Relatie

Luizenmoeder? Mij niet gezien

08 februari 2019 10:33 Aangepast: 08 februari 2019 10:39

Twee jaar geleden was de verkiezing van de loedermoeder van het jaar. Tekstschrijfster Hanneke Mijnster dacht dat ze best een nominatie had verdiend: thuis wil ze nog wel haar best doen, maar voor school doet ze niks. Niks. Ze weigert.

“Mam, vrijdag moet ik oude sokken mee naar school. En een knoop.” Tuurlijk joh. Net als die zes schoenendozen, glazen potjes (“Neehee, niet zo’n grote van de erwtjes. Juf wil een smalle hoge, mam”) en de zelfgeknutselde bloemen met foto van je kind voor het afscheid van de stagiaire. Het is hard werken, zo’n basisschool.

En dan heb ik het nog niet eens over de klassenmoeders, de luizenpluizers, de knutselmoeders, de feestversierders, de schoolreishulpen en de cultuurweekredders. Het zijn altijd dezelfde moeders (en soms ook vaders) die zich inzetten voor de klas van hun kleintje. En het zijn vooral ook altijd dezelfde moeders die hun snor drukken. Zo een ben ik er dus.

Geen ontkennen meer aan
Toen ik nog een vaste baan had, was de wil van de baas een geldig excuus. Maar nu ik als freelancer zelf mijn agenda bepaal, is er geen ontkennen meer aan: ik heb er gewoon geen zin in. Je kunt gerust spreken van een flinke aversie. In de eerste plaats ben ik niet graag in een school. Het sleept me direct terug naar de jaren ’80, toen ik zelf nog op die kleine stoeltjes zat. Ik snap ook wel dat dat geen excuus is. Dan kan ik toch gewoon thuis pepernoten bakken voor de hele klas, zou je zeggen? Afgelopen winter gaf ik me daar met frisse tegenzin voor op. En góddank, het werd afgeblazen: er waren te weinig aanmeldingen.

En vind je het gek? We moeten al zóveel! Broodtrommels, werk, boodschappen, eten koken (en niet meer kant-en-klaar natuurlijk, nee, maaltijdboxen moeten we), 54 wasjes per week, sporten, sociaal doen, netwerken, ontwikkelingen volgen, verjaardagen van de kinderen van je vriendinnen onthouden, cadeautjes kopen en als het even kan op tijd naar bed. En alles hoppakee, nog een keer. En weer. Onderweg proberen we nog mindfull te blijven ook en bij mij valt die middag vliegers punniken dan toch als eerste af. 

Volgens mij hebben wel meer ouders daar last van. En in mijn geval hangt dat gebrek aan zin ook samen met een gebrek aan organisatietalent. Ik krijg het niet eens voor elkaar om mijn jongens twee dagen achterelkaar met matchende sokken naar school te laten gaan, laat staan dat ik een origineel cadeau voor de Meesters- en Juffendag kan organiseren. Aan de andere kant: waar een wil is, is een weg. Blijkt. Want ze zijn er wel: die moeders die zich voor van alles opgeven.

'Het hoort er gewoon bij'
Wie zijn dat dan, die andere moeders? En waar zijn de vaders in dit verhaal? Zijn die wel voor een baas aan het werk? Ik vraag eens rond op het schoolplein. “Ik ben al drie jaar klassenmoeder,” vertelt Erika. “De perfecte manier om de kinderen een beetje te leren kennen en te kijken hoe de sfeer in de klas is.” Interessant, al betrap ik mezelf meteen op het ontbreken van die behoefte.

Aukje vindt dat het er ook wel een beetje bij hoort. “Je vindt het zelf toch ook belangrijk dat je kind leuke dingen doet op school. Dan moet je ook af en toe meehelpen. Al die uitjes kunnen echt niet door de leerkrachten geregeld worden hoor, zij hebben het al druk genoeg.” Ai, ja. Niks tegen in te brengen.

Meidenvader Robert geeft om de week op vrijdagmiddag techniekles op de school van zijn dochters. “Kinderen zitten tegenwoordig zoveel achter een scherm, op school met het digibord en thuis op de iPad. Ze weten nauwelijks nog hoe ijzer aanvoelt en dat een gitaar van hout gemaakt is. Ik vind het leuk om daarover te vertellen en vooral om kinderen de mooie kanten van techniek te laten ontdekken.”

Mooi, die uiteenlopende motivaties. En fijn vooral, voor de school en voor alle kinderen. Maar zelfs met deze vlammende betogen maak ik nog steeds geen zin. En vele ouders met mij. De luie liberaal in mij zou het liefst de schoolhulp afkopen. Verdubbel die paar tientjes schoolgeld en werk samen met een professionele kinderopvang bijvoorbeeld. Daar wemelt het van de creatievelingen boordevol motivatie. Laat hen onder schooltijd meegaan naar het museum of met een busje naar het bos rijden om met de hele bups herfstbladeren te verzamelen. Dan is het altijd goed geregeld. Natuurlijk. Je kunt niet alles kopen. Maar dit hulptroepensysteem heeft zijn beste tijd gehad. Er moet van alles en het zijn altijd dezelfde lieverds die zo hard hun best doen. En ik ben het niet.  

Door Hanneke Mijnster

Volg Weekend Magazine op Facebook. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

`