Coast to Coast Challenge

Afzien én genieten in de Schotse modder

09 april 2019 15:16 Aangepast: 09 april 2019 15:36
Beeld © Healthy Fest

“Holimoli, wat was het soms zwaar!” Roos Meij (36) rende, fietste en roeide 170 kilometer door de Schotse Hooglanden. Van kust naar kust, deels offroad over steile hellingen en modderige paadjes, tijdens de Healthy Fest Coast to Coast. Met kippenvel kwam ze over de finish. “Ik had het echt niet willen missen.”

“Ik leef nog!” Het is het eerste wat Roos lachend zegt, als haar gevraagd wordt hoe ze de Coast to Coast heeft ervaren. “Dat ik de finish zou halen, daar twijfelde ik eigenlijk niet aan. We hadden heel goed getraind. Maar hóe ik het zou halen, daar was ik benieuwd naar. De tocht had eigenlijk alles en meer dan ik had verwacht. Het was zwaar en afzien, maar veel stukken gingen ook weer heel gemakkelijk. Gelukkig ben ik goed over de finish gekomen. En mijn benen doen het nog!”

Samen met haar vriendin Lesley had Roos zich maandenlang op het Schotse avontuur voorbereid, door veel duurlopen te doen, uren te fietsen en regelmatig in de sportschool te trainen. Afgelopen weekend was het zo ver. “We moesten al vroeg naar Schiphol, waar we in een vliegtuig vol deelnemers stapten. Aan boord waren alleen maar mannen! Waar zijn de andere vrouwen, dachten we.” Er bleken maar 23 dames mee te doen, van de 300 deelnemers. “Dat maakte het wel bijzonder”, zegt Roos. “We doen het toch maar even!”

Eenmaal in Schotland werden de deelnemers met een pendelbus naar het tentenkamp gebracht, waar ze gedurende het evenement overnachtten. “Die eerste dag moesten we soms wel lang wachten, vooral voordat we onze fiets kregen. Ik hoorde dat sommige mensen daar over klaagden, maar wij hebben toen heerlijk in het zonnetje een praatje gemaakt met andere deelnemers. Toen we eenmaal onze fiets hadden, gingen Lesley en ik een stukje proeffietsen. Kregen we gelijk bijna een ongeluk”, vertelt Roos lachend. “We waren even vergeten dat het verkeer in Schotland links rijdt…”

Kust aantikken
De volgende ochtend moest de groep vroeg op, want om 8 uur vertrok de bus naar het startpunt bij Nairn. “Voordat we echt van start gingen, hebben we nog even aan de kust het water aangetikt. Later bij de finish ook; zodat we echt van kust tot kust zijn gegaan.”

Toen ging de groep van start, met zijn allen. De eerste uitdaging: 11 kilometer hardlopen. Vlak na de start wachtte er een leuke verrassing. “We waren met de hele bups vertrokken en na twee minuten lopen zien Lesley en ik opeens onze mannen langs de kant staan, terwijl zij eigenlijk thuis zouden blijven. Als twee gillende meiden renden we de meute uit en omhelsden onze mannen. De deelnemers om ons heen juichten mee, zo leuk!”

'Met veel verzuring, gevloek en hard werken hebben we de top gehaald'

De eerste 11 kilometer hardlopen ging nog makkelijk, maar direct daarna stond er een mountainbiketocht van 75 kilometer op het programma. “Dat viel in het begin flink tegen, omdat het parcours meteen steil werd. Na een tijdje begon ik mijn rug, schouders en billen wel te voelen. Maar dat was niet zo gek, we waren al 3,5 uur aan het sporten. Een man van de organisatie riep dat we nog 13 kilometer moesten fietsen. We zijn er bijna, dachten we! Maar dat laatste stuk was me toch een potje steil! Met veel verzuring, gevloek en hard werken hebben we de top gehaald. Maar waar je omhoog gaat, ga je ook weer naar beneden. Dat was het toetje, hartstikke lekker!”

De sfeer in de groep was erg goed, vertelt Roos. “Onderweg hebben we veel praatjes gemaakt met andere deelnemers. Het evenement had ook echt de sfeer daarvoor, want het is geen wedstrijd. Het gaat niet om het neerzetten van een snelle tijd en dat merk je aan alles. Niemand is gehaast of onvriendelijk. Als we tijdens het fietsen werden ingehaald door een groepje, bleven die vaak even bij ons hangen om een praatje te maken. En alle mensen van de organisatie waren ook ontzettend enthousiast. Ze bleven ons continu aanmoedigen en toejuichen.”

Blubberbende
Terug in het kamp was het tijd voor een warme douche. “Het was een flinke blubberbende geworden in het kamp, maar dat heb je in Schotland in deze tijd van het jaar. Het maakte het hele evenement nog een stuk avontuurlijker. ’s Avonds zijn we even de pub in gegaan, maar we lagen wel op tijd in onze tent.” Dat was ook wel nodig, want op dag twee stond hen weer een zwaar programma te wachten. “We vertrokken in kleinere groepjes, omdat het begin van de route modderig was. We begonnen met een stuk offroad fietsen, over ruwe ondergrond met boomwortels, dennenappels en grind. Daarna volgde een stuk over de weg en een deel door het centrum van Fort William, dat vond ik erg tof.”

Na deze fietstocht moest er weer hardgelopen worden: dat werd voor Roos het sportieve dieptepunt van de route. “Het rennen na het fietsen, dat deed pijn. Dat had ik ingecalculeerd, maar dat het zó veel pijn zou doen, al in de eerste kilometers, dat had ik niet verwacht. Al vrij snel kwamen we bij het begin van de heuvels. En die waren zo steil… Potverdikkie, dit kun je helemaal niet rennen, dacht ik. Dus we zijn gaan wandelen op de steile stukken. We waren vast niet de enige, want niemand heeft ons daar ingehaald. Dit stuk van de route was anders dan ik had verwacht, maar misschien wel toffer, juist omdat het zo heftig was. Steil omhoog, over een modderig pad. Ik dacht altijd vrij luchtig over hiken in de bergen, zo zwaar kan dat toch niet zijn? Maar daar ben ik nu van teruggekomen!”

Vlak daarvoor zat Roos echt even in een dip. “Ik had het zo zwaar, voelde mijn benen en ik was al die losliggende stenen helemaal zat. Dat duurde twee kilometer, maar Lesley herkent mijn dipjes altijd goed en hielp mij eruit. Daarna had ik weer energie voor tien!” Roos en Lesley hebben vanaf het begin tot het einde samen gelopen. “We trokken elkaar er echt goed doorheen. Zij ging met lopen vaak iets harder en daar trok ik mij aan op. En andersom kon ik haar weer helpen tijdens het fietsen. Dat ging organisch heel goed.”

'Ze lieten hun broer achter omdat hij niet snel genoeg ging. Daar zijn mannen toch anders in'

“Tijdens het evenement trokken we veel op met drie broers; Fokko, JW en PJ.” Die laatste had op de berg ook een dipje. “Fokko en JW hebben hem daar toen achtergelaten, omdat hij niet snel genoeg ging. Mannen zijn daar misschien toch wat anders in dan vrouwen”, lacht Roos. “Maar geen zorgen, die broers hebben hem later wel weer opgewacht hoor. Ze zijn ook met zijn drietjes samen gefinisht!”

Natte voeten
Direct na Roos’ dieptepunt volgde ook haar sportieve hoogtepunt. “We deden tijdens het hiken ons best om onze schoenen droog te houden in de blubber. We klauterden over keien of sprongen over beekjes, terwijl andere deelnemers er dwars doorheen denderden. Maar toen kwamen we bij een bredere beek, waar je vijf meter door het water moest waden, tot je enkels. Hadden we voor niets zo ons best gedaan om onze voeten droog te houden”, lacht ze. “Daarna was bij ons ook het hek van de dam en zijn we ook overal dwars doorheen gerend.”

En toen begon het genieten. “We zijn op die berg ook bewust even gepauzeerd om van het uitzicht te genieten en een foto te maken.” En er werd continu gekletst. “We hadden onderweg een gezellige dame ontmoet en samen kletsten we de hele route. Een man riep zelfs dat ons gekwebbel hém erdoorheen had geholpen.” Na het steile stuk omhoog volgde een nog steiler stuk naar beneden, wat erg glad was. “Daar ben ik een paar keer onderuit gegaan, maar ik was niet de enige. Er was eigenlijk geen pad te bekennen, echt offroad dus! Dat stuk hiken vond ik het leukste van allemaal, omdat ik het nog nooit gedaan had. Het was een combinatie van heel zwaar, heel tof, veel afzien en prachtig uitzicht.”

En toen moesten de deelnemers de kajak in voor de laatste twee kilometer tot de finish. “Dat was een leuke afsluiter, maar het had niet langer moeten zijn. Zo zijn Lesley en ik samen geëindigd. Bij de finish werden we mega-enthousiast onthaald door de mensen van de organisatie. Ze stonden te juichen en met een koebel te rammelen. Het was echt een speciaal momentje. Zeker omdat Lesley en ik het samen deden. Samen ernaartoe getraind, samen afzien en nu samen die ontlading. Dat was ontzettend mooi.”

En nu, op naar de volgende uitdaging? “Op het weekend was dat continu onderwerp van gesprek. Iedereen vroeg elkaar of men dit vaker deed en wat de volgende uitdaging zou zijn. Ik weet het nog niet. Wel weet ik zeker dat ik vaker zoiets wil doen! Idealiter zou ik nu gelijk moeten doortrainen, maar dat doe ik niet. Ik ben de afgelopen maanden zoveel weggeweest thuis, nu is het eerst tijd voor andere prioriteiten. Maar er komt zeker een volgende keer. Misschien dan wel in een iets warmer land!” Toch heeft Schotland – ondanks z’n blubber - haar hart ook een beetje gestolen. “De natuur is daar zo mooi. Ik kom er zeker nog eens terug!”

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`