Liefde & leven

Daisy brak met haar schoonouders: 'Onze bruiloft was het dieptepunt'

13 november 2019 10:52 Aangepast: 17 november 2019 11:03
Daisy brak met schoonouders Beeld © Pixabay

Bewust kiezen voor je gezondheid? Dat kan op allerlei manieren. Bijvoorbeeld door te sporten, te stoppen met roken, of elke dag te mediteren. Daisy* (33) uit Soest brak met haar schoonfamilie. Ze voelde zich nooit geaccepteerd en dat trok een wissel op haar mentale gezondheid.

Al dertien jaar zijn Daisy en haar man Rutger samen. Drie jaar geleden stapten ze in het huwelijksbootje, ondanks het feit dat het tussen Daisy en haar schoonouders totaal niet botert. “Aan het begin van onze relatie voelde ik al dat het contact niet soepel verliep. Ik kom uit een spontaan gezin en heb hele jonge ouders. Mijn schoonouders zijn een heel stuk ouder en zitten in leeftijd dichter bij mijn opa en oma. Ik voelde me nooit op mijn gemak bij ze, maar dacht: ‘Dit zijn de ouders van mijn toekomstige man. Als ik een beetje mijn best doe en ze leer kennen, wordt het vanzelf beter’”.

Het tegendeel bleek waar te zijn. Naarmate de tijd verstreek, ging het contact steeds stroever. “Normaal gesproken praat ik makkelijk, maar ik had bij hen het gevoel dat alles op een weegschaal werd gelegd. De gesprekken gingen vaak over politiek en economie. Ik probeerde mee te praten, maar dan werd me verteld dat ik dingen verkeerd zag en werd me even uitgelegd hoe het wél zat.”

Burn-out

In diezelfde periode kreeg Daisy te maken met een burn-out. Daarbij kwam ook een angst-en paniekstoornis kijken. “Ik voelde me nergens meer op mijn gemak. Laat staan bij mensen bij wie ik niet mezelf kon zijn en die constant over mij oordeelden. Ik kreeg last van mijn maag en darmen en had daardoor minder eetlust. Het liefst bleef ik de hele dag binnen, dus bij mijn schoonouders eten deed ik ook liever niet. Als ik aan tafel zat, kreeg ik vaak opmerkingen als: ‘Heb je anorexia?’ of ‘Ging je overgeven op de wc?’ Ik was door de stress een hoop kilo’s afgevallen, maar dat was niet omdat ik daar zelf voor koos.”

Daisy vond het moeilijk om te praten over haar situatie en de klachten die ze ervoer, maar toch besloot ze haar schoonouders in te lichten in de hoop op een beetje begrip. “We zaten in een restaurant, wat voor mij destijds al een uitdaging was, en ik vertelde met tranen in mijn ogen wat er speelde. Ze reageerden dat ze het vervelend voor me vonden. Dat was voor mij een opluchting en ik dacht het vanaf dat moment misschien beter zou worden. Toen het etentje bijna ten einde was, zeiden ze: ‘Nou, eigenlijk is het ook niet de moeite om jou mee uit eten te nemen, je hebt niet eens je bord leeggegeten’” 

Stress bleef maar oplopen

“Ze begrepen er niks van. Elke keer als ik naar ze toe moest bleef de stress oplopen, want ik was bang voor wat ze nu weer zouden gaan zeggen. Als ik een koekje afsloeg, was het niet goed. Als ik zei dat ik maar een klein beetje dessert wilde, schepten ze mijn hele bord vol – mét slagroom – want ik kon nog wel wat vet gebruiken.” 

Voor de man van Daisy was het ook verschrikkelijk. “Hij keek op tegen zijn ouders, maar vond het ondertussen moeilijk te zien hoe ze tegen mij deden. Hij liet het gaan en dacht dat het vanzelf goed zou komen, maar de nare opmerkingen bleven en bij elk bezoek ging ik er meer tegenop zien. Ik worstelde destijds nog steeds met mijn angststoornis.”

“Op een gegeven moment zei ik: ‘Ik wil best die kant op komen, maar het lijkt me niet handig om nog samen te eten of lunchen.’ Dat waren namelijk de momenten dat ik me het slechtst voelde, omdat ze zo gefocust waren op mijn eetgedrag. Het werd me niet in dank afgenomen: de opmerkingen werden juist erger."

Het huwelijk

Langzaam maar zeker knapte Daisy op van haar burn-out. Niet veel later vroeg Rutger haar ten huwelijk. “We bezochten mijn schoonouders om te laten weten dat we gingen trouwen. Hun eerste reactie was: ‘Oh, dat is de reden dat jullie hier zijn gekomen?’ Een felicitatie bleef uit. Waar ik eerst het idee had dat ze nou eenmaal zo waren en mij gewoon niet zo mochten, begon het nu te lijken op gerichte pesterijen. We zagen ze daardoor steeds minder.” 

In een laatste poging besloot Daisy een brief te schrijven. “Ik legde uit dat ik baalde van de situatie en niet wist wat ik nog kon doen. Ik vertelde ook dat het niemands schuld was en dat ik hoopte dat we gewoon goed met elkaar overweg zouden kunnen. Hierop reageerden ze dat ze me onbeschoft vonden. Ik kreeg een boze, zakelijke brief terug.” 

“In de eerste instantie wilden ze niet komen, want het lag allemaal aan mij. Maar ze kwamen uiteindelijk wel. Voor de ouders waren vooraan in de zaal plekken gereserveerd, maar mijn schoonmoeder ging expres achterin zitten. Op alle foto’s verstopte ze zich. Tijdens de felicitaties kreeg ik van mijn schoonvader drie afstandelijke zoenen. Zij stak enkel haar hand uit en zei: ‘Fijn dat je hem zo gelukkig maakt. Nu ons nog.’”

De druppel

Dat was voor mij de druppel. “Het is nu echt klaar. Drieënhalf jaar geleden verbrak ik het contact voorgoed. Mijn schoonouders heb ik in de tussentijd nooit meer gesproken. Het is nu veel beter. Niet meer de verplichte bezoekjes of me anders voordoen dan ik eigenlijk ben. Soms denk ik zelfs dat ik het eerder had moeten doen. Dan hadden we al dat drama op de bruiloft niet gehad. Aan de andere kant ben ik blij dat ik ze nog een laatste kans heb gegeven – en dit is voor mij de bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt.”

Wat zegt de gezondheidsexpert?

Een goede relatie met je schoonouders is niet vanzelfsprekend, terwijl we daar vaak wel vanuit gaan. Volgens psycholoog Erwin Smidt willen alle ouders het beste voor hun kind – en dat geldt dan ook voor de relatie die hij of zij aangaat. “Het kan dus voorkomen dat jouw schoonouders een heel duidelijk beeld hebben van hoe hun schoonzoon of schoondochter moet zijn. Daardoor zijn er los van jou als partner dus allerlei ideeën over wie jij moet zijn en wat jij voor hun kind moet betekenen.”

“Hoe sterker het ideaalbeeld van je schoonouders, hoe meer je aan die eisen moet voldoen om ze ‘gelukkig’ te maken. Ze zien jou niet als persoon, maar kijken vooral naar wat je in hun ogen moet worden of zou moeten zijn. Dit klinkt heel negatief – en zo komt het in de praktijk ook vaak over – maar het is belangrijk om te bedenken dat dit meestal uit een positieve intentie voortkomt.”

Delen met je partner

Bovengenoemde situatie confronteert je met een lastige vraag: 'Ligt het aan míj dat ze mij niet leuk vinden?' Smidt heeft meer dan eens gezien dat deze vraag niet met de partner gedeeld wordt, terwijl dat wel erg belangrijk is. “Als je dat niet doet, voelt het alsof je er alleen voorstaat. Dat kan het eerste scheurtje in een relatie zijn. Stel vragen aan je partner of die het herkent en vertel wat het met jou doet. Wanneer het voor jou nog niet emotioneel beladen is, is het ook makkelijker om zonder oordeel over je schoonouders te spreken. Hoe meer emotie er betrokken is, hoe eerder je geneigd bent om dingen te zeggen als ‘jouw ouders zijn vervelend’. Misschien heb je wel gelijk, maar voor je partner wordt het dan moeilijker om ernaar te luisteren. Het gaat tenslotte om zijn of haar eigen ouders.”

Stel jezelf daarnaast de vraag: “Wie ben ik?” of “Wie wil ik zijn?” Dit lijkt logisch, maar als mensen die voor jou belangrijk zijn, zoals je schoonouders, je afkeuren, zijn we snel geneigd om te bedenken wat we niet kunnen en waar we niet goed in zijn. “In het voorbeeld van Daisy zie je ook situaties voorbij komen die voelen als pesterijen. Daisy geeft aan dat ze niet meer wil eten. Maar als je dit omdraait naar iets positiefs als ‘Ik bepaal zelf wel hoeveel ik eet’ of ‘Ik bepaal zelf wat goed voor mij (en ons) is’, dan verandert de situatie.”

“Het is de toon die de muziek maakt. Emoties zijn besmettelijk. Ben jij boos, dan worden zij dat ook en weet je zeker dat je elkaar niet meer gaat horen. Of ben jij de uitzondering die nog wel kan luisteren terwijl je heel boos bent?”

In gesprek gaan

Een derde tip is om je partner met zijn of haar ouders in gesprek te laten gaan. “Hij of zij heeft niet zomaar voor jou gekozen. Je mag er vanuit gaan dat je partner blij met je is en misschien juist wel voor jou heeft gekozen om die ene eigenschap die je schoonouders zo erg afkeuren. Een goed gesprek kan ze helpen inzien dat het allerbelangrijkst is dat hun kind gelukkig is.”

In het ergste geval werken bovengenoemde tips niet en kun je ervoor kiezen je schoonouders niet meer te zien. “Dit is makkelijker wanneer jullie met zijn tweeën zijn en er nog geen (klein)kinderen in het spel zijn. Bij Daisy is het zo ver gekomen dat ze haar schoonouders niet meer ziet. Ik kan me voorstellen dat het haar inmiddels rust geeft. Soms valt er niet aan te ontkomen. Ervaring leert wel dat als je er op tijd bij bent, er veel bij te sturen valt. Ga in gesprek met een psycholoog en vraag om advies over de situatie.” 

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`