Liefde & relaties

De laatste keer: ‘Ineens maakte de haat plaats voor lust’

21 november 2018 14:27 Aangepast: 30 november 2018 08:25
Beeld © iStock

Waar de eerste keer seks vol belofte zit, is de laatste keer juist een moment van afscheid. De afsluiting van iets wat ooit heel mooi was. Anna (26) had een paar weken geleden nog één keer seks met de vader van haar dochtertje. ‘Het was heel gepassioneerd, en tegelijkertijd dacht ik: wat haat ik jou toch.’

"Ik vond Rob meteen interessant. Hij was ouder, had goede humor, was een echte vent en hij had iets onbenulligs – wat hem heel leuk en oprecht maakte. We ontmoetten elkaar in de horecazaak waar ik werkte. We kwamen allebei uit hetzelfde ons-kent-ons-dorp, dus de gasten hielden ons wel een beetje in de gaten. Want ja, ik was 20. Hij 36. 

Rob kwam steeds vaker in de kroeg en bestelde ook steeds vaker wat bij mij. Zo begon het spelletje. Hij vroeg mij op een leuke manier mee uit. Een beetje dronken, een beetje onhandig, geen gladde praatjes, rechttoe rechtaan. Dan heb je me. We gingen vrij snel met elkaar naar bed, omdat we de tijd daarvóór zo lang om elkaar heen hadden gedraaid. De lust groot en heel puur, de vonken sprongen er vanaf. Echt, het was fantastisch, we waren goed op elkaar ingespeeld, we wisten meteen dat het een match was. Rob en ik konden niet van elkaar afblijven, zéker in het begin. 

De relatie die daaruit volgde, was eigenlijk vooral heel gezellig. We ondernamen leuke uitstapjes, maar als we een keer samen op de bank wilden hangen op vrijdagavond, was dat ook fijn. ‘Dit is het’, dacht ik. ‘Dit is de man met wie ik oud ga worden.’ 

 

'Toen ik een paar maanden zwanger was, voelden we de eerste scheurtjes. Rob deed vrijwel niets in huis en ook financieel moest ik een groot deel bijdragen'

We waren vier jaar samen toen ik zwanger raakte. We wilden graag kinderen, maar hadden nog niet echt uitgesproken wannéér we het wilden. Maar voor we het wisten was ik zwanger – iets wat we allebei meteen als een groot geluk zagen. 

Ik denk dat de eerste scheurtjes er al een tijdje zaten, maar we voelden ze pas toen ik een paar maanden zwanger was. Rob deed vrijwel niets in huis en ook financieel moest ik een groot deel bijdragen. Maar we kregen een kindje samen, dus alles zou goed komen. Dacht ik. Onze dochter zou ons weer samenbrengen. 

De eerste paar weken nadat Lizzy werd geboren, zaten Rob en ik inderdaad samen op een wolk. Zie je nou wel! Maar toen moest hij weer aan het werk en kon ik vooral terugvallen op vrienden en familie. Ik wist dat Rob nooit het type was om een arm om iemand heen te slaan, en ik dacht dat ik die arm niet nodig had. Maar als je samen een kindje hebt, dan is dat wel effe next level

Ik heb me eenzaam gevoeld en was stikjaloers op een bevriend stelletje, waarvan de vader precies wist hoe hij zijn baby moest voeden, troosten, aankleden, hoe hij het kindje moest kietelen om het te laten lachen. Rob had géén idee wat hij met Lizzy moest. Hij was veel weg, mijn problemen uitte ik bij mijn familie en vrienden. En áls ik het bij hem deed, dan kreeg ik niet de reactie die ik wilde. Hij was analytisch, realistisch. Soms wil je gewoon horen ‘ik begrijp je’. 

Er was ook weinig genegenheid meer. Waar was die lust gebleven? Mensen zeiden dat dat kwam omdat we net ouders waren geworden – gebroken nachten, poepluiers, enzovoorts – maar ik wist diep in mijn hart dat het kapot was. 

 

'Ineens was die lust er weer. De seks was gepassioneerd, zoals het vroeger was, maar ook ingewikkeld'

Het ergste vind ik nog wel dat hij er niet voor vocht. Toen ik na ruzie nummer zo veel huilend zei dat ik wegging, toen zei hij nog net niet ‘rot maar op’. En ik dacht alleen maar: houd me tegen, laat me niet weggaan. 

We zijn nu twee maanden uit elkaar. Het voelde als falen, maar nu besef ik: ik heb alles geprobeerd. Als we onze dochter niet hadden gehad, was ik alláng weggeweest. Toen ik Lizzy voor het eerst naar Rob bracht, moest ik hem helemaal uitleggen wat ze at, wanneer, hoe vaak, hoe veel. Toen dacht ik: zie je nou zelf niet dat je tekort bent geschoten? Maar hij gaat het nooit zien. Ik ben zo boos geweest. Maar nu ben ik iets rustiger. Ik zit nu tijdelijk bij mijn ouders, Rob komt Lizzy om de week ophalen.

Een paar weken geleden zijn we voor de laatste keer samen naar bed geweest. Dat was niet het plan, dat moge duidelijk zijn. Hij kwam onze dochter ophalen, mijn ouders waren niet thuis. Ineens was die lust er weer. Ik denk ook omdat ik het nergens anders haalde: ik ben niet het type dat op vrijdagavond iemand in de kroeg opduikelt. 

De seks was gepassioneerd, zoals het ooit was, maar ook ingewikkeld. Ergens voelde ik hoop: zou het dan toch nog… En aan de andere kant dacht ik: wat heb ik jou toch gehaat, en wat haat ik jou nog steeds. Het voelde daarna ook goed om hem weer weg te sturen. Zo van: ik heb de macht. En het was ook goed om te ervaren dat er ergens nog wel liefde zat. Of lust. Of allebei. 

Ik denk dat ik het kon omdat ik geen liefdesverdriet meer heb. Het zal alleen wel altijd zeer blijven doen dat we geen gezin meer zijn. En weet je? Hoe erg hij mij ook liet zitten, ik zou er alles voor over hebben om weer samen te zijn. Maar dan moet hij wel veranderen. En dat doet hij niet. Dat zal hij nooit doen. Hij heeft geen vechtlust in zich, en ik hoop dat ik dat ooit, op een dag, kan accepteren."

`