Gezin

Matthijs verongelukte vorig jaar op kerstavond: 'Onze wereld staat stil'

24 december 2017 09:10 Aangepast: 05 juni 2018 16:01
Ellen Hofstra met haar zoon Matthijs (21), die op kerstavond 2016 verongelukte. Beeld © Ellen Hofstra

Kerst zal nooit meer een feest zijn voor Marco en Ellen Hofstra. Op kerstavond vorig jaar vloog een auto uit de bocht met daarin hun zoon Matthijs (21). Hij en twee anderen overleefden het niet. "Ik ben bang dat jullie in het verdriet blijven hangen, zei onze andere zoon."

Vanavond staan Marco, Ellen en hun jongste zoon Max Laurens stil bij de plek van het ongeluk, een lange asfaltweg aan de rand van de stad Groningen. Samen met familie en vrienden. Ze kunnen geen andere plek bedenken waar ze precies een jaar na dato zouden willen zijn. Om half tien, het moment dat het gebeurde, zullen ze in het donker denken aan degene die voor hen de hele wereld was.

Stoer en zacht

Het afgelopen jaar is Matthijs geen moment uit hun gedachten geweest. Op het grote vloerkleed midden in de huiskamer in Hoogezand staat een grote foto van hem. De stoere jongen met het zachte innerlijk. Voetballer en fan van allerlei Amerikaanse rappers, met namen die zijn ouders maar niet kunnen onthouden.

Miniatuurvoorbeeld
Matthijs, de stoere jongen met het zachte innerlijk.

Rond zijn portret liggen honderden kaarten en cadeautjes van familie, vrienden en wildvreemden. Het is nog maar een klein deel van wat het gezin in een jaar tijd allemaal gekregen heeft. De bloemist komt nog geregeld langs om bloemen te bezorgen.

Geen kerst

"Tot de zomer leefden we in een roes", vertelt Marco. "Ellen nog iets langer. Nu het weer bijna kerst is, merk ik dat ik weer in een dal kom. Voor ons geen kerst meer. Het zien van een kerstbal geeft me al koude rillingen. Ik hoop dat mijn jongste zoon leuke anderen treft om dit soort dagen mee door te brengen want voor mij hoeft het niet meer."

Ook voor Ellen zal kerst nooit meer een feest zijn. "Ik heb twee vuilniszakken met kerstlampjes weggegeven."

Sneakers

Tot vorig jaar had de familie Hofstra een eigen kersttraditie. De dag voor kerst gingen ze met z’n vieren winkelen en daarna uit eten. Matthijs, een stoere jongen om te zien, was dol op schoenen en gaf daar zo een paar honderd euro aan uit. "Hij had z’n eigen smaak." Ellen loopt naar zijn slaapkamer en komt terug met het markantste paar: Adidassneakers met vleugels, de ene schoen met rode opdruk, de ander met een blauwe. "Dat hij daarmee veel bekijks had vond hij geweldig, zijn moeder soms wat minder."

Miniatuurvoorbeeld

Toen ze vorig jaar weer thuis waren na het winkelen en eten zei Matthijs al snel dat hij weer weg zou gaan. ‘Wat ga je doen’, vroeg Ellen. ‘Weet niet’, antwoordde hij, zoals wel vaker. "Het erge is dat ik hem niet eens meer heb aangekeken. Ik heb een auto horen aankomen en ik weet dat hij de deur is uitgegaan."

Later die avond werd er aangebeld. Marco en Ellen zaten voor de tv. Het waren vrienden van Matthijs. Ze vroegen of hij thuis was. Ellen: 'Nee, hij is met Murphy weg.' De vrienden vroegen of ze nog van hem hadden gehoord. 'Nee? Dan zou ik maar naar het ziekenhuis gaan', zeiden ze.

Toen stond de wereld stil.

Achterin de auto

Matthijs is samen met zijn beste vriend Murphy Lekkerkerker omgekomen. Ze zaten samen achterin de auto die uit de bocht vloog en op z'n kop in het water terechtkwam. Ze konden pas na een half uur door duikers van de brandweer uit het wrak worden gehaald.

Miniatuurvoorbeeld
Matthijs en zijn beste vriend Murphy.

Matthijs was de enige met een gordel om. De twee jongens voorin waren kennissen van Matthijs, vertellen zijn ouders. Zij werden buiten de auto in het water gevonden. Een van hen overleefde het ongeluk. Het NFI heeft nooit kunnen vaststellen wie er achter het stuur zat tijdens het ongeluk.

Wat wel duidelijk is geworden, is dat de auto met een veel te hoge snelheid over de 50-kilometerweg reed en dat de chauffeur in een bocht de macht over het stuur heeft verloren. De auto begon te slingeren, raakte in een slip en kwam in de naastgelegen sloot tot stilstand.

Honderden op afscheid

Op oudejaarsdag was het afscheid van Matthijs. 800 mensen waren daarbij. "Op 31 januari, de dag van zijn 22ste verjaardag, hebben we Matthijs naar huis gehaald. De urn met zijn as staat nu thuis." Marco, Ellen en hun jongste zoon hebben op een begraafplaats gekeken voor een plek waar ook anderen hem kunnen bezoeken. "Maar het voelde er te koud om hem daar achter te laten."

Marco: "Af en toe kan ik alles wel vervloeken dat Matthijs hier niet meer met twintig man in het tuinhuis zit te chillen." Ellen: “Hij zorgde altijd voor het meeste lawaai in huis. Altijd stond muziek aan. Nu is het soms zo stil."

Miniatuurvoorbeeld
De auto waarin Matthijs en drie andere jongens zaten, nadat de brandweer hem op de kant heeft getakeld.

Medeleven, maar ook gemeden

Het eerste jaar is het ergste, denkt Marco. "Wanneer ga je weer aan het werk? Weer naar de supermarkt of naar de voetbalclub? Er is geen instantie die je kan helpen."

Ellen: "Er is geen draaiboek voor, maar als het je net is overkomen, hoop je dat het er wel is."

Marco: "Velen leven mee, maar je wordt ook aangestaard of gemeden. Hoogezand is een kleine gemeenschap. We zijn publiek bezit geworden. Iemand condoleerde mij laatst in uitbundige stemming. Alsof hij me wilde feliciteren. Zo onnozel." Ellen: "Al zeggen mensen maar dat ze niet weten wat ze moeten zeggen."

Marco: "Niets zeggen is het ergste wat er is. Ik heb het vandaag nog meegemaakt dat ik moedwillig genegeerd werd."

Steun via Facebook

Ellen schrijft over haar verdriet op haar Facebookpagina, als een soort open dagboek. "Van Facebook kun je veel zeggen maar het helpt me wel. Ik heb bijvoorbeeld geschreven dat ik bang was dat mensen me zouden negeren als ik weer voor het eerst in het winkelcentrum zou komen. Er kwamen juist allerlei mensen naar me toe om me een knuffel te geven.”

Wat het verlies extra moeilijk maakt is dat de ouders van de enige overlevende van het ongeluk, een jonge man van toen 19, geen contact willen met de ouders van de verongelukten. Dat doet pijn. "Als het andersom was geweest, waren wij wel langsgegaan", zegt Marco. "Wie gereden heeft, daar hoeven we het niet eens over te hebben. Het valt me erg zwaar dat die mensen niet het fatsoen en het lef hebben om met ons te praten."

Voetbalclub

Toch is de wereld ook zo slecht nog niet, beseffen Marco en Ellen. "We zijn het afgelopen jaar zo met onszelf bezig geweest. Met ons verdriet, met het politieonderzoek. En toch hebben we zoveel warme reacties gehad."

Ze zouden bijvoorbeeld de voetbalclub eigenlijk nog een bedankbrief moeten sturen. Een half jaar voor zijn dood verliet Matthijs HS '88, de club in Hoogezand waar hij vanaf zijn vijfde had gevoetbald. Hij vertrok naar een club in Zuidlaren, waar zijn studiegenoten van Sport en Bewegen ook speelden. Maar toen Matthijs omkwam, deed HS '88 alsof hij daar nog steeds lid was. Het clubhuis werd geopend voor iedereen die om hem en Murphy wilde rouwen. Wat een mooi gebaar.

Miniatuurvoorbeeld
Tientallen kaartjes en cadeautjes van familie, vrienden en zelfs wildvreemden in de woonkamer van de familie Hofstra. 

Toekomst

Ellen en Marco kwamen maanden bijna niet onder de mensen, maar staan sinds kort weer langs de lijn bij HS ‘88. Het broertje van Matthijs, Max Laurens, speelt er nu in het eerste.

Voor hem gaat het leven door. Een leven als student. Hij heeft inmiddels zijn propedeuse gehaald. De klap kan nog komen, daar houden zijn ouders rekening mee. 'Pap en mam, ik heb nog een toekomst. Ik ben bang dat jullie in het verdriet blijven hangen', zei hij twee maanden na het ongeluk. Ellen: "Bizar hoe gelijk hij heeft gehad."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore