, om haar te bedanken voor haar niet aflatende steun.

Lieve Linda,

Ik heb je al vaker bedankt, maar dat kan ik voor mijn gevoel niet genoeg doen. Wat jij voor me hebt gedaan is zo waardevol. Dankzij jou heb ik weer een toekomstperspectief. Jij luisterde naar me toen niemand anders wilde luisteren. Toen alle hoop op verbetering voor mij voorbij leek.

Mijn leven veranderde voorgoed toen ik 15 jaar geleden een dubbele borstamputatie onderging. Dat zou uit voorzorg zijn. Mijn oma en moeder waren jong – 42 en 44 jaar oud – overleden aan borstkanker en ik droeg ook het gen. De amputatie vond ik heftig, maar ik wilde er alles aan doen om mijn twee kleine kinderen te kunnen zien opgroeien. Tijdens de operatie bleek dat de behandeling niet preventief was, maar bittere noodzaak: ik had al het voorstadium van borstkanker.

Helaas verliep de operatie, waarbij ik ook twee PIP-implantaten kreeg, niet volgens plan. Door een zware nabloeding overleefde ik die nacht al bijna niet. En dat bleek pas het begin van de ellende te zijn. De daaropvolgende maanden en jaren kreeg ik steeds meer problemen. Ik had vreselijk veel pijn, mijn geheugen begon me in de steek te laten, ik had moeite met lopen. Ik werd van arts naar arts gestuurd, maar niemand wist wat me mankeerde. Ondertussen werd ik zieker en zieker, en woog ik nog maar 48 kilo.

'Zonder omhaal vertelde de arts me dat ik de 50 niet zou halen'

Twee nieuwe implantaten – Allergan dit keer, nu ook in opspraak – en nog een derde operatie later, was het einde zoek. Jarenlang leefde ik met ondragelijke pijn. Ik kwam in een rolstoel terecht, kon mijn linkerarm niet meer bewegen, had steeds meer moeite met praten en kreeg verschijnselen die leken op een hartaanval of beroerte. Van een kerngezonde vrouw was ik veranderd in een wrak.

Pas na zes uitputtende jaren en talloze onderzoeken ontdekte een professor wat ik mankeerde. ‘Het heeft een naam, het ASIA-syndroom, maar ik kan niets voor je doen’, zei hij. ‘Je bent ongeneeslijk ziek.’ ASIA is een auto-immuunziekte die in mijn geval wordt veroorzaakt door siliconen.

De implantaten heb ik er natuurlijk gelijk uit laten halen. Ik knapte in de loop der jaren iets op, de pijn nam af, maar de rolstoel bleef. Lopen lukte me, al was het moeizaam. Ik kon ermee leven, dacht ik. Tot ik aan mijn arts vroeg of ik hier oud mee kon worden en hij me zonder omhaal vertelde dat ik de 50 niet zou halen.

'Met jouw hulp heb ik een jaar lang heel politiek Den Haag nog net niet gestalkt om gehoord te worden'

Als je wat wil, moet je bij de politiek zijn, kreeg ik te horen. Samen met mijn man ben ik alle partijen gaan aanschrijven. Jij, Linda, was de enige die reageerde. Khadija Arib, toen nog Tweede Kamerlid, had al eens geprobeerd het onderwerp op de agenda te zetten, zei je, maar die kreeg nul op het rekest. Je wilde me wel helpen een nieuwe poging te wagen. Onder jouw begeleiding heb ik een jaar lang heel politiek Den Haag nog net niet gestalkt om gehoord te worden. Uiteindelijk wist ik Kamerbrede steun te krijgen bij alle partijen. Er zouden Kamervragen worden gesteld over de implantaten. De avond ervoor was ik te gast bij Pauw & Witteman, waar ik uitgebreid mijn verhaal mocht doen.

In Den Haag gebeurde de volgende dag eindelijk waar ik zo lang voor had gestreden. De zaal zat vol media en vertegenwoordigers van de siliconenindustrie. Tot dat moment had ik me niet gerealiseerd hoe groot die implantatenbusiness is, wat een miljardenlobby daarachter zit. Maar onze inzet bleek effect te hebben: de industrie werd aangepakt. Bepaalde privéklinieken zouden worden gesloten, de minimumleeftijd voor cosmetische behandelingen zou worden opgeschroefd en er zou een registratiesysteem komen voor implantaten.

'Je bent verder gegaan dan menig ander Kamerlid zou doen. Nu kan ik zeggen: ik kan ouder worden dan 50'

Wat heb ik die dag veel steun ervaren! Khadija Arib bracht me kussentjes uit haar eigen kamer en zelfs minister Edith Schippers kwam na afloop naar me toe. Ze had me gezien bij Pauw & Witteman. We hebben een tijd zitten praten en gaf me haar directe mailadres. Door de jaren heen heeft ze altijd voor me klaargestaan en ook haar ben ik eeuwig dankbaar.  

En jij Linda, bent al die tijd achter en naast me blijven staan. Je hebt zo fel voor me gedebatteerd. Je bent verder gegaan dan menig ander Kamerlid zou doen. Met dank aan jou is er nu een speciale poli in Amsterdam waar eens in de zoveel tijd wordt geprobeerd mij op te lappen. En eindelijk mag ik zeggen: ik kan ouder worden dan 50. Dat betekent zo intens veel voor me. Het betekent dat ik mijn kinderen, 19 en 21 jaar, ouder mag zien worden. Het betekent dat ik misschien oma mag worden. Dat ik weer kan leven, in plaats van geleefd te worden.

Jij hebt me als mens behandeld en niet als nummer. Je was altijd heel betrokken, maakte altijd tijd voor me. Samen met mijn man en kinderen heb jij ervoor gezorgd dat ik het volhield, dat ik doorging. Dankjewel dat je er altijd voor me bent geweest en nog steeds, en dat je mijn leven hebt gered. Want dat heb je. Jij hebt ervoor gezorgd dat ik nu hier mag zitten. Dat ik nu eindelijk kan gaan leven. Het is nog steeds zwaar, maar nu heb ik een toekomstperspectief. Daar heb jij voor gezorgd.

Liefs, Gerrie

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl

`