ESF

Na vijftien Eurovisiesongfestivals nog altijd niet uitgehuppeld

21 mei 2021 16:00 Aangepast: 22 mei 2021 13:13
Beeld © privéfoto

Al vijftien jaar huppelt Eurovisiesongfestivalverslaggever Michiel Sampon achter 'onze' inzendingen aan. Ook al maakten we geen schijn van kans, Michiel genoot en bleef genieten. Sinds 'Birds' van Anouk, ziet Michiel de persruimte jaarlijks drukker worden. "NRC? Hier? Die zag je niet in de magere jaren."

Re-union. Alleen de échte Eurovisiesongfestivalfan kent dit duo nog. De twee Brabantse jongens, Paul en Fabrizio, vertegenwoordigen Nederland in 2004 met 'Without you'. Het is het eerste jaar dat het songfestival een halve finale kende. Tegen toch wel wat verwachtingen in plaatst Nederland zich voor de finale, maar die eindstrijd wordt niet bepaald een succes. In de Abdi İpekçi Arena in Istanbul haalt Re-union de 20e plek.

En ik zit in het perscentrum. Voor het eerst. En ondanks het slechte Nederlandse resultaat ben ik verkocht.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Van indianentooi tot scheurjurk: songfestival-ophef in eigen land

Istanbul heeft erg uitgepakt tijdens de Eurovisiesongfestivalweek. Grote feesten in Ottomaanse paleizen, minicruises op de Bosporus. Het kan niet op. Turkije wil zich duidelijk van zijn beste kant laten zien. Voor een journalistje van Omroep Brabant is het allemaal nogal overweldigend. Nog in diezelfde week besluit ik het jaar erop weer te gaan.

Na Re-union gaat het alleen maar meer bergafwaarts met Nederland op het songfestival. Glennis Grace zakt door het ijs in Kiev, Treble flopt dramatisch in Athene. Het wordt erger en erger. De belangstelling in Nederland daalt tot onder het vriespunt. Met een handvol collega's probeer ik in die jaren toch nog wat songfestivalverhalen de vaderlandse media in te krijgen. "Eén item?" "Twee misschien? Nee?" Het valt niet mee.

Huppelen achter Hind

Ondanks de bijna totale desinteresse blijf ikzelf ontzettend genieten van het hysterische Eurovisiecircus. Daar ga ik: ik huppel achter Hind aan in Belgrado, achtervolg Sieneke in Oslo en doe hetzelfde met de 3JS in Düsseldorf. Over drie dieptepunten gesproken. Niet kwalificeren voor de finale is in die tijd standaard. Gelaten kijk ik toe hoe Nederland wéér niet uit de finale-enveloppen kwam. Maar liefst acht jaar achter elkaar.

Miniatuurvoorbeeld
Lees meer:

Enthousiasme over songfestivalshow, Chantal Janzen populair

Maar opeens is daar Anouk. De Haagse rockchick trekt in 2013 hoogstpersoonlijk Nederland uit het diepe Eurovisiesongfestivalmoeras. In Mälmo zingt ze met 'Birds' Nederland de finale in. Ein-de-lijk. Een jaar later worden de Common Linnets tweede. Tweede! Nederland is terug. En tegelijkertijd met het succes neemt de belangstelling toe. In de persruimtes kom ik opeens journalisten van NRC tegen en van De Volkskrant. Die zag je niet in de magere jaren.

En ja, ook ik krijg het veel drukker. Ik huppel nog steeds vol enthousiasme achter de artiesten aan, maar moet mijn tempo wat opschroeven. De vraag om verhalen rond het Eurovisiesongfestival gaat door het dak, evenals de kijkcijfers van de voorrondes en de finale. 

Niet meer in m'n eentje

Inmiddels ga ik overigens allang niet meer alleen naar het Eurovisiesongfestival. Cameraman Dennis Verheijen en collega-verslaggever Lonneke Haveman en ik zijn inmiddels al jaren een geolied team.  De tijden dat ik in m’n eentje moest leuren met verhalen liggen ver achter me.

Dat had ik in 2005 niet durven dromen. En al helemaal niet dat mijn vijftiende Eurovisiesongfestival in 'mijn' Rotterdam zou zijn. 

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore