Serie

Briefgeheim: 'Ik haat je om wat je me hebt aangedaan, mama'

31 mei 2019 01:40 Aangepast: 31 mei 2019 12:46
(Archieffoto) Beeld © iStock

In deze wekelijkse rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Jenna (37). Ze schrijft een brief aan haar moeder, die haar jeugd heeft verziekt.

Mama, ik haat je.

Het klinkt heftig, maar het moet me echt van het hart. Het woord 'mama' is nog te lief voor jou. Wat heb jij me beschadigd.

Voor de buitenwereld waren we het ideale gezin. Mijn vriendinnen vonden je fantastisch, mooi weer spelen kon je als de beste. Nog steeds ben je goed in mensen voor de gek houden, maar ik trap er niet meer in. Ik ken je ware aard: je bent een wolf in schaapskleren.

Moederliefde heb je me nooit gegeven. Altijd had je kritiek op me. Ik weet nog goed dat ik als meisje van een jaar of 5 mijn nieuwe badpak aan je liet zien. Jouw reactie? "Als dit zo doorgaat kun je niet meer zwemmen, je bent veel te vet." Jarenlang moest ik aanhoren dat ik te dik was. Je sloeg me zelfs als ik bepaalde broeken niet dicht kreeg in de winkel. Het zou al kwalijk zijn als ik daadwerkelijk overgewicht had gehad, maar ik was graatmager!

"Papa durfde ook niet tegen jou in te gaan. Hem sloeg en vernederde je net zo goed."

Eén keer sloeg je mij en mijn broer Mason in elkaar omdat we geen felicitatie in de krant hadden geplaatst voor jullie huwelijksjubileum. We waren 8 en 10 jaar, hoe kon je zoiets van ons verwachten? Rotkinderen waren we, je schaamde je voor ons. De buurjongetjes hadden hun ouders wél verrast met zo'n advertentie, zei je. Mason en mij kraakte je altijd af, andere kinderen prees je de hemel in. Wij waren stront voor je.

Mijn hele jeugd lang heb ik op eieren moeten lopen. Het minste of geringste kon je kwaad maken. Als iets niet ging zoals jij wilde, dan zwaaide er wat. Ik weet nog dat je me een keer keihard met je vlakke hand in mijn gezicht sloeg en me aan mijn haren door de hal sleurde toen ik stond te kijken hoe jij je aan het opmaken was. Wat deed ik verkeerd?

Het ergste incident dat ik me kan herinneren, was tijdens de avondvierdaagse. We hadden ons er enorm op verheugd. Papa ging altijd gezellig mee, jij niet. Ik vroeg: "Wil je echt niet mee, mama? Het is zo leuk!" Je flipte. Vanaf de eettafel gooide je een vork naar mijn hoofd. Het werd even zwart voor mijn ogen, toen hoorde ik Mason gillen en voelde ik het bloed uit mijn hoofd spuiten. Papa nam me mee naar de huisartsenpost en drukte me op het hart om niet te vertellen wat er echt was gebeurd. Ik was met mijn hoofd tegen de punt van de tafel gebotst tijdens het spelen, moest ik zeggen. Papa durfde ook niet tegen jou in te gaan. Hem sloeg en vernederde je net zo goed.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Briefgeheim: ‘Zeven weken na ons ja-woord vertrok je gewoon’

Toen ik 16 was en met mijn vriendinnen naar buiten wilde, zei je dat ik de hoer ging uithangen en veel te dik was. Ik liep huilend weg, en toen ik terugkwam had je je frustratie op Mason afgereageerd. Je had hem bont en blauw geslagen. Nu was ik aan de beurt, maar dit keer sloeg ik terug. "Kankerkind", schreeuwde je tegen me. "Je had dood moeten gaan in mijn buik."

Je sloot me op in de slaapkamer, want daar had je een slot op gezet – ook zoiets. Toen ik wist te ontsnappen, rende ik naar zolder en sprong ik van drie hoog naar beneden. Ik werd wakker in het ziekenhuis. Op een gebroken enkel en wat kneuzingen na had ik niets. Maar aan mijn geestelijke gesteldheid werd getwijfeld. Ik kreeg te maken met de crisisdienst, want jij had een verhaal opgehangen dat ik stemmen hoorde die zeiden dat ik moest springen. Ik moest een heel traject in om te beoordelen of ik zo knettergek was als jij deed voorkomen. Jij was degene die daar had moeten zitten, niet ik!

Met je gestoorde gedrag ben je nooit gestopt. Steeds weer probeerde je te stoken, tussen mij en Mason, tussen mij en mijn schoonzus Elise, tussen mij en mijn schoolvriendinnetjes, tussen mij en pap. Je bent alleen maar bezig met anderen het leven zuur te maken. Het had niet veel gescheeld of Mason en Elise waren hun kind kwijtgeraakt door jou. Doordat je valse meldingen deed bij Veilig Thuis. En toen je een keer op mijn dochter paste, deed je in haar bijzijn alsof je stikte. Och mama, wat mankeert je toch, dat je zulke dingen kan doen?

"Via Facebook probeer je met me in contact te komen, steeds weer met een nieuw account. Doe geen moeite."

Vorig jaar ben ik met mijn man Björn verhuisd naar de Randstad. Ver weg van jou. Een heerlijk huis hebben we gekocht, op 15 hoog. Omdat je zo aandrong heb ik je uitgenodigd, maar dat was natuurlijk een vergissing. Je was de drempel nog niet over of je begon ons droomhuis al af te kraken. "Jezus, wat een teringzooi", zei je. "Vreselijk, moet je hier wonen met kinderen?" Niets was goed genoeg, het was allemaal lelijk. Vervolgens begon je racistische grappen te maken over Björn, die Surinaams is. Hoewel je nog veel ergere dingen hebt gezegd en gedaan, was dat voor mij de druppel. Ik wees je de deur en die blijft nu voor altijd gesloten voor je.

Wat jij me hebt aangedaan, laat me niet los. Voor de vele angsten, paniekaanvallen en het negatieve zelfbeeld dat ik eraan heb overgehouden, ben ik in therapie gegaan. Maar het zal me waarschijnlijk de rest van mijn leven blijven achtervolgen. Je hebt mijn hele jeugd verpest.

Via Facebook probeer je met me in contact te komen, steeds weer met een nieuw account, als ik het vorige heb geblokkeerd. Doe geen moeite, mama. Ik hoef je echt nooit meer te zien.

Jenna

Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief.

Wil je ook samen met één van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl.

De naam Jenna is op verzoek van de briefschrijfster gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`