Liefde & relaties

Briefgeheim: 'Dat jij je voordeed als jongen deed zoveel pijn'

03 april 2019 09:33 Aangepast: 06 april 2019 11:37
Beeld © iStock

In deze rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Mila* (19), die jarenlang werd gecatfisht. Ze schrijft een brief aan het meisje voor wie ze viel, in de veronderstelling dat het een jongen was.

Ha Sanne,

Of moet ik je nog steeds Sam noemen? Zo kende ik je immers jarenlang, als Sam: een jongen met wie ik lief en leed deelde en op wie ik stapelverliefd werd.

Ik weet nog goed hoe we elkaar leerden kennen, in 2013. Ik volgde jou op Twitter en zag dat je dezelfde obscure telefoon had als ik. 'Ha, toevallig, die heb ik ook!' stuurde ik. We begonnen elkaar vaker berichtjes te sturen. Al snel schakelden we over op WhatsApp. Ik kon alles bij je kwijt en begon je steeds leuker te vinden. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat appten we met elkaar. Over school, over jouw vriendin, over onze vrienden, over onze ouders. Jouw ouders waren gescheiden zei je, je vader was alcoholist. Het leek je allemaal niet mee te zitten. Van vertrouwelijke gesprekken gingen we over op geflirt. 'Ik vind je mooi', 'ik vind je leuk', 'ik hou van jou'.

'Je droeg altijd een petje of een muts, maar dat doen wel meer jongens'

Na maandenlang contact begonnen we er openlijk over te fantaseren hoe het zou zijn als we elkaar zouden ontmoeten. We belden veel, je stem klonk jongensachtig diep. Ook de foto’s die je stuurde wekten niet mijn achterdocht. Je droeg altijd een muts of petje, maar dat doen wel meer jongens. Wist ik veel dat je dat deed om je lange haar te verbergen. Wat ik wel gek vond, was dat je altijd wel een smoes had als we op het punt stonden eindelijk iets af te spreken. Vooral mijn ouders twijfelden aan je oprechtheid. Dit klopt niet, zeiden ze, verbreek het contact. Maar ik was 14, ik luisterde niet naar mijn ouders. Het zal wel kloppen, dacht ik, hij heeft een goede reden. Ik wilde heel graag geloven dat wat wij hadden echt was.

Twee jaar kabbelde onze digitale relatie voort. Tot je zogenaamd een tussenjaar van school nam en naar je nicht op de Antillen ging. Je kapte het af met me, al bleven we contact houden. Ik had je nog steeds nooit ontmoet, er knaagde iets. Op Facebook zocht ik je nicht op. Ik wist haar naam en waar ze vandaan kwam. Het enige meisje dat ik vond, moest het wel zijn. Bij het bekijken van haar profiel stortte mijn wereld in. Op haar foto’s stond jij: een meisje met het gezicht van Sam. Ik heb direct een vriendin geappt. Zij kon op die Facebookpagina veel meer zien dan ik. Zo kwamen we erachter dat je echte naam Sanne is en dat jij me dus geblokt moest hebben.

'We hebben nu een groepsapp, lotgenoten onder elkaar'

Toen ik je er via WhatsApp mee confronteerde – ik was inmiddels 17 – gaf je het toe. 'Je hebt gelijk', appte je. Of je niet wat meer te zeggen had, vroeg ik. Je antwoordde dat alles een leugen was, dat je nooit verliefd op me was geweest, dat je me nooit leuk had gevonden. Het deed zo vreselijk veel pijn om dat te horen. Alles wat ik geloofde, bleek niet waar te zijn. Tegelijkertijd begon ik aan mezelf te twijfelen. Ik was verliefd geweest op een meisje, betekende dat dat ik lesbisch was?

Na je bekentenis ontdekte ik dat ik niet je enige slachtoffer was. Via sociale media raakte ik aan de praat met andere meiden die jou 'kenden'. Hun verhalen leken precies op dat van mij. We hebben nu een groepsapp, lotgenoten onder elkaar. Volgens mij besef je niet wat je allemaal hebt veroorzaakt. Niet alleen bij mij, maar ook bij de andere meiden met wie je contact hebt gehad. Het heeft een litteken achtergelaten. Vertrouwen is een groot goed, het is onherstelbaar als dat zo beschaamd wordt.

'Je schrok toen ik ineens voor je neus stond, dat zag ik aan je'

Gek genoeg lukte het me niet om het contact met jou helemaal te verbreken. We hadden vier jaar lang dagelijks met elkaar gepraat, je was zo’n belangrijk deel geworden van mijn leven. Ik bleef contact me je houden, tot je op een dag bij mij in de buurt op vakantie ging. Dat was mijn kans. Ik moest je zien om het af te kunnen sluiten. Je schrok toen ik ineens voor je neus stond op je vakantieadres, dat zag ik aan je. Maar je had wel zo’n vermoeden, zei je. Je bood je excuses aan, zei dat het allemaal een spelletje voor je was geweest. Dat je voor geen van de meiden gevoelens had gehad. Ik maakte een foto van ons samen, om aan de anderen te laten zien.

Ik heb nooit van je gehoord waarom je het echt hebt gedaan. Je zei dat je eenzaam was. Maar is dat echt de reden dat je de levens van 10 tot 15 meisjes zo overhoop hebt gehaald? Dat je er zoveel energie in hebt gestoken? Dat je deed alsof je thuissituatie zo vreselijk was? Of val je op meisjes en durf je daar niet voor uit te komen? Ik weet inmiddels dat ik inderdaad op meisjes val. Misschien is dat het enige goede wat jij hebt losgemaakt. Ik heb nu een heel lieve vriendin, die me steunt en veel liefde geeft, al kostte het me door jouw toedoen de grootste moeite om haar te vertrouwen. Je hebt veel kapotgemaakt, wat jij me hebt aangedaan blijft toch hangen.

'Die belangrijke jaren heb je van me afgepakt, die krijg ik nooit meer terug'

Ik realiseer me nu pas hoe kwaad ik eigenlijk ben. Ik legde de schuld lang bij mezelf. Nu weet ik dat ik het helemaal niet verdiend heb. Je hebt een deel van mijn jeugd afgepakt, ik was alleen maar bezig met mijn internetvriendje. Die belangrijke jaren waarin je vriendschappen met anderen ontwikkelt krijg ik nooit meer terug. Heb je wel in de gaten wat je ons allemaal hebt aangedaan? Je halfbakken excuses aan mij zijn niet genoeg. Ook de anderen ben je een uitleg verschuldigd, een kans om hun verhaal te doen. Jij hebt daar geen behoefte aan zeg je, maar het gaat niet om jou: zíj hebben daar behoefte aan. Ik, ik hoef je nooit meer te spreken. Ik hoop voor jou dat je voor jezelf uitvindt waarom je dit hebt gedaan en dat je vrede krijgt met wie je echt bent.

Het ga je goed,

Mila

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl.

*De naam Mila is op verzoek van de briefschrijfster gefingeerd. Haar echte naam is bekend op de redactie. De hoofdfoto boven dit artikel is ter illustratie en betreft niet de geïnterviewde.

`