Pride Week

LHBTI & religie, gaat dat samen? 'Ik was niet meer welkom in de kerk'

06 augustus 2021 11:54 Aangepast: 10 augustus 2021 09:12
Robin met vriend Maxim, Marco en Galith. Beeld © privéfoto's

Afgelopen weekend liepen gelovige LHBTI’ers voor het eerst een 'Pride Pelgrimage' om te vieren dat er steeds meer ruimte is voor diversiteit binnen kerken. Toch is er wat inclusiviteit betreft nog een hoop werk aan de winkel in religieuze kringen, want acceptatie is lang niet altijd vanzelfsprekend. "Ik kreeg de tip om 'gay counselling' te volgen, oftewel: conversietherapie, 'homogenezing'."

'Als ik God zou zijn, zou ik erg teleurgesteld zijn in mijn volgers'

Robin Bhaggan (28) is christelijk opgevoed en gelooft nog steeds, maar hij is niet meer praktiserend. Dat hij op mannen valt, werd binnen zijn kerk namelijk niet geaccepteerd.

Robin (links) met zijn vriend Maxim. Robin (links) met zijn vriend Maxim.

"Ik ben 100 procent gay, dat wist ik als kind al. Toch duurde het nog tot mijn 21ste voordat ik uit de kast durfde te komen. Eerder voelde ik daar niet de ruimte voor binnen mijn omgeving. Ik ben christelijk opgevoed, en wat ik meekreeg was dat homoseksualiteit zondig was en niet oké. Als andere mensen uit de kast kwamen, werd daar in de kerk op zo’n manier over gesproken dat ik het wel uit mijn hoofd liet om te vertellen hoe het met mij zat.

Mijn ouders hebben mijn geaardheid gelukkig wel volledig geaccepteerd. Daar ben ik heel dankbaar voor, want ik ken een heleboel mensen die geen contact meer hebben met hun familie. De enige mensen die ik ben kwijtgeraakt als gevolg van mijn coming-out, zijn mensen die ik kende via de kerk."

Miniatuurvoorbeeld
Lees meer:

Jongeren steeds vroeger uit de kast, hoeven het soms niet eens meer te vertellen

"Ik zat er bij een soort groepje met jongeren, eens per week kwamen we samen om te praten over het geloof. Ik was best close met hen. Op een dag sneed ik het onderwerp homoseksualiteit aan: hoe denken jullie daarover? De begeleider zei toen heel duidelijk dat je best homo mag zijn, maar dat je dan niet kunt praktiseren. Homoseksualiteit en geloof zouden niet samengaan.

Toen ik duidelijk maakte dat ik zelf homo ben, kreeg ik de tip om naar Amsterdam te gaan voor 'gay counselling', met andere woorden: conversietherapie, 'homogenezing'. Het is me op het hart gedrukt dat dat een goed idee was. Gelukkig sta ik stevig genoeg in mijn schoenen om me niet te laten overhalen tot zoiets bizars."

Bang voor de consequenties

"Weet je, ik vind het heel moeilijk om dit te vertellen. Ik heb er nachten niet van geslapen, dat mag je best weten. Ik ben bang voor de consequenties van dat ik mijn verhaal doe. Ik zou nog zoveel meer kunnen en willen vertellen, want ik heb zoveel meegemaakt, het is gewoon bizar. Maar ik moet kiezen.

Uiteindelijk gaat het erover dat het geloof homo’s helemaal niet uitsluit – het zijn de mensen die dat doen. Als je een goede christen wilt zijn, mag je volgens de Bijbel niet over anderen oordelen. Als mensen zich daaraan zouden houden, zou het leven er voor iedereen leuker uitzien."

Miniatuurvoorbeeld
Lees meer:

Minister Slob onder vuur na uitspraken homoseksualiteit op school

"In het bijbelboek Levicitus waar homoseksualiteit wordt benoemd, staan ook teksten over andere onderwerpen die het daglicht niet kunnen verdragen. Maar daarbij moet je volgens de christenen de context goed begrijpen. Bij homoseksualiteit wordt wél vastgehouden aan die oude teksten zonder context. Dat is cherry picking, en precies dat is wat ze mij verwijten.

'Jij zet Bijbelteksten naar je eigen hand zodat je er in je eigen leven beter uitkomt.' Nergens staat dat mensen van hetzelfde geslacht niet van elkaar mogen houden en de liefde mogen bedrijven. De seksuele cultuur van destijds is niet te vergelijken met vandaag de dag."

Je mag homo zijn, maar je mag er niets mee doen

"Als het gaat over homo-emancipatie in de kerk zijn de mensen het probleem, niet de religie. De ziekte zit in de aangeleerde gewoontes. Inhoudelijk past homoseksualiteit prima binnen het christendom, maar hoe christenen met homo’s omgaan, daar lusten de honden geen brood van. Ik kom regelmatig in de Amsterdamse gayscene, en daar zie ik wat jonge gelovige gays doormaken nadat ze uit de kast zijn gekomen.

De kern is: je mag wel homo zijn, maar je mag er niets mee doen. Je wordt opgedragen je gevoelens te onderdrukken. Maar in de kast blijven is geen optie, dat is niet gezond. Het drijft mensen tot depressie en zelfs zelfmoord."

Heb jij vragen over zelfmoord?

Stichting 113 Zelfmoordpreventie: bel 113 of 0800-0113 (gratis), of anoniem via de chat op de website 113.nl 

24 uur per dag bereikbaar, 7 dagen per week

"Het is ontzettend triest. Als ik God zou zijn, dan zou ik heel erg teleurgesteld zijn in mijn volgers. Zij doen dit elkaar aan. Dat is ook de reden dat ik niet meer naar de kerk ga. Ik geloof nog wel in God, maar niet meer in een verzamelplek voor achterhaalde gewoontes. De kerk zoals ik die ken staat zo ver af van alles wat bijbels zou zijn. Gelukkig zijn er in Nederland ook plekken waar homo’s wel welkom zijn. Maar ik heb al te veel meegemaakt, voor mij hoeft het niet meer. Niet op dit moment in ieder geval.

Ik hoop dat mensen die hier op dit moment mee worstelen beseffen dat er meer mensen op de wereld zijn dan het kerkelijke kliekje om hen heen en dat ze toch durven uit te komen voor wie ze zijn."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Amsterdam viert 25 jaar Pride niet groots

'In de kerk heb ik nooit openlijk verkondigd dat ik homo ben'

Marco Wemekamp (37) is lid van een christelijke kerk en openlijk homo. Hij voelt zich wél volledig geaccepteerd.

Marco: "Voor mijn opa en oma moet het een ding zijn geweest." Marco: "Voor mijn opa en oma moet het een ding zijn geweest."

"In de bovenbouw van de middelbare school merkte ik dat ik jongens leuker vond dan meisjes, maar pas tijdens mijn eerste studiejaar – waar ik andere homo’s tegenkwam – wist ik zeker dat ik op mannen val. Daar bleef het destijds bij, ik deed er niets mee. Relaties interesseerden me niet zo, dat kwam jaren later pas.

Omdat ik impliciet ben opgegroeid met de boodschap dat homoseksualiteit niet hoort, heb ik me wel afgevraagd of dit nou de bedoeling was. Uit de kast komen vond ik lastig. Ik heb het eerst heel voorzichtig tegen mijn ouders en vrienden verteld: 'Ik denk dat ik ook een beetje op jongens val'."

Al zien aankomen

"Een half jaar later heb ik gezegd dat ik het eigenlijk wel zeker wist. Dat was even spannend, maar iedereen reageerde gelukkig heel fijn. Mijn ouders hadden het al zien aankomen, vertelden ze me later. Voor mijn opa en oma moet het wel een ding zijn geweest; zij waren heel traditioneel. Maar ze hebben nooit naar me uitgesproken dat ze er moeite mee hadden."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

'Homohaatmanifest' wekt afschuw op sociale media

"In de kerk heb ik nooit openlijk verkondigd dat ik homo ben, maar het is geen geheim. Mijn geaardheid is er nooit een punt geweest. Ik voel me volledig geaccepteerd. Er zullen vast mensen zijn die het niet zo leuk vinden, maar dat hebben ze niet laten blijken.

Ik ken wel verhalen van anderen die het minder hebben getroffen. Mensen die actief lid waren van de kerk en ineens veel minder taken mochten uitvoeren nadat ze uit de kast waren gekomen. Strengere stromingen binnen de kerk accepteren homoseksualiteit helaas nog steeds niet. Dat vind ik een kwalijke zaak."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Marokkaan, homo en ongelukkig: 'Ik bad tot Allah: maak een hetero van me'

'Ik had er nooit van gehoord: 'n andere geaardheid'

Galith Mol (40) is traditioneel Joods opgevoed en nu getrouwd met een vrouw. Haar geaardheid is in haar geloofsgemeente nooit een issue geweest. Als kind miste ze wel rolmodellen.

Galith: "Voelde me niet thuis in de orthodoxe geloofsgemeente." Galith: "Voelde me niet thuis in de orthodoxe geloofsgemeente."

"Ik kwam uit de kast toen ik 18 was. Ik vertelde het mijn moeder, die het vervolgens aan mijn vader vertelde. Het was voor hen geen enkel probleem. Voor mij was het lastiger, omdat ik in mijn jeugd nooit lesbische rolmodellen had gehad. Ik had er vanwege mijn traditionele Joodse opvoeding gewoon nooit van gehoord dat dat óók bestond, een andere geaardheid. Dat heb ik als kind wel gemist; het was een stuk makkelijker geweest als ik er wel van had geweten. Ik denk dat dat tegenwoordig heel anders is. 

Tot mijn 11de gingen we naar een orthodoxe gemeente, daar werd echt niet gesproken over homoseksualiteit. Achteraf gezien wist ik toen al dat ik anders was; ik voelde me er niet thuis, al wist ik nog niet waarom. Ik weet nog wel dat ik heel blij was toen mijn ouders overstapten naar een wat minder orthodoxe gemeente en dat daar een vrouw was die verliefd was op een andere vrouw. Mijn ouders vonden haar heel aardig, dat deed me goed."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Joel (20) werd uit huis gezet na coming-out: 'Mijn ouders wilden me laten genezen'

"Ik heb me altijd welkom gevoeld in de gemeenschap. Vervelende opmerkingen heb ik nooit gekregen, ik kan me ook niet voorstellen dat dat gebeurt. Geaardheid moet wel bespreekbaar zijn, ik vind het vervelend als het een taboe-onderwerp is.

Daarom vond ik het ook belangrijk om een Joodse boot te organiseren voor Pride Amsterdam – Exodays, een aantal jaar geleden, samen met een paar anderen. Ik wil dat iedereen die met zijn, haar of hun identiteit worstelt, ook zij die in een klein dorp wonen, weet dat het oké is om te zijn wie je bent. Je bent niet de enige. Zelf heb ik dat in mijn jeugd gemist."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore