Liefde & relaties

De laatste keer: 'Hij voelde zich afgedankt. Dat begrijp ik'

13 december 2018 14:10 Aangepast: 14 december 2018 12:04
Beeld © GettyImages

Waar de eerste keer seks vol belofte zit, is de laatste keer seks juist een moment van afscheid. De afsluiting van iets wat ooit heel mooi was. Wat leidde tot dat einde? In deze rubriek vertellen mensen anoniem over dat laatste intieme moment en wat daaraan voorafging. Dit keer Bette (54). Haar huwelijk liep stuk nadat ze in therapie was geweest voor misbruik in haar jeugd.

“Ik kwam naast een aantrekkelijke man te wonen in een flatgebouw. Op een dag stelde ik voor om samen te eten, want was het eigenlijk onzinnig dat we avond aan avond alleen voor onszelf stonden te koken terwijl aan de andere kant van de muur misschien wel heel fijn gezelschap wachtte. Hij vond het een goed idee en al snel aten we elke dag samen, mits zijn rooster het toeliet. Ik was 24 jaar, hij 25.

Bij hem voelde ik me op mijn gemak. Hij was rustig en had veel regelmaat en structuur. Daar snakte ik naar, want vanwege mijn verleden was ik erg in de war. Ik ben als kind seksueel misbruikt door een familielid en zat enorm met mezelf in de knoop. Mijn buurman bood me een stabiele basis, die me veel rust gaf.

'Pas na 15 jaar huwelijk heb ik hem voor het eerst verteld over het misbruik in mijn jeugd'

Maar gelijkwaardig was onze relatie niet. Het heeft lang geduurd voordat ik daar achterkwam. Pas toen ik jaren later in therapie ging om mijn jeugdtrauma aan te pakken – we hadden inmiddels drie kinderen samen – besefte ik dat de relatie me beperkte, dat alles altijd op zijn manier moest. Hoe het huis ingericht was, hoe de kopjes in de kast stonden, hoe zijn familie altijd op de eerste plek kwam: plotseling benauwde het me. Voor mijn inbreng was nauwelijks ruimte, ik voegde me naar hem. En ik had niet eens doorgehad dat het gebeurde, het ging als vanzelf. Als ik eens ergens tegenin ging, kreeg ik toch mijn zin niet, dus op een gegeven moment deed ik dat niet meer. Dan bleef het rustig.

We hebben het heel lang heel fijn gehad op die manier. We hadden een rustig, stabiel en voorspelbaar leven. Daar voelde ik me jarenlang prettig bij, ik had het nodig. De seks was eigenlijk ook best heel goed, al deden we het niet vaak. Meer dan eens in de twee weken kon ik niet opbrengen. Pas na vijftien jaar huwelijk heb ik hem verteld wat er in mijn jeugd gebeurd is, en dat ik er nooit meer over wilde praten. Dat respecteerde hij, hoewel hij er ontzettend van schrok. Een paar jaar later ben ik ervoor in therapie gegaan. Hij steunde me enorm in die heftige periode. Terwijl alles in mijn hoofd ondersteboven stond, was hij er voor mij en ons gezin.

'De hele mindset in de relatie, dat ik me naar hem moest voegen, frustreerde me'

Maar de therapie bracht ook inzichten die ons uiteen dreven. Ineens werd me duidelijk waarom ik voor hem had gekozen. Niet zozeer om hem, maar om de stabiliteit die hij bood en zijn gestructureerde, licht autistische karakter. De therapie deed me beseffen dat we verder eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. Ik had het gevoel dat ik een vlinder was die heel lang in een doosje had gezeten en eindelijk mijn vleugels kon spreiden. Hij weerhield me daarvan, zo ervoer ik dat. Zoals het ging bij ons, kon ik niet meer aan. Het badmatje mocht maar op één manier liggen, de handdoek moest op zijn manier hangen, en dat waren alleen nog de praktische dingetjes. De hele mindset in de relatie, dat ik me naar hem moest voegen, frustreerde me. Ik wilde mijn eigen ding kunnen doen.

We hebben heel veel gepraat, het heeft een paar jaar geduurd voordat we echt de knoop door durfden te hakken. Een relatie van 26 jaar verbreek je niet zomaar. Voor de kinderen wilde ik het in eerste instantie nog tien jaar volhouden, maar het ging niet meer. Hij was uiteindelijk degene die zei: ik denk dat we hier beter mee kunnen stoppen. Op dat moment konden we nog als twee volwassenen uit elkaar, zonder ruzie. We voelden allebei dat als we langer door zouden gaan, het heel lelijk zou worden.

De laatste keer dat we intiem waren, kan ik me niet eens meer herinneren. Ik weet nog wel dat we voor het laatst met zijn vijven als gezin aan tafel zaten, en dat we voor het laatst met elkaar op vakantie gingen. Ook de laatste keer dat ik ons huis binnenstapte en alles nog was zoals het was toen ik er woonde, herinner ik me nog goed. De keer daarop stonden er andere meubels en daalde het besef in dat het echt mijn huis niet meer was. Dat het voorgoed voorbij was.

'Hij zei: "Ik heb je altijd gesteund en nu word ik afgedankt."'

Voor de kinderen vond ik het heel verdrietig dat het niet gelukt was. Ze waren 15, 16 en 17 jaar en begrepen niet waarom we ‘in goed overleg’ hadden besloten om uit elkaar te gaan. Hoe konden ze het ook snappen? Ik had hun niets verteld over het misbruik. Later heb ik het alsnog in grove lijnen aan ze verteld en sindsdien begrijpen ze het heel goed. Zij zien nu twee ouders die veel gelukkiger zijn dan in die laatste jaren van ons huwelijk, dat zeggen ze geregeld.

We hebben 23 mooie jaren gehad, maar de laatste jaren waren heel moeilijk voor ons allebei. Ook voor hem was het zwaar. Hij heeft één keer gezegd, met pijn in zijn hart: ‘Ik heb je altijd gesteund toen je in therapie zat en daarna, en nu word ik afgedankt.’ Zo voelde het voor hem, en dat begrijp ik. Hem valt ook niet veel te verwijten, we pasten gewoon niet meer bij elkaar. Dat laatste was hij met me eens.

Na de scheiding heeft het even geduurd om weer met elkaar door één deur te kunnen, maar inmiddels is de verstandhouding oké. Sinds een jaar heb ik weer een relatie. Een gelijkwaardige. Ik hoef me niet naar hem te voegen en hij niet naar mij. We kunnen allebei ons eigen ding doen en ook samen genieten van dingen.”

De naam Bette is op verzoek van de geïnterviewde gefingeerd. Ook anoniem je verhaal doen? Mail naar weekendmagazine@rtl.nl

Wist je dat wij ook een app hebben?
Daarmee heb je al het nieuws binnen handbereik. Download 'm hier.

Playstore Appstore

`