Snel naar huis

Lang over gedroomd, kort van genoten: een sabbatical tijdens de pandemie

19 februari 2021 09:50 Aangepast: 19 februari 2021 10:34
Suzanne & Fokkejan, Tonke & Mink, Eefje & Rob Beeld © privéfoto's

Heb je net die sabbatical genomen waar je al jaren naar uitkeek, komt het coronavirus de boel vergallen. Wat doe je dán in hemelsnaam? Het overkwam deze drie stellen. Ieder op hun eigen manier wisten ze er toch het beste van te maken. "Ik heb nu een andere droom waargemaakt."

'We belden ons werk of we weer mochten beginnen'

Suzanne (29) en Fokkejan (32) zouden bijna een half jaar rondreizen door Zuid-Amerika en Noord-Amerika. Na zes weken moesten ze weer naar huis.

Suzanne: "In plaats van die droomreis hebben we nu ons droomhuis gekocht." Suzanne: "In plaats van die droomreis hebben we nu ons droomhuis gekocht."

Suzanne: "We hadden allebei onbetaald verlof opgenomen van het werk om de reis van ons leven te maken. Begin februari vertrokken we. We begonnen in Colombia, reisden verder naar Panama en waren net twee dagen in Costa Rica toen het ineens helemaal mis was. In Panama hadden we nog niets gemerkt van corona. Via een slechte internetverbinding volgden we wel de persconferenties in Nederland, maar we dachten dat wij de dans ontsprongen. Handgel, mondkapjes, dat speelde daar in Zuid-Amerika nog helemaal niet. Maar plotseling sloeg dat helemaal om.

In het hostel waar we zaten hoorden we van iemand dat alle grenzen de volgende dag op slot zouden gaan. Dat kon niet kloppen, dachten we. Op internet konden we er niets over vinden. Maar al snel kregen we een mail dat de tour die we een paar dagen later zouden doen werd afgelast. Er bleek dus toch iets aan de hand te zijn. De volgende dag hebben we met onze ouders in Nederland gebeld. Die zeiden gelijk: jullie moeten echt terugkomen, want straks zitten jullie daar vast. De verzekering vergoedde alleen helemaal niets, dus we moesten op eigen kosten nieuwe tickets boeken."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Zij werken vanuit het buitenland: 'Ik voel me absoluut niet schuldig'

"Al snel merkten we dat het menens was. Normaal kun je in Costa Rica op straat gaan staan en je hand ophouden als je de bus wilt pakken, nu moesten we tickets boeken en die waren nauwelijks meer te krijgen. Fokkejan wist nog één bus voor die middag te regelen naar het vliegveld, maar dan zouden we wel zes uur lang moeten staan. 'Wat ís dit?', dachten we. Gelukkig bleken we uiteindelijk toch te kunnen zitten. Op het vliegveld hebben we ter plekke via internet tickets geboekt en met een enorm lange vlucht zijn we thuisgekomen. Vaarwel vakantiegevoel."

Jammer maar helaas

"Ons huis hadden we verhuurd, dus daar konden we niet gelijk in. Een paar maanden lang hebben we afwisselend gelogeerd bij mijn zus in Tilburg en bij de ouders van Fokkejan in Groningen. Aanvankelijk dachten we nog dat we onze reis na een week of drie, vier wel weer konden voortzetten. Toen we merkten dat dat hem niet ging worden, hebben we allebei contact opgenomen met het werk, of we weer aan de slag konden. Ik heb het geluk dat ik bij de Veiligheidsregio werk, waar ze op dat moment handen tekortkwamen. Daardoor kon ik bijna gelijk weer starten. Fokkejan kon na een week of vier weer van start met een nieuw project op zijn werk."

Suzanne: "Dan maar genieten in Groningen." Suzanne: "Dan maar genieten in Groningen."

"We hoopten later in het jaar nog naar Torres del Paine te kunnen in Argentinië, een bestemming die boven aan ons lijstje stond. Inmiddels hebben we ons erbij neergelegd dat dat niet gaat lukken. Een sabbatical van een half jaar zit er sowieso niet meer in. Dat regel je niet zo makkelijk opnieuw: een oppas voor onze poes en konijn, weer verlof van ons werk, verhuur van ons huis. Jammer maar helaas. In plaats daarvan hebben we ons droomhuis gekocht. We hadden hier nooit gewoond als we op het moment van de bezichtiging nog in Amerika waren geweest. Dus dat zien we als een cadeautje.

Verloofd en een droomhuis

En dat is niet het enige: we zijn ook nog verloofd. Fokkejan heeft me ten huwelijk gevraagd toen we weer in Nederland waren. Hij had de ring mee op reis en wilde me eigenlijk daar vragen; nu heeft hij het thuis gedaan, lekker intiem. Die reis had de tijd van ons leven moeten zijn en het is heel jammer dat het allemaal zo anders uitpakte dan we hadden gehoopt, maar aan de andere kant zijn we toch zes supertoffe weken in het buitenland geweest en dat kunnen weinig mensen zeggen in deze tijd. We kijken er al met al niet negatief op terug."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Betaalde sabbatical en recht op onbereikbaarheid voor Aegon-personeel

'De politiehelikopter vloog iedere dag over ons dakterras'

Tonke (30) en Mink (33) vertrokken eind 2019 voor langere tijd naar Zuid-Spanje om hun tweede huis op te knappen voor de verhuur. Ze belandden in een strikte lockdown.

Tonke en Mink: "Even een blokje om was echt geen optie, hier in Spanje." Tonke en Mink: "Even een blokje om was echt geen optie, hier in Spanje."

Tonke en Mink: "Eindelijk hadden we de vrijheid om te gaan doen wat we al een tijd van plan waren: ons huis in Spanje, dat we in 2018 hadden gekocht, verbouwen en klaarmaken voor de verhuur. Mink, zelfstandig accountant, had geen nieuwe klussen aangenomen, ik was net gepromoveerd. We zouden bijna een jaar weggaan en daarna wel verder zien.

In maart was daar ineens het coronavirus. In Spanje betekende dat een strikte lockdown. En waar ze je in Nederland in ieder geval nog even de tijd geven om aan nieuwe maatregelen te wennen, gaan de maatregelen in Spanje direct in op het moment dat ze worden afgekondigd. We mochten alleen nog maar de deur uit voor boodschappen, één keer per week. Gelukkig hadden we net de dag ervoor groot ingeslagen bij de bouwmarkt, waardoor we in ieder geval nog even vooruit konden met het klussen."

'Ze kunnen ons toch niet zo lang opsluiten?'

"Het was heel onwerkelijk. De politiehelikopter vloog iedere dag over ons dakterras, in de straten was overal politie. Even een blokje om was echt geen optie. 'Over twee weken mogen we wel weer naar buiten', zeiden we in het begin tegen elkaar, 'ze kunnen ons echt niet zo lang opsluiten.'

Wel dus. Daar zaten we dan, twee maanden tussen het stof van onze verbouwing. Loodgieters en elektriciens waren niet beschikbaar, dus we hebben zo goed en zo kwaad als het ging gedaan wat we zelf konden doen. Overal hadden we projecten die half af waren, omdat we niet verder konden wegens gebrek aan materiaal of professionals. Dat hadden we ons heel anders voorgesteld."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Historisch pak sneeuw en ongekende kou in Spanje: 'Waanzinnig dit'

"We waren naar Spanje vertrokken met het idee dat we bij terugkomst snel weer werk zouden vinden, maar met de coronacrisis werd dat toch wel spannend. Daarom zijn we eerder op zoek gegaan naar werk. Gelukkig vonden we dat ook snel. Mink kon weer aan de slag bij een vorige opdrachtgever, deels vanuit Spanje. Sinds augustus zijn we weer terug in Nederland, maanden eerder dan gepland. Ons huis in Nederland hadden we verhuurd, gelukkig konden we daar wel weer gelijk in toen we terugkwamen."

Mink en Tonke: "Daar zaten we dan, twee maanden tussen het stof van onze verbouwing." Mink en Tonke: "Daar zaten we dan, twee maanden tussen het stof van onze verbouwing."

"Inmiddels hebben we allebei onze eigen onderneming. Door corona is thuiswerken veel normaler geworden, dus we hebben goede hoop dat we in de toekomst ook vanuit Spanje kunnen werken. Door de coronacrisis zijn we gaan beseffen hoe fijn het daar is, ondanks de lockdown. We wilden ons huis vooral verhuren, maar nu willen we er zelf graag ook voor langere tijd naartoe. Daarom zijn we bezig om er nog een huis bij te kopen in Spanje, waar we zelf een deel van de tijd kunnen gaan wonen."

Nóg een huis in Spanje

"Het klinkt enorm decadent, extra huizen in Spanje, maar het valt best mee hoor. De huizenprijzen daar zijn niet te vergelijken met die in Nederland. We hebben onwijs veel zin om weer daarheen te gaan. Aan het eind van het jaar hopen we opnieuw weg te kunnen. Dit keer zónder corona."

'We hadden 48 uur de tijd om een plek te bereiken waar we in lockdown wilden'

Eefje (28) en Rob (32) zouden vorig jaar vijf maanden op wereldreis gaan, maar moesten na tweeënhalve maand huiswaarts keren.

Eefje: "We waren een week in Nieuw-Zeeland toen het land op slot ging." Eefje: "We waren een week in Nieuw-Zeeland toen het land op slot ging."

Eefje: "Eind 2019 heb ik mijn vaste contract opgezegd om langere tijd op reis te kunnen. Op 8 januari vertrok ik in mijn eentje naar Zuid-Amerika. Van Buenos Aires reisde ik naar Uruguay en vervolgens naar Brazilië, waar Rob naartoe kwam. Vanuit Brazilië zijn we samen naar Colombia gereisd. Nieuw-Zeeland was de volgende stop. Maar daar waren we nog geen week of het hele land ging op slot. We hadden 48 uur de tijd om een plek te bereiken waar we in lockdown wilden gaan. We besloten met onze huurcamper terug te rijden naar Auckland en daar een Airbnb te regelen. Het was even schakelen. Wat nu?"

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Van Nieuw-Zeeland tot Brazilië: zo goed (of slecht) bestrijden landen het coronavirus

"Al snel kregen we mailtjes binnen van gecancelde vluchten. We hadden twee opties: of zo snel mogelijk proberen thuis te komen, of voor onbepaalde tijd in Nieuw-Zeeland blijven. We hadden geen idee hoelang het allemaal zou gaan duren, en het was gelijk wel duidelijk dat we onze reis niet zouden kunnen afmaken. Indonesië, Sri Lanka, de Malediven, die konden we op onze buik schrijven.

In Nieuw-Zeeland konden we ook helemaal niets, het was geen optie om daar te blijven. Daarom kozen we ervoor om toch een vlucht naar huis te zoeken. Iedereen wilde naar huis, dus dat viel nog niet mee. De ticketprijzen schoten omhoog, je betaalde zo 3000 euro per ticket. Uiteindelijk bleek de vlucht die we boekten een van de weinige vluchten te zijn die níét gecanceld werden. Daar hebben we veel geluk mee gehad."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

'Ook na de coronacrisis gaan we minder reizen'

"Maar ja, toen waren we ineens weer thuis. Rob had onbetaald verlof opgenomen en die kon vrijwel gelijk weer aan de slag, maar ik zat midden in coronatijd zonder werk. Ik heb toen besloten om eindelijk werk te maken van een grote droom van me: het starten van een reisblog. Dat wilde ik al heel lang, maar ik schoof het steeds op de lange baan. Nu stond niets me in de weg om het echt te gaan doen. Ik ben gaan schrijven over alle reizen die ik eerder heb gemaakt, en ook over de landen die we hebben bezocht voordat we in Nieuw-Zeeland strandden. Daardoor kwamen de leuke herinneringen weer terug. Fijn, want die waren nogal ondergesneeuwd door het teleurstellende afloop."

'Het heeft zo moeten zijn'

"Ik vind het nog steeds heel jammer dat we onze reis voortijdig hebben moeten afbreken. Je kijkt er heel lang naar uit, hebt ervoor gespaard. Het deed zeker even pijn dat het zo moest eindigen. Maar het bood ook nieuwe kansen. Ik vond een baan voor drie dagen per week als receptioniste op een vakantiepark en kan daarnaast mijn blog uitbouwen. Ik denk dat het zo heeft moeten zijn. Kunnen leven van mijn blog is mijn ultieme droom, maar hij is pas een paar maanden live en een website heeft tijd nodig om te groeien. Het geeft me in ieder geval al heel veel plezier, en dat is ook wat waard."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore