Geen 'feest'dagen

Sharnilah's moeder overleed terwijl vader in coma lag: 'Met kerst is gemis nog groter'

24 december 2021 07:30 Aangepast: 24 december 2021 11:03
Sharnilah met haar ouders Beeld © Privéfoto

De feestdagen van Sharnilah (24) zullen nooit meer hetzelfde zijn. Zij verloor afgelopen jaar haar moeder, terwijl haar vader in coma op de IC lag. "Met kerst bezoeken we haar graf, dan is ze toch nog een beetje bij ons."

Normaal gesproken viert Sharnilah kerst altijd met haar gezin en de zussen van haar moeder, maar dit jaar is het anders. "Ik heb eerlijk gezegd niet zo’n zin om kerst te vieren. Voor mij is het nu een rotmoment waarop ik extra stilsta bij het feit dat mijn moeder er niet meer is. Dit geldt trouwens niet alleen voor kerst, maar ook andere bijzondere dagen zoals Moederdag, of onze verjaardagen. Dan is het gemis nog groter."

Hele gezin besmet

In november 2020 overleed Sharnilah's oom aan corona. "Niet veel later bleek zijn zus, de nicht van mijn vader, ook besmet te zijn. Zij overleed in januari 2021", vertelt Sharnilah. "Mijn oom en tante waren beiden nog geen 60 jaar oud."

Samen met haar ouders bezocht Sharnilah de begrafenis van haar nicht. "Oma waarschuwde nog: 'is dat wel handig? Het is daar een brandhaard'. Maar wij waren altijd heel close met onze familie en wilden er per se bij zijn. Achteraf gezien toch niet zo'n goed idee."

Miniatuurvoorbeeld
Lees meer:

Miranda kan nooit meer 'normaal' afscheid nemen van haar vader

Hoewel het gezin op afstand bleef, bleken vader, moeder en Sharnilah zelf een paar weken later besmet te zijn met het coronavirus. "Vanaf dat moment ging het heel snel", zegt Sharnilah, die haar vader drie dagen later naar het ziekenhuis moest brengen. "Hij was zo erg verzwakt dat hij meerdere keren omviel. Ik weet het nog goed, het was de eerste avond dat de avondklok inging."

Spoedeisende hulp

Aangekomen bij de spoedeisende hulp, begon het wachten. "Het duurde allemaal een eeuwigheid. Hij moest zich meerdere keren testen en uiteindelijk wilde de arts dat hij in het ziekenhuis op de long covid-afdeling zou blijven. Ik ben daarna terug naar huis gegaan om voor mijn moeder te zorgen. Ik ben enig kind en er was op dat moment niemand anders die het kon doen."

In de dagen die volgden, ging het ook met Sharnilah's moeder bergafwaarts. "Ze kwam haar bed niet meer uit en at en dronk amper. Papa maakte zich zorgen en drong vanuit het ziekenhuis aan om de huisartsenpost voor haar te bellen, maar mijn moeder was eigenwijs en wilde dat absoluut niet. Ik wist niet wat ik moest doen en belde mijn tante, het zusje van mijn moeder, om te overleggen. Zij zei dat mijn moeder niks te willen had en dat ik echt de huisartsenpost moest bellen."

Miniatuurvoorbeeld
Lees meer:

Europees centrum ziektepreventie: kerst kan coronahaard worden

Sharnilah volgde het advies van haar tante op. "Opnieuw duurde het allemaal superlang. Na honderd vragen beantwoord te hebben kwam na drie uur eindelijk een arts naar ons huis. Zij voerde wat testjes uit bij mijn moeder, waaruit bleek dat er iets niet in orde was. Haar reactievermogen was flink verslechterd dus ze belde de ambulance, die gelukkig al na tien minuten arriveerde."

"Na kort onderzoek concludeerden de ambulancebroeders dat mijn moeder veel te weinig zuurstof binnenkreeg en dat ze hartstikke ziek was. Ze moest direct mee naar het ziekenhuis. Het was toen 1 uur 's nachts en ik bleef alleen achter. Het ziekenhuis zou mij later in de nacht bellen als alles stabiel was, zodat ik wat spullen naar het ziekenhuis kon brengen."

Foute boel

Een uur later had Sharnilah nog steeds niks gehoord. "Ik maakte me zorgen en belde mijn beste vriendin op. We zijn samen naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek het foute boel te zijn. De artsen vertelden dat mijn moeder er slecht aan toe was en dat ze haar in coma hadden gebracht. Ik wist niet wat ik hoorde en raakte volledig overstuur."

Miniatuurvoorbeeld
Lees meer:

Niet knuffelen met stervende, niet naar begrafenis: hoe rouw je in tijden van corona?

"Toch hield ik hoop dat het nog zou goedkomen, maar een week later ging het juist alleen maar slechter. Mijn moeder lag nog steeds in coma en de gezondheid van mijn vader ging zelfs achteruit in plaats van vooruit. Midden in de nacht werd ik gebeld dat ze ook hem in coma wilden brengen. Weer reed ik samen met mijn beste vriendin naar het ziekenhuis."

Geen vooruitgang

Elke dag dat haar ouders in coma lagen, ging Sharnilah bij ze langs in het ziekenhuis. "Eerst samen met mijn beste vriendin, maar later alleen. Zij moest ook gewoon werken en kon niet telkens verlof blijven opnemen. Zelf was ik net begonnen met mijn minor, maar die kon wachten. De rest van mijn familie wilde niet mee omdat ze bang waren dat zij ook besmet zouden raken. Dat was een hele zware periode."

Na bijna een maand op en neer naar het ziekenhuis, kreeg Sharnilah vreselijk nieuws. "De artsen konden niks meer voor mijn moeder doen. Ze zagen geen vooruitgang. Dat viel heel erg rauw op mijn dak, want ik had grote hoop dat ze het zou halen. Ze had verder geen complicaties, terwijl mijn vader die wél had: schimmel, longembolie, slechte lever en nieren. Toch stopten ze haar behandeling. Het had geen zin meer, haar longen waren volledig verstijfd."

Sharnilah bij het graf van haar moeder Sharnilah bij het graf van haar moeder

Sharnilah stond naast het bed van haar moeder, toen zij haar laatste adem uitblies. "Mijn oma was er gelukkig ook bij. Er ging van alles door me heen. Ik was verdrietig en voelde me ook heel machteloos. Ze was pas zestig. Terwijl mijn vader nog in coma lag, regelde ik daarna samen met mijn tantes de begrafenis. Dat was echt een moeilijke tijd, ik miste mijn vader heel erg."

Vader wist nog van niks

Tot ieders verbazing ging het met Sharnilah's vader vanaf dat moment steeds beter. "Uiteindelijk lag hij 63 dagen op de IC, maar hij was sterk. Inmiddels gaat het weer goed met hem. Na de IC lag hij nog drie weken op de gewone longafdeling en daarna moest hij nog twee maanden revalideren. In juli kwam hij eindelijk weer thuis. Hij was in totaal bijna een half jaar weg van huis. Nu gaat hij twee keer per week naar de fysio. Zijn longen en nieren hebben weer een betere capaciteit en er is verder geen blijvende schade."

Toen Sharnilah's vader uit zijn coma ontwaakte, was zijn vrouw al twee weken begraven. "Hij werd wakker en ik wilde het verdrietige nieuws eigenlijk direct vertellen, maar dat was niet handig omdat hij in het begin steeds dingen vergat. Het was echt zoeken naar het juiste moment."

'Toen mijn vader uit coma kwam, was mijn moeder al twee weken begraven.'

"Ook was hij erg in de war. Toen ik het vertelde dacht hij eerst dat ik met het overlijden van mama zíjn moeder bedoelde. Pas later drong het door dat het ging om míjn mama. Zijn vrouw. Hij had veel verdriet, maar moest zich tegelijkertijd ook focussen op zijn eigen herstel. Ik denk dat het echte verwerkingsproces nog gaat komen."

Gemis is groot

Sharnilah is blij dat haar vader weer thuis is, maar ze mist haar moeder nog elke dag. "Soms overvalt het me ook op willekeurige momenten. Bijvoorbeeld tijdens het autorijden of 's avonds in bed. Nog steeds heb ik de neiging om bepaalde dingen met mama te delen, maar dan realiseer ik me dat dat niet kan. Vooral die kleine dingetjes, die eerder altijd normaal waren. Die mis ik het meest. Op die momenten praat ik tegen de foto van mijn moeder."

Dit jaar viert Sharnilah kerst bij haar oma, samen met wat andere familieleden. "Het grootste verschil ten opzichte van vorige jaren, is dat mijn moeder dit jaar ontbreekt. Ik ga in ieder geval met papa naar haar graf, dan is ze toch nog een beetje bij ons."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore