Van poes tot paard

Elke dag dierendag: dierenartsen over hun bijzonderste patiënt

04 oktober 2018 08:35 Aangepast: 05 oktober 2018 14:19
Beeld © GettyImages

Voor wie iedere dag met dieren werkt, zijn alle patiënten even belangrijk. Maar aan sommige dieren hebben ze net even een extra bijzondere herinnering. Twee dierenartsen en een dierenartsassistente vertellen over een beest dat ze niet snel zullen vergeten.

Dierenarts Maty Looijen, gespecialiseerd in de behandeling van paarden, Honselersdijk

"Kan ik je straks even terugbellen? Ik hang net onder een paard." Dierenarts Maty klinkt opgetogen. Later vertelt ze dat ze bij een Paardenkliniek werkt die gespecialiseerd is in orthopedie.

"Het is een soort roeping. Ik was altijd al een paardenmeisje." Na haar studie heeft ze een tijd in Duitsland gewerkt. Daar is er meer vraag naar paardenartsen. Eenmaal terug in Nederland ging ze in Den Bosch en omstreken aan de slag, voordat ze bij de kliniek terecht kwam. Ze heeft een bijzondere herinnering uit deze periode.

"Ik werd een keer door mijn baas gebeld voor een spoedgeval. Een bevalling. Ik wist niet wat ik zou aantreffen, maar ik zei wel, de aanrijtijd zal ongeveer een half uurtje zijn. Dat is al best lang voor een paardenbevalling. Het zijn vluchtdieren, een bevalling zou niet veel langer dan een half uurtje moeten duren, anders zijn er complicaties. Dus ik zo snel mogelijk ernaartoe racen. Eenmaal aangekomen zag ik meteen dat het vreselijk mis was. Er lag een gigantisch Belgisch trekpaard in het weiland, en haar darmen lagen ernaast. Dat is zeldzaam, maar het gebeurt weleens bij drachtige merries. Dan liggen de hoefjes van het veulentje in de buik boven het hoofd in plaats van eronder. Tijdens het persen scheuren de hoefjes dan de ingewanden van de merrie eruit."

Maty moest zo snel mogelijk proberen om het leven van het ongeboren veulentje te redden. Ze bracht de merrie onder narcose en voerde in het weiland een spoed-keizersnede uit. Dat was heftig. "Een normaal veulentje weegt zo rond de 50 kilo, maar een Belgisch trekpaard weegt al snel twee keer zoveel. Samen met de veehouder en zijn zoon hebben we het veulentje van ruim 100 kilo uit de buik gehaald. En hij leefde nog!"

Daarna moest Maty helaas euthanasie plegen bij de moeder. "De ingewanden bij paarden zijn heel kwetsbaar", legt ze uit. "Bij koeien kan je het vaak nog behandelen met een operatie en antibiotica. Maar bij paarden is er niks meer aan te doen als het zover is. Ze alleen maar erg veel pijn lijden als ze uit de narcose zou komen en daarna te sterven." 

De boer, een man van in de 70, stond er huilend naast. Het was zijn lievelingsmerrie en hij moest heel onverwacht afscheid van haar nemen. Ze moesten snel schakelen, want er was ook direct een plan nodig om het veulentje in leven te houden. Met een dekentje om het veulentje heen geslagen, hebben ze hem samen naar binnen getild. "Moet je je voorstellen, het veulentje heeft om de 2 uur flesvoeding nodig. Dat heeft zo’n grote impact op een gezin. Ze hebben alles op alles gesteld om het hengstje door de eerste dagen heen te slepen."

Daarna gebeurde er iets wonderbaarlijks. Na drie dagen flesvoeding werd het jonge hengstje geadopteerd door een andere merrie die net een kindje had gekregen. "Dat was het beste om voor te hopen binnen deze omstandigheden. Hij heeft kunnen opgroeien bij een volwassen merrie waarvan hij veel heeft kunnen leren. Het is natuurlijk dubbel. Aan de ene kant is het altijd verdrietig om een paard kwijt te raken. Aan de andere kant is het heel bijzonder dat het veulentje zo’n moeilijke bevalling heeft overleefd. En nu doet hij het hartstikke goed."

Dierenartsassistent / praktijkmanager Fleur Visser, Dierenkliniek Vondelpark, Amsterdam

Fleur Visser is Praktijkmanager en Dierenartsassistente bij de Dierenkliniek Vondelpark, in hartje Amsterdam. Na haar studie Economie ging ze het bedrijfsleven in, maar het begon toch te kriebelen. Ze wilde haar hart volgen en met dieren werken. Ze gooide het roer om, en heeft van haar passie haar werk gemaakt. Is het wat ze ervan had verwacht? "Dat is het zeker. Ik geniet echt van het werken met dieren. En mijn baan bestaat voor net zo’n groot deel uit werken met mensen. Alle baasjes zijn zo verbonden met hun dieren, die combinatie maakt het werk heel leuk."

De kliniek in het drukke centrum van Amsterdam heeft vooral te maken met kleinere dieren, zoals honden, katten, konijnen. Fleurs verhaal gaat over een bijzondere kat, met de naam Kikker.

"Kikker was van het balkon gevallen. Dat gebeurt wel vaker katten in de grote stad. Maar zulke ernstige verwondingen, dat zie je niet vaak."

Kikker had na zijn val van het balkon zware zenuwschade en was vanaf halverwege zijn rug verlamd geraakt. Hij kon zijn achterpootjes niet meer gebruiken en had geen controle meer over zijn blaas. "Dan moet je samen met het baasje een afweging maken. Wat is er mogelijk? En wat voor kwaliteit van leven kan je het dier nog bieden?"

Ze besloten om ervoor te gaan. "Het was een lang traject. We hebben telkens opnieuw doelen gesteld, dan-en-dan moet hij dat weer kunnen. En hij heeft die doelen telkens gehaald. De zenuwschade is deels hersteld. Hij zwabbert nog wel wat met zijn pootjes, maar door veel fysio kan hij weer lopen. Hij had wel heel veel verzorging nodig. Hij moest een paar keer per dag worden gemasseerd om de bloedsomloop te stimuleren en zijn blaas werkte niet meer, die moest een paar keer per dag geleegd worden." Fleur vertelt dat het op een gegeven moment niet meer te doen was voor zijn baasje. "Zij wilde natuurlijk wel, maar had ook gewoon een baan. En Kikker moest heel intensief behandeld worden. Toen hebben we, in overleg, besloten om hem in de praktijk te houden."

"Kikker hoort nu echt bij ons. Hij heeft zijn eigen plekje, we noemen hem ook wel Meneer de Directeur. Hij is alle honden in de praktijk te baas. Hij is wel incontinent gebleven, druppelt nog, en we masseren zijn pootjes nog elke dag, maar verder gaat het hartstikke goed met hem. Hij heeft nu zelfs een blog op de website en zijn eigen een portret aan de muur."

Dierenarts Sabine Hoogeveen, Dierenkliniek ’t Leidse land, in en rondom Leiden

Sabine Hoogeveen is gespecialiseerd in het behandelen van landbouwhuisdieren; koeien, schapen, geiten en paarden. Is het zwaar, om vaak met zulke grote dieren te werken? "Nee hoor, het is goed te doen. En de veehouders helpen vaak gewoon mee. Nou ja, het is wel zo dat ik vaak met spierpijn op de bank zit. Ik hoef in ieder geval niet meer te gaan sporten als ik thuiskom." In het begin moesten de veehouders wel even aan haar wennen. "Niet omdat ik een vrouw ben, maar wel omdat ik niet echt heel groot ben. Net na mijn opleiding werkte ik samen met een veearts van 2 meter, dan is het wel even gek als er een vrouw van 1,70 naast komt staan."

Sabine vindt het contact met de boeren een mooi onderdeel van haar werk. "Je komt echt bij de mensen thuis. Vaak ga ik al een keer per maand preventief langs op de boerderijen. Je maakt veel met ze mee."

Zo werd ze een keer midden in de nacht gebeld voor een spoedbevalling. "In 95% van de gevallen kunnen de boeren dat gewoon zelf begeleiden. Maar in dit geval had de boer er een slecht gevoel over, het was veel te vroeg begonnen en het lukte maar niet. Hij dacht dat het kalfje was gestorven.

Dus ik reed er midden in de nacht naartoe. Deed keurig mijn verlos-schort en handschoenen aan — in het echt gaat het anders dan bij Dr. Poll, die doet het in zijn blote bast, dat doen we niet — maar de rest is wel hetzelfde. Ik stak mijn hand in de koe en voelde meerdere pootjes! Dat was echt een verassing. De veehouder had geen idee dat er een tweeling zou komen. De bevalling lukte niet omdat de twee kalfjes er tegelijkertijd probeerden uit te komen. Ik trok ze er een voor een uit, en gelukkig leefden ze nog allebei."

Sabine dacht toen dat ze klaar was. "Na zo’n zware bevalling vond ik het wel belangrijk om te controleren of het geboortekanaal van de koe niet beschadigd was. Maar tijdens de controle voelde ik wonder boven wonder opeens nog een paar pootjes! Die zaten alleen heel diep, ik moest echt tot aan mijn oksels erin."

De veehouder hielp haar door aan de onderkant van de buik tegenwicht te geven, zodat ze het derde kalfje eruit kon trekken. "Die leefde ook nog! Dat was zo bijzonder, ik kwam nog maar net kijken in het vak, en dan heb je collega’s die er al 30 jaar inzitten en dit nog nooit hebben gezien."

Sabine vindt dit een mooi voorbeeld van een positief verhaal. Als ze kijkt naar wat ze mee maakt in haar vak dan zijn het toch ook vaak de verdrietige gebeurtenissen die haar bijblijven. "De mooie dingen mogen ook verteld worden. En wat ik ook echt belangrijk vindt om te zeggen, vaak staan de boeren zo negatief in het nieuws. Als je naar heel Europa kijkt, dan doen we het echt ontzettend goed. Nederland kan als voorbeeldland worden genomen waar het dierenwelzijn betreft. Kijk, je mag best kritisch zijn, maar ik zie ook de andere kant, dat de veehouders dag en nacht voor hun dieren klaar staan."

Dominique van Varsseveld

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore