Briefgeheim

'Wat mankeert je, mama, dat je me niet meer wilt zien?'

15 november 2019 08:08 Aangepast: 16 november 2019 10:23
Beeld © iStock

In deze rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Aimée* (27). Ze schrijft een brief aan haar moeder, die ze al ruim 15 jaar niet heeft gezien.

Mama, biologische mama, tweede moeder, Corrie,

In die volgorde ben jij voor mij gegroeid de afgelopen 27 jaar, op steeds meer afstand. Je hebt mijn leven gevormd, maar niet in positieve zin. Al hebben sommige rotsituaties me ook sterker gemaakt. Door jou had ik geen makkelijk leven, maar door de jaren heen heb ik geleerd dat je dat zelf ook niet hebt gehad. Ik werd er nieuwsgierig naar, want hoe kun je je kinderen zo behandelen als je dit zelf ook hebt meegemaakt? Papa en opa en oma vertelden dat jij vanaf je 15de in een tehuis hebt gezeten omdat je thuis onhandelbaar was. Opa en oma waren ook niet de zorgzaamste types. Wist je niet beter? Dacht je dat opvoeden zo hoorde? Ontbrak het aan liefde voor ons om anders te handelen? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten, want je wilt geen contact. Niet met mij en niet met je kleinkinderen.

'Ik belde stiekem naar papa om hem te laten weten dat het niet goed ging'

Vanaf het moment dat jij en papa gingen scheiden, veranderde jouw gedrag naar ons toe. Jullie hadden ruzie, veel ruzie. Geschreeuw en geweld werden normaal voor mij: je mishandelde mij en mijn broertje, zowel fysiek als mentaal. Keer op keer liet je mij gekwetst en gepijnigd achter. Toen we nog bij jou woonden, liet je ons vaak alleen. Ik moest dan voor mijn broertje zorgen. Nu ik zelf kinderen heb, vind ik dat nog vreemder. Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn kinderen zou achterlaten. Wat mankeert je om zoiets te doen?

De mensen van Jeugdzorg moesten mij en mijn broertje beschermen tegen gemene volwassenen zoals jij. Maar ze maakten het eerder erger dan beter. Ze zagen niet wat je deed. Jij kon goed manipuleren en liegen. Hoe duidelijk ik ook vertelde dat ik niet meer bij jou in de buurt durfde te zijn, jij wist het altijd overtuigend tegen te spreken. Ik belde stiekem naar papa om hem te laten weten dat het niet goed ging, stuurde hem mails via het account van een vriendinnetje. Want o wee als jij erachter kwam. Je hield ons weg bij papa, zodat hij niet aan Jeugdzorg kon vertellen wat er speelde.

'Ik vraag me al jaren af waarom je nooit een poging hebt gedaan weer toenadering te zoeken'

Een maand voordat ik 12 werd, mochten we dankzij de kinderrechter eindelijk bij papa gaan wonen. In het begin moest ik nog om het weekend naar jou toe, maar dat wilde ik niet. Ik wilde me op school kunnen concentreren, mijn resultaten hadden er in die jaren al genoeg onder te lijden gehad. Daarom besloten we het contact te verbreken. Vanaf dat moment heb ik jou niet meer gezien, mama.

Het moet moeilijk voor jou zijn geweest, je eigen kind dat jou niet meer wilde zien. Ik kan me voorstellen dat je hart brak. Ik vraag me al jaren af waarom je nooit een poging hebt gedaan weer toenadering te zoeken. Ik heb meerdere keren geprobeerd de banden weer aan te halen. Toen ik geslaagd was voor de middelbare school heb ik je kort gesproken. Ik hoopte dat je weer contact zou willen, maar het kwam niet verder dan af en toe een sms'je.

'Lijk ik te veel op papa? Ben ik niet wat je gehoopt had? Nooit zal ik het weten, want je praat niet'

Toen ik je een paar jaar later belde om te vertellen dat ik zwanger was en jij oma werd, bleef het ook bij dat ene gesprekje. En ook toen ik trouwde en bij de geboorte van mijn tweede kind bleef het stil van jouw kant. Moet ik op sterven liggen voordat je mij wilt zien? Deed het je pijn wat er in het verleden is gebeurd? Lijk ik te veel op papa? Ben ik niet wat je gehoopt had? Nooit zal ik het weten, want je praat niet. Nu ik zelf mama ben weet ik zo goed hoe intens moederliefde kan zijn. Mijn kinderen zijn mijn leven, ik geef ze mijn alles. De geschiedenis zal zich dit keer niet herhalen. Waarom kon je dat niet bij mij, waarom was jij er niet voor mij? Het doet pijn, veel pijn, dat jij niet meer leeft voor mij.

Nog steeds hoop ik dat je ooit weer een moeder voor me kunt zijn. Ik wil dat je mijn gezin leert kennen en dat je ziet hoe goed ik mijn leven ondanks alles op de rit heb. Ik koester geen wrok, hoeveel pijn je me ook hebt gedaan. Jij bent ook mijn vlees en bloed, dat laat ik niet zomaar achter. Ik kan me niet voorstellen dat het je niets doet dat je oma bent, maar toch ook weer niet. Dat je een schoonzoon hebt, maar toch ook weer niet. Het is allemaal van jou, maar je moet zelf de handreiking geven.

Je dochter, biologische dochter, kind, Aimée

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl

Wil je geen Briefgeheim missen? Abonneer je dan door hieronder op de tag Briefgeheim te klikken en daarna linksboven Volgen te selecteren.

*De namen Aimée en Corrie zijn op verzoek van de briefschrijfster gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij de redactie.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`