Briefgeheim

'Dankzij jouw hart heb ik mijn zoon kunnen zien opgroeien'

25 oktober 2019 10:30 Aangepast: 25 oktober 2019 11:55
Beeld © iStock

In deze wekelijkse rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Carolien (51). Ze schrijft een brief aan de donor van wie ze een hart ontving, dat haar leven redde.

Lieve donor,

Toen ik 13 jaar was, ontdekte de keuringsarts bij de korfbal een hartruisje bij me. Niets alarmerends, dat hebben zoveel kinderen, maar voor de zekerheid moest ik langs bij de huisarts. Die hoorde ook een overslagje in mijn hart. Toch maar naar de cardioloog voor de zekerheid. In het ziekenhuis bleek ik hypertrofische cardiomyopathie te hebben, ontstaan door een genafwijking. Dat wil zeggen dat je hartspier verdikt en te stug is en je kamer te klein, waardoor je hart te weinig pompkracht heeft. Ineens mocht ik niet meer sporten. Mijn wereld stortte in. Hoezo niet, dacht ik, ik heb helemaal nergens last van!

In de daaropvolgende jaren merkte ik dat ik steeds verder achteruitging. Als ik een avondje was wezen stappen met vrienden, had ik niet gewoon een kater, maar was ik de hele volgende dag uitgeschakeld. Toch was ermee te leven. Dat veranderde nadat ik bevallen was van mijn zoon. Een paar weken daarna kreeg ik behoorlijke hartritmestoornissen en moest ik worden opgenomen in het ziekenhuis. Vanaf dat moment ging mijn gezondheid hard achteruit.

Ik was altijd moe of niet lekker, kon zelf nauwelijks voor mijn kind zorgen of zelfs maar boodschappen doen. Een beetje naar buiten staren, meer kon ik niet. Ik kreeg een scootmobiel en een traplift om nog enigszins mobiel te zijn. Mijn werk had ik moeten opgeven, het was in die jaren echt overleven.

'Op de wachtlijst? Ik had mijn kind beloofd om naar Disneyland te gaan, dat hart kon wel even wachten. Totale struisvogelpolitiek van me'

Het kantelpunt kwam toen ik in het ziekenhuis werd opgenomen en me werd verteld dat ik op de wachtlijst moest voor een donorhart. Ho eens even, dacht ik, daar komt niets van in. Ik had mijn kind beloofd om naar Disneyland te gaan, dat hart kon wel even wachten. Totale struisvogelpolitiek van me. De arts drukte me keihard met mijn neus op de feiten. Ik mocht niet naar het buitenland, iedere dag dat ze me later op de wachtlijst zouden zetten, zou kunnen betekenen dat mijn hart te laat zou komen. Dat kwam heel hard binnen. Toen besefte ik pas dat het menens was.

Hoelang je op zo'n hart moet wachten weet je niet. Er werd me alleen verteld dat je op die wachtlijst komt als je nog ongeveer een jaar te leven hebt. Maandenlang verloor ik mijn telefoon geen moment uit het oog. Ieder moment kon ik gebeld worden dat er een passend donorhart voor me gevonden was, en dan moest ik binnen twee uur in het ziekenhuis zijn. In die periode voelde ik me hoe langer hoe slechter. Ik kon niet meer, was op. Ik voelde het einde naderen. Na negen maanden kwam het verlossende telefoontje; op de huistelefoon nota bene. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het geen week langer had moeten duren.

'Toen ik wakker werd en een snelle, regelmatige hartslag voelde, vond ik dat eng. Dat kende ik niet'

Op de automatische piloot gingen we naar het ziekenhuis. Tas mee, taxi bellen, het beslissende moment. Over de donor hoor je als ontvanger zo goed als niets. Maar één ding voelde ik heel sterk: ik wilde niet dat het iemand zou zijn die jonge kinderen achterliet. Omdat ik daar zo van in paniek raakte, hebben de artsen me verzekerd dat dat niet het geval was.

In het ziekenhuis besef je dat het twee kanten op kan gaan. Een harttransplantatie is natuurlijk niet zonder risico. Het kon heel goed zijn dat het de laatste keer was dat we met z'n allen waren en dat ik mijn zoon nooit meer terug zou zien. Ik nam afscheid. Gelukkig verliep de operatie goed. Toen ik wakker werd en een snelle, regelmatige hartslag voelde, vond ik dat eng. Dat kende ik niet.

Het duurde ongeveer een jaar voordat het als mijn hart voelde. Het was een cadeautje, een enorm geschenk. Jouw hart heeft me zoveel gebracht, dat is haast niet in woorden uit te drukken. Ik kon mijn kind weer op de fiets naar school brengen, mijn eigen boodschappen doen. Binnen een half jaar werd mijn scootmobiel opgehaald. De traplift volgde niet veel later.

'Als jij er niet was geweest, had die jongen al op zijn 7de geen moeder meer gehad'

Ik ben gaan badmintonnen, heb meegedaan aan de Europese Spelen voor hart- en longgetransplanteerden en daar medailles gewonnen. Ook op de Wereldspelen voor orgaangetransplanteerden won ik medailles. Maar nog veel belangrijker: ik heb mijn kind zien opgroeien. Hij is nu 23 en heeft afgelopen week zijn hbo-diploma gehaald. Dat had ik nooit meegemaakt zonder jou, mijn orgaandonor. Als jij er niet was geweest, had die jongen al op zijn 7de geen moeder meer gehad. De dankbaarheid die ik voel is zo groot.

Mensen vragen me weleens: ben je veranderd door je donorhart? Nee, ik denk dat ik veranderd ben door wat ik heb meegemaakt. Ik ben veel makkelijker geworden. Daarin heb ik ook heel veel aan jou te danken. Ik was een luxepoes met een mooi huis, mooie auto's en een goede baan. En hoewel mijn huwelijk is stukgelopen en ik nu in een huurhuis woon, ben ik zielsgelukkig. Ik ben door zo'n diep dal gegaan, maar dankzij jou leef ik nog steeds. Ik ben zo trots dat jij de beslissing hebt genomen om je organen te doneren. Wat jij voor mij hebt betekend, is waanzinnig. Want door jou heb ik mijn zoon zien opgroeien. Ik wilde dat je kon zien hoe je voortleeft in mij. Je hebt mij een tweede kans gegeven. Daarvoor ben ik je eeuwig dankbaar.

Carolien

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`