Maatjes voor het leven

Al tig jaar samen: Wieke, Koen en Tiara hebben een hoogbejaard huisdier

27 augustus 2021 12:20 Aangepast: 27 augustus 2021 16:31
Wieke, Tiara en Koen met hun oude & trouwe viervoeters. Beeld © privéfoto's

Een huisdier heb je voor het leven. Daar weten Wieke, Koen en Tiara alles van. Al vele jaren ligt hun trouwe hond of eigenwijze kat tevreden naast ze op de bank. "Ik word elke dag nog blij van dat enthousiasme als ik thuiskom."

Met het versoepelen van de coronamaatregelen zien veel dierenasielen honden en katten weer worden teruggebracht. Dat gebeurde massaal in de Verenigde Staten, maar ook in Nederland zien medewerkers met lede ogen aan hoe steeds meer 'coronahuisdieren' gedumpt worden.

Voor baasjes Wieke, Koen en Tiara is dat volstrekt ondenkbaar. Alle drie zijn ze al ruim vijftien jaar samen met hun hond of kat. Vol liefde vertellen ze over hun bejaarde viervoeter.

'Teddy zorgde ervoor dat ik na het overlijden van mijn moeder weer onder de mensen kwam'

Wieke (38) en Jack Russell Teddy (17).

Teddy en Wieke doen samen een dutje. Teddy en Wieke doen samen een dutje.

Wieke was twintig toen haar moeder op 49-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van longkanker. "Ik had mijn studie tijdelijk stopgezet om voor haar te zorgen en na haar overlijden kwam ik in een dip terecht." De diepe rouw en het niks meer om handen hebben, zorgden voor donkere dagen.

Wit pluimpje

Haar vader, bij wie Wieke toen woonde, stelde voor om een hondje te nemen. Dat wilden ze altijd al, maar Wieke's moeder was erop tegen geweest, vertelt ze lachend. Daar stonden ze dan samen bij een nestje Jack Russells: "Teddy viel op door zijn zwarte staartje met wit pluimpje. Dat werd hem."

Het duurde nog een paar weken voor Teddy oud genoeg was om het nest te verlaten, maar zelfs voor zijn komst hielp hij Wieke al een beetje met overeind krabbelen. "Teddy was iets om naar uit te kijken. Ik had nog nooit een hond gehad, dus ging me erin verdiepen en alvast wat spulletjes kopen."

'Hij is altijd mijn maatje geweest en heeft ervoor gezorgd dat ik de draad weer oppakte.'
Teddy op zijn oude dag. Teddy op zijn oude dag.

Toen hij er eenmaal was, zorgde Teddy ervoor dat Wieke weer ritme in haar dag kreeg. "Hij was een reden om mijn bed uit te komen en een reden om naar buiten te gaan. En omdat ik met hem op puppycursus ging, zorgde hij er ook voor dat ik weer onder de mensen kwam."

Beetje dement

Inmiddels zijn ze 17,5 jaar verder en is Teddy een oud mannetje geworden. Hij ziet slecht, is doof, loopt wat moeilijk en is volgens Wieke ook 'een beetje dement'. "Halverwege een wandeling verrekt hij het nu wel eens. Dan draait hij om en gaat hij zelf weer richting huis. Dan heeft hij het dus blijkbaar gehad en wil hij terug. Dat doen we dan dus ook."

De jaren beginnen te tellen en er gaat een dag komen dat Teddy er niet meer is. "Dat zal zeker slikken zijn. Hij is altijd mijn maatje geweest, die ervoor gezorgd heeft dat ik de draad weer oppakte. Hij was er al toen ik mijn man ontmoette en heeft ons gezin zien groeien."

Maar ook al heeft Teddy nu een heel gezin om zich heen, er is maar één baasje en dat is Wieke. Iedereen laat hem uit, ook de kinderen, maar het is wel echt haar hondje. "Zeker nu hij ouder wordt, merk je dat hij van mij meer kan hebben."

Vertrouwd dekentje

Ook de geur van de baas voelt het meest vertrouwd. "Hij ligt het liefst op mijn plekje of op mijn dekentje. Soms leg ik de deken even weg van de bank, maar dan gaat hij net zo lang sjorren tot hij een hoekje onder de tafel vandaan heeft om op te gaan liggen. Dat ruikt dan vertrouwd."

Teddy begin dit jaar in de sneeuw. Teddy begin dit jaar in de sneeuw.
'Vlak voor ik ging bevallen, kwam hij bij me liggen met zijn kop op mijn buik.'

Ook als Teddy bang was van onweer - nu hoort hij dat niet meer - wist hij Wieke 's nachts te vinden. "Hij mocht in ons oude huis nooit boven komen en dat wist hij. Maar als het onweerde, kwam hij toch en ging hij aan mijn kant naast het bed liggen."

Een dierbare herinnering is ook Wieke's bevalling van hun oudste dochter, tien jaar geleden. "Ik lag op bed en Teddy merkte dat er iets aan de hand was." Weer brak de trouwe Jack Russell de regel om niet naar boven te gaan.

Taaie rakker

"Hij kwam uit zichzelf naar de slaapkamer, is op het bed gaan liggen met zijn kop op mijn buik en week geen seconde van mijn zijde. Zo is hij net zo lang blijven liggen tot ik uiteindelijk naar het ziekenhuis moest en daar ben bevallen."

Het zegt alles over de band die Teddy en Wieke hebben. Ze hoopt dan natuurlijk ook dat hij er nog een tijdje is, zonder pijn en ellende, want dan laat ze hem inslapen. "Je moet ook realistisch zijn en op een gegeven moment is hij op. Teddy heeft een goed leven gehad. Ik zeg eigenlijk al twee jaar: 'volgende zomer zal hij er wel niet meer zijn'. Maar hij is hartstikke taai." 

'Sinds het overlijden van zijn broer Spons komt Bob veel vaker bij me liggen'

Koen (44) en kater Bob (16).

Koen en kater Bob. Koen en kater Bob.

Een huis zonder kat vindt Koen maar niks. "Mensen zonder huisdieren snappen het soms niet. 'Wat heb je nou aan een kat?' Maar al zestien jaar scharrelt Bob om me heen en zie ik hem zo'n beetje als eerste als ik wakker word. Het zijn echt gezelschapsdieren."

Kittens van de opvang

Kater Bob kwam als kitten bij Koen wonen, samen met zijn broer Spons, die anderhalf jaar geleden overleed. Spons was de enthousiaste sukkel. Speels, lief, aanhankelijk en volgens Koen 'ontzettend dom'. Bob is de stoïcijnse van de twee. "Die vond het juist wel prima om alles van een afstandje te aanschouwen."

Koen vond zijn katten bij een opvang. "Achterin de tuin hadden ze daar een soort kippenren waar katten in alle soorten en maten rondliepen. Ik stapte er naar binnen en toen ik door mijn hurken ging, sprongen er meteen twee kittens tegen mijn been." De keuze was toen snel gemaakt.  

Bob op het balkon. Bob op het balkon.

Bij gebrek aan tuin woonden de katten altijd binnen of op het balkon. "Daar heeft Bob één keer een roodborstje gevangen. Die arme stakker heb ik snel weer vrij gelaten, maar ik was stiekem ook een beetje trots."

De kattenbroers zijn ook wel eens op avontuur geweest. "Met mijn toenmalige vriendin ben ik ooit in een dolle bui van een feestje naar huis gegaan om Spons en Bob te halen."

Warm welkom

De één in de rugzak, de ander in een mand voorop de fiets. "Die hebben op dat feestje toen heel tevreden rondgebanjerd." Maar anders waren ze altijd thuis.

Wat betekent dat Koen mag rekenen op een warm welkom. "Bob is altijd megablij als ik thuiskom. Als een hondje. Dan wordt er heel enthousiast gemiauwd."

'Hij loopt zo wankel als een opaatje zonder rollator.'

Die vrolijke begroeting is voor Koen een dagelijks feestje. "Ik heb ooit een paar maanden zonder ze moeten wonen in een tijdelijk appartement. Daar voelde ik elke dag een kleine teleurstelling dat er geen katten waren als ik de deur opendeed."

Samen op de bank

Nu Bob de enige kat in huis is, wordt Koen overladen met aandacht. "Hij is echt veranderd sinds zijn broer er niet meer is. Misschien omdat hij nu alleen mij nog heeft als ander levend wezen in huis." Waar de twee katten voorheen vaak met zijn tweeën in een mandje tegen elkaar aan lagen te slapen, springt Bob nu meteen op schoot als Koen op de bank ploft.

Bob de bejaarde kater. Bob de bejaarde kater.

Dat springen gaat allemaal wat minder soepel dan vroeger. Bank en bed - Bob slaapt 's nachts graag bij Koen - lukt nog prima, maar het aanrecht is tegenwoordig veilig. "Bob heeft weinig spieren meer in de achterpoten. Hij loopt zo wankel als een opaatje zonder rollator."

Hij heeft er zelf geen last van, vermoedt Koen. "Soms trekt ie nog een subtiel sprintje naar zijn eten." Toch houdt Koen het allemaal goed in de gaten. "Je bent als baasje geneigd om vooral te kijken naar wat een dier nog kan, maar daarbij ga je dan voorbij aan wat allemaal niet meer gaat."

'Ik denk dat Spons weinig plezier meer had in de laatste maanden van zijn leven. Dat wil ik met Bob voorkomen.'

Toen Spons kanker kreeg, zorgde Koen er met medicijnen voor dat de kat geen pijn had tot hij hem uiteindelijk heeft laten inslapen. "Maar ik dacht daarna wel: dat deed ik vooral voor mezelf, zijn leven rekken. Ik denk dat Spons weinig plezier meer had tijdens zijn laatste maanden. Die kat was op het einde echt helemaal op en dat wil ik met Bob voorkomen."

Hondencommunicatie

Voorlopig kachelt Bob nog rustig door. Hij heeft op zijn oude dag zelfs de hond van Koens huidige vriendin weten te accepteren. "Dat was even wennen voor Bob toen ze die meenam. Hij heeft ook echt geen idee van hondencommunicatie." De twee zullen geen vrienden worden, maar het gaat goed. "Ze hebben zelfs al een keer naast elkaar gelegen."

'Om drukke puppy's lopen we nu met een boogje heen'

Tiara (47) en Friese stabij Sita (16).

Tiara en Sita. Tiara en Sita.

De zestienjarige Friese stabij Sita kwam als pup in het asiel terecht. Hoe ze daar precies is beland, weet haar baasje Tiara niet. "Ze is gevonden in een park of bos, maar of ze is weggelopen of daar is achtergelaten, is onbekend." 

Kwispelend genieten

Geen fijne start voor Sita dus, maar bij Tiara wordt er goed voor haar gezorgd en deelt ze het huis met een eveneens zestienjarige kat en de tweejarige hond Wilson. "Sita kwam bij mij toen ze anderhalf jaar oud was. Daarvoor woonde ze bij mijn tante, maar vanwege gezondheidsklachten ging dat niet meer."

Tiara omschrijft haar hond als zachtaardig en blij. "Ze kan heel erg genieten van kleine dingetjes. Soms als we met Wilson aan het knuffelen zijn ligt Sita kwispelend te kijken. Dat vindt ze dan leuk, dat hij blij is."

Sita deze zomer op de camping. Sita deze zomer op de camping.

Haar leven aanpassen aan een hond ging voor Tiara soepel. "Ik werkte veel thuis. Bovendien is Siet echt een lieve, makkelijke hond die je makkelijk kan meenemen."

Meer zorg nodig

De keren dat Tiara weg was, kon Sita bij haar tante logeren of regelde ze een oppas; iemand die de hond even kwam uitlaten. Ook vakanties waren nooit een probleem. "We hebben vrienden die het harstikke leuk vinden om een week of twee voor een hond te zorgen."

Maar nu Sita op leeftijd is, gaat dat niet meer. "Een oudere hond heeft meer zorg nodig. Eerder ging ze veel makkelijker bij mijn tante logeren, maar dat doe ik nu niet meer, want ik merk dat ze dat niet meer fijn vindt. Ze wil op haar eigen plekje blijven."

'Als dit haar laatste vakantie was, dat heeft ze echt een toptijd gehad.'

Ook tijdens het wandelen door de buurt, moet Tiara meer opletten. "Ik weet bij welke andere honden ik even moet wachten. Ik moet haar nu wat meer beschermen. Om puppy’s lopen we met een boogje heen, die zijn veel te druk voor haar."

Langzaam in de bovenkamer

Sita ziet slecht en is daar een beetje nukkig door. Ze houdt er niet van als mensen haar te direct benaderen. "Het gaat allemaal wat langzamer in die bovenkamer."

Naast staar heeft Sita artrose, waar ze medicatie voor krijgt. Maar lange wandelingen zitten er niet meer in. "Vroeger wandelde ik stukken van tien of vijftien kilometer met haar. Dat gaat gewoon niet meer. Maar ik heb een kleine tuin waar zij lekker rond kan tokkelen."

Sita mee op avontuur, achterin de fietskar. Sita mee op avontuur, achterin de fietskar.

Naast die tuin is Sita helemaal in haar nopjes op de camping. "Ze is dol op kamperen." Ook deze zomer is er gekampeerd met de honden. "We wilden niet zonder haar weg, want voor een oppas is het ook veel werk omdat ze zulke specifieke zorg nodig heeft."

Misschien de laatste keer

Sita vond dat helemaal prima en had veel plezier tijdens de vakantie. "Ook al is ze oud en licht dementerend, ze ging meteen tevreden in de voortent liggen. Als dit haar laatste vakantie was, dat heeft ze echt een toptijd gehad. Want daar ben je wel telkens mee bezig, dat het mogelijk de laatste keer is."

'Mensen die nu hun coronahuisdier weer dumpen bij het asiel, waar ben je dan in hemelsnaam mee bezig?'

Mooie herinneringen zijn er in overvloed. Van vakanties, mooie wandelingen of tripjes waarbij Sita achterin de fietskar meeging. "Of momenten dat je even minder in je vel zit, waarop ze dat aanvoelt en bij je komt zitten. Dat vind ik heel bijzonder."

Het is voor Tiara dan ook onbegrijpelijk dat er mensen zijn die slecht met dieren omgaan. "Daar kan ik echt woest om worden. Mensen die nu hun coronahuisdier weer dumpen bij asiel: waar ben je dan in hemelsnaam mee bezig?"

Tevreden en dankbaar

"Als je weet hoe trouw honden zijn en hoe ze zich aan je hechten, die snappen er echt geen snars van als ze gedumpt worden. Dan teken je ze voor het leven."

Tiara merkt nog altijd dat haar Sita tevreden en dankbaar is. "Soms denk ik wel eens: Zou Siet het weten? Dat ze het slecht getroffen had, maar goed terecht is gekomen?"

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore