Bij ons thuis

'Mijn herfstdip zou dit jaar nog eens bijzonder gezellig kunnen worden'

14 oktober 2020 11:01 Aangepast: 14 oktober 2020 13:46
Beeld © iStock

Freelance journaliste Franke (42) blogt over de avonturen - en uitdagingen - van haar moderne gezin. Deze week: Franke maakt zich op voor haar herfstdip, die ze dit jaar in een gedeeltelijke lockdown moet doorbrengen. De heerlijkheid!

Al jaren heb ik last van de herfstblues. Herfstdepressie wil ik ‘m niet noemen, want zo heftig is-ie nou ook weer niet. Nee, ik heb zo’n middelmatige herfst- of winterdip waar een miljoen Nederlanders last van schijnen te hebben. Al zei psychiater Wim onlangs dat een seizoensgebonden dip helemaal niet bestaat. Maar ik weet zeker dat als hij mij in zijn onderzoek had meegenomen, zijn resultaten er anders hadden uitgezien. Want die dips van mij vallen al-tijd in de herfst. En toch echt niet als ik dolgelukkig op het strand zit, met een vrolijke caipirinha in mijn ene, en een barbecuespiesje vol sissend hete knoflookgarnalen in de andere hand. Maar goed.

Al jaren verloopt mijn herfstdip volgens een vast patroon. In september zeg ik: 'Zie je nou wel, nergens last van!', in oktober word ik al wat stiller. Zodra de wintertijd ingaat, heb ik enorme moeite met opstaan. Ik sla me vervolgens moedig door de feestdagen heen door veel vette happen en alcohol te slempen. Daar moet mijn vege lijf vervolgens de hele maand januari van bijkomen. In maart huil ik: 'Hoelang duurt deze ellende nog?' en zodra de eerste zonnestralen zich laten zien, zit ik hele dagen op het terras. Dus sorry voor Wim en zijn onderzoek, maar ik ben net als hamsters, egels, vleermuizen, slakken, hommels en boskikkers: je ziet me wel weer in de lente. En dat is toch behoorlijk seizoensgebonden, als je het mij vraagt.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

'Blijkbaar hadden we deze kinderverslaving helemaal gemist'

Dit jaar begint mijn herfstdip anders dan anders, namelijk met onze minister-president die met zijn hamer flink op het &%#$^-virus gaat rammen. De maatregelen kwamen niet helemaal onverwacht, maar toch stond de hele avond de telefoon roodgloeiend. Logeerpartijtjes werden gecanceld, verjaardagen-in-blokjes afgezegd, sportclinics verplaatst naar het voorjaar. Vooral evenementen van Puk (8) en Olle (6) werden zo snel geannuleerd, dat ik me afvroeg of deze lockdown 2.0 ook niet een mooi excuus was om onder bepaalde sociale gelegenheden uit te komen. Wat ik trouwens prima vind, want als iets wel erg is in het leven, dan is het wel een sociale verplichting zijn.

Toen de stilte in de WhatsApp-groepen weerkeerde en ik de tijd had om de #persco te verwerken, realiseerde ik me dat die lockdown voor mij - en misschien wel voor meer mensen die snakken naar een rustig tempo - op een goed moment komt, zo met de herfstdip voor de deur. Geen hele dagen onder fel tl-licht op kantoor terwijl het buiten schemert, geen heen-en-weer-gerace met de kinderen, geen filerijden in het donker, geen hysterische toestanden, geen vermoeiende pietendiscussies. Niks van dat al. 

'De donkere dagen zijn dit jaar extra donker, maar de maatregelen scheppen ook lichtpuntjes'

Avontuurlijk is anders, maar misschien was het voor dat extra sluimerende laagje verdriet dat ik inmiddels net als veel andere mensen door dat %&%$-virus had opgelopen wel goed om even pas op de plaats te maken. Zoals Tim Hofman zo mooi op Insta zei: "Je werk of passie niet kunnen volbrengen, geliefden in beperkte mate zien of aanraken en de constante donderwolk die een pandemie is boven je hoofd hebben hangen, is niet niks en dat mogen we best beamen volgens mij."

Dat maakt de donkere dagen dit jaar extra donker, maar het schept ook lichtpuntjes. We hebben, nu er opeens grote gaten in de agenda vallen en we nergens hoeven te zijn, voor het eerst sinds jaren de tijd om de woonkamer die gewilde kleur groen te verven - iets wat al heel lang op mijn wensenlijst staat. De kinderen krijgen eindelijk hun eigen slaapkamer. Bovendien is er zowaar tijd om al die heerlijke vakantiefoto’s van de afgelopen jaren te printen en in een lijst aan de muur te hangen.

Tot slot is er nog genoeg Netflix-Disney-NPO-Videoland-materiaal dat schreeuwt om door ons bekeken te worden. Kaarsen aan, gordijnen dicht, met Puk en Olle tegen me aan op de bank onder een deken, manlief die nog een blok hout op het vuur gooit: nee, mijn herfstdip zou zomaar eens bijzonder gezellig kunnen worden. En dan doen we komende lente extra veel sessies op het terras, onder een waterige lentezon. Ik kan niet wachten.

Sterkte, iedereen.

Geen aflevering van 'Bij ons thuis' missen? Klik dan op de 'Bij ons Thuis'-tag en vervolgens op 'Volgen'.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore