Liefde & relaties

De laatste keer: 'De armband die ze me gaf, ligt nu op de bodem van een meer'

10 januari 2019 12:55 Aangepast: 11 januari 2019 12:35
Beeld © iStock

Waar de eerste keer seks vol belofte zit, is de laatste keer juist een moment van afscheid. De afsluiting van iets wat ooit heel mooi was. Wat leidde tot dat einde? In deze rubriek vertellen mensen anoniem over dat laatste intieme moment en wat daaraan voorafging. Dit keer Wesley (35). Hij verliet zijn vrouw om een nieuw leven te beginnen met zijn minnares, maar die wilde plotseling niets meer van hem weten.

"Mijn relatie met Karin zat al heel lang niet meer goed. Eigenlijk al sinds de geboorte van onze dochter, acht jaar geleden. Maar na vijftien jaar samen geef je er niet zomaar de brui aan; ik ben een knokker.

Een tijdje leek het beter te gaan tussen ons, tot ze prompt opnieuw zwanger was en we nog dieper in de crisis zakten dan daarvoor. Ooit waren we zo'n goed stel, nu zagen we alleen nog elkaars negatieve kanten.

Ik heb een eigen zaak en werk hard. Zij werkt maar drie dagen in de week, en ik verwachtte van haar dat er op z'n minst eten voor me zou klaarstaan als ik na een werkdag van tien uur thuiskwam. Dat bleek steeds te veel gevraagd. Knallende ruzies waren er niet, irritaties des te meer. De spanning bouwde zich op in een aaneenschakeling van verwijten over en weer.

"Tijdens een lesje bodypump op de sportschool leerde ik Sanne kennen. Ze was net zo competitief ingesteld als ik."

Sporten is altijd een uitlaatklep van me geweest. Tijdens een lesje bodypump op de sportschool leerde ik Sanne kennen. Ze was net zo competitief ingesteld als ik. Als we een wedstrijdje deden en ik eerste werd, dan werd zij tweede. Altijd.

Dat trok me aan. Niet op een seksuele manier, totaal niet. Zij had een vriend en was twaalf jaar jonger, dus op die manier keek ik helemaal niet naar haar. Ik zag haar meer als het ideale sportmaatje. Op een gegeven moment wisselden we nummers uit om samen te gaan sporten. Karin wist daarvan, ik had echt niet de intentie om met Sanne aan te pappen. Dat ze het einde van ons huwelijk zou betekenen, zag ik niet aankomen.

We appten elkaar regelmatig, spraken elke vrijdag na het werk af en daagden elkaar in sportieve zin uit. Ondertussen had ik net een huis gekocht met Karin, terwijl het tussen ons zo mogelijk nog nog slechter ging dan voorheen. Met Sanne had ik steeds vaker contact. De toon in onze appjes veranderde van vriendelijk in flirterig.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

De laatste keer: 'Hij voelde zich afgedankt. Dat begrijp ik'

Op een dag kwam het hoge woord eruit: ze vond me leuk. Hoewel zij ook net een huis had gekocht met haar vriend, had ze gevoelens voor mij gekregen. Inmiddels was ik ook voor haar gevallen. Ik probeerde het op afstand te houden, maar we waren als twee magneten. Tijdens het hardlopen zoenden we voor het eerst. Niet veel later hadden we seks, kansloos op de achterbank van de auto. Sanne was degene die erop aandrong, ik hoefde niet zo nodig. Toch ging ik overstag.

"Uit alles bleek dat ze het serieus met me meende. Ze toonde interesse in mij, ik kon mijn ei bij haar kwijt."

Ik voelde me schuldig tegenover Karin, al was ik in zekere zin ook een slachtoffer. Ja, ík heb het verneukt, maar zij heeft ook niet haar best gedaan om het te voorkomen. Sanne gaf zich helemaal aan me over. Hele toekomstplannen schetste ze, ze had het zelfs al over kinderen. We vreeën steeds vaker en zagen elkaar een paar keer per week. Voor mijn verjaardag gaf ze me tot mijn verbazing een dure armband. Uit alles bleek dat ze het serieus met me meende. Ze toonde interesse in mij, mijn werk en de kinderen, ik kon mijn ei bij haar kwijt. Met haar kon ik praten, thuis kon dat al heel lang niet meer zonder verwijten te krijgen.

Sanne was voor mij het laatste zetje om een scheiding in gang te zetten met Karin. Na de geboorte van onze zoon, nu 1 jaar oud, was onze relatie er niet beter op geworden. Ik was het vertrouwen verloren dat het ooit nog goed zou komen. Sanne bood me een aantrekkelijk alternatief. Ik heb haar vaak gevraagd of ze het zeker wist. 'Ik zie het zitten met jou', verzekerde me ze. Op een goed moment ga je daarin geloven.

Terwijl ik serieus werk maakte van de scheiding, kreeg Sanne een bedrijfsongeval. Sporten kon ze niet meer, waardoor we elkaar minder zagen. Toen ik haar voor de tweede keer zou opzoeken in haar nieuwe huis, liet ze me plotseling weten dat ze het niet meer zag zitten. Ik was volledig uit het lood geslagen. We hadden al anderhalf jaar een affaire en net nu we bijna echt samen konden zijn, zette ze me aan de kant? Dat was niet te verteren.

"Ik werd overvallen door een blinde paniek. Ik moest en zou haar spreken, overlaadde haar met sms'jes, mailtjes en voicemails."

Een week later zocht ik haar op. Ze liet me binnen, was weer de Sanne die ik kende en beloofde me nooit meer weg te sturen. Maar een week later deed ze het opnieuw. Woest was ik, uit pure onmacht gooide ik alle herinneringen aan haar weg. De armband die ze me gaf, ligt nu op de bodem van een meer in het park. Zij had mij in feite ook weggegooid, zo voelde het.

Toch hield ik nog van haar. Ik vond dat ze me op zijn minst een behoorlijke uitleg verschuldigd was. Ze negeerde me, dat frustreerde me enorm. Toen ze me helemaal blokkeerde, werd ik overvallen door een blinde paniek. Dat gevoel heb ik nooit gekend, het vrat me op. Ik moest en zou haar spreken, overlaadde haar met sms'jes, mailtjes en voicemails.

Uiteindelijk kreeg ik een sms: ik mocht langskomen. Of er soms een ander was, vroeg ik haar. Nee, dat was het niet. Hield ze dan niet meer van me? Er bleek haar van alles dwars te zitten. Ik was te dominant, te grof in de mond, ze had last van haar rug en wilde alleen zijn. Ze keek me niet aan. Toen ik haar vroeg of ze me recht in de ogen wilde kijken, brak ze. Ze miste me, zei ze, en ze hield ook van mij. We eindigden in bed, maar opwindende seks was het niet. Door haar verdriet werd ik ook emotioneel. Bij het zien van haar tranen verdween de lust en overheerste de liefde. Ik hoor haar nog zeggen hoe fijn ze het had met mij.

"Ik ben kapot. Ik doe 's nachts geen oog dicht, ben sindsdien 5 kilo afgevallen en intens verdrietig."

Die keer blijkt nu onze laatste keer te zijn geweest. We omhelsden elkaar stevig toen ik wegging, met de mededeling dat ik voor haar ging en haar zou opzoeken na de scheiding. Ze kon niets beloven, zei ze. Een week later sms'te ze me dat ik haar met rust moest laten, ze had een ander. Ik begrijp er helemaal niets van, ben kapot. Ik doe 's nachts geen oog dicht, ben sindsdien 5 kilo afgevallen en intens verdrietig.

Ook als ik niet verliefd was geworden op Sanne, had ik Karin waarschijnlijk wel verlaten. Natuurlijk heb ik me schuldig gevoeld naar haar en de kinderen toe. Nog steeds, continu. Ik voel me een mislukkeling. Je wilt dingen tot een succes maken en daar slaag je niet in. Thuis niet, en ook niet met degene die al anderhalf jaar zegt dat ze van me houdt. Die wil ineens niets meer met me te maken hebben. Toen ik haar vorige week tegenkwam, was ze bot en onaardig. Zo ken ik haar helemaal niet. Ze wil niet eens met me praten.

Deze affaire heeft erin gehakt. Stiekem heb ik nog hoop dat het goedkomt met Sanne, al ben ik realistisch genoeg om te beseffen dat ik eerst mijn leven op orde moet brengen en mijn aandacht moet richten op mijn bedrijf en kinderen. Maar het houden van is niet zomaar weg, dat moet slijten. Misschien stuur ik Sanne met Valentijn een kaartje. Misschien ook niet."

De namen Wesley, Karin en Sanne zijn op verzoek van de geïnterviewde gefingeerd. Ook anoniem je verhaal doen? Mail naar weekendmagazine@rtl.nl

`