Briefgeheim

'Je hebt gefaald als moeder én als oma'

20 maart 2020 08:00 Aangepast: 20 maart 2020 13:18
archieffoto Beeld © iStock

In deze maandelijkse rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Daan* (24). Hij schrijft een brief aan zijn oma die haar hele familie heeft laten vallen.

Oma,

In mijn ogen is een oma een vrouw die er is voor haar kleinkinderen. Iemand die het leuk vindt als haar familie bij haar op bezoek komt, die hen een welkom gevoel geeft, geïnteresseerd is in de dingen die haar (klein)kinderen doen en meemaken en het gezellig maakt. Maar bij jou krijg ik niets van dit alles. Ik heb jarenlang mijn best gedaan om toch een band met je op te bouwen, maar ik ben er klaar mee. Waarom zou ik nog energie steken in iemand die iedereen in de steek heeft gelaten en zelfs op de moeilijkste momenten er niet voor haar familie is?

Wat ik je nog het meeste kwalijk neem is dat je mijn moeder, jouw eigen dochter, hebt doodgezwegen toen bij haar een ernstige vorm van de longziekte COPD werd geconstateerd. Het is zo ernstig bij haar dat ze een longinhoud heeft van 38 procent en maar voor 28 procent zuurstof heeft. Probeer jij maar eens de trap op te lopen terwijl je door een rietje ademt, zo heftig is het bij haar. Maar dat zul jij niet weten, want je hebt nooit gevraagd hoe het met haar gaat. Zelfs niet toen ze negen weken moest worden opgenomen in een revalidatiecentrum, waar ze moest werken aan haar conditie.  

'Je wist ons alleen maar te vinden als er weer eens iets mis was met je iPad en je daar hulp bij nodig had'

En waar was je toen de winkel van mijn ouders vorig jaar op omvallen stond? Een simpel belletje 'hoe gaat het met de zaak?' was misschien al genoeg geweest, maar ook toen bleef het stil.

Het schandalige is dat je wel af en toe belde, maar alleen als jijzelf iets nodig had. Als er weer eens iets mis was met je iPad en daardoor hulp nodig had. Hoe egoïstisch ben je dan? Daarbij is mijn moeder er wel voor jou geweest, toen jij hulpbehoevend thuis zat nadat je van de trap was gevallen.

Ook mijn zusje heeft nooit op jouw medeleven kunnen rekenen. Toen ze acht jaar was, moest ze een openhartoperatie ondergaan. Dat was heel heftig voor ons hele gezin, maar van jou kwam niets. Ook niet toen bij haar de ziekte van Hashimoto, een ziekte waarbij de schildklier steeds langzamer gaat werken en alsmaar minder schildklierhormoon aanmaakt, werd vastgesteld. En dan ook nog opscheppen tegen mijn zusje over mijn nichtje omdat zij zo goed kan zwemmen. Iets dat mijn zusje nooit zal kunnen vanwege haar aandoening. Dan heb je volgens mij geen inlevingsvermogen.

De Slimste Mens

Voor mij persoonlijk zit het meer in de kleine dingen die zich in de loop der jaren hebben opgestapeld, terwijl ik volgens mij altijd mijn best heb gedaan voor je. Toen ik eenmaal mijn rijbewijs had heb ik je geregeld opgehaald om bij ons te komen eten, of om er op een verjaardag of kerst bij te zijn aangezien je slecht ter been bent. Ik heb je eten gebracht als wij wat over hadden, ik probeerde zo vaak mogelijk langs te komen en je via de telefoon op de hoogte te houden van mijn leven.

Maar ik kreeg nooit iets van je terug. Als ik belde dan was het eerste wat je zei een ongeïnteresseerd 'jaaaaa?' En als ik bij je langskwam dan moest ik of mijn mond houden omdat ik je anders je favoriete tv-programma’s als 'De Slimste Mens' verstoorde of je begon weer over mijn werk als DJ. En dan niet dat je blij voor me bent dat ik een leuke baan heb, maar dat je weer wat had gelezen over hoe slecht harde muziek is voor je gehoor. Ondertussen bood je me niets aan, daar ben je te gierig voor.

'Ik heb je telefoonnummer gewist en ik heb je van mijn Facebook gegooid'

Maar ik hield hoop dat ik op de een of andere manier een band met je kon opbouwen, die ik ook met mijn andere oma had, die helaas tien jaar geleden is overleden. Zelfs toen je me drie jaar achter elkaar niet hebt gefeliciteerd met mijn verjaardag. De eerste keer dacht ik nog 'ze zal het wel vergeten zijn', maar toen ik er naar vroeg beweerde je zeer stellig dat je me wél had gefeliciteerd. Alsof ik degene was die gek was.

Ook weet je dondersgoed hoe belangrijk mijn hobby kickboksen voor me is. En hoe vaak heb ik je wel niet gebeld om te vertellen als er weer een spannende wedstrijd aankwam. Ik had het kunnen weten, maar na afloop bleef de telefoon altijd stil. Geen sms, geen Facebook-bericht, geen belletje: niets. Ook niet na de belangrijke rematch afgelopen oktober, waar niet alleen ik maar ook mijn neef (ook jouw kleinzoon) aan meededen. Dat was de druppel voor mij. Na die wedstrijd heb ik besloten dat ik klaar met je ben. Ik heb je telefoonnummer gewist en ik heb je van mijn Facebook gegooid.

Belangrijke momenten gemist

Ook mijn moeder en mijn zusje hebben inmiddels geen contact meer met jou. Tuurlijk vindt mijn moeder dat lastig, je bent en blijft tenslotte haar moeder. Zeker omdat jij haar enige ouder bent: haar vader, mijn opa, overleed toen zij nog maar vijftien jaar oud was. Maar ook mijn moeder heeft inmiddels geaccepteerd dat jij nou eenmaal een egoïstische vrouw bent, die alleen maar aan zichzelf kan denken. Eén keer heeft mijn moeder dat tegen je gezegd, toen je ineens uit het niets belde. Mijn moeder zei toen dat ze je verweet dat je nooit iets van je hebt laten horen op de belangrijke momenten in haar leven en die van haar kinderen. Dat je ons hebt laten vallen op alle belangrijke momenten in onze levens. Toen was het stil aan de andere kant van de lijn. En praatte je vervolgens weer verder over koetjes en kalfjes. Dan faal je toch echt, als moeder én als oma.

Je bent een moeilijke vrouw. Dat ben je altijd al geweest. Dat dit beeld breed gedragen is blijkt wel uit de keer dat mijn moeder in de winkel met een andere ondernemer stond te praten, toen jij ineens de zaak binnenliep. 'Ah nee, daar heb je háár weer', zei hij meteen toen hij jou in zijn vizier kreeg. Mijn moeder kon wel door de grond zakken van schaamte toen jij vervolgens trots kwam melden dat zij jouw dochter was.

'Je bent nota bene christen. Dan verwacht je toch dat je je fouten wilt herstellen voordat je doodgaat?'

Ik weet dat het hard is wat ik nu ga zeggen, maar als jij nu komt te overlijden, weet ik niet of ik vrij ga vragen voor je begrafenis. Je bent dan wel mijn oma, maar eigenlijk ben je een vreemde voor me. Je bent nota bene christen – je man was zelfs dominee – dan verwacht je toch dat je je fouten wilt herstellen voordat je doodgaat? Daardoor staat mijn deur misschien nog wel op een kiertje. Als jij in deze laatste jaren kan tonen dat je echt een oma voor me kan zijn én dat je inziet dat je fout bent geweest, dan wil ik je nog wel een kans geven.

Helaas wordt die kans steeds kleiner. Afgelopen weekend was ik jarig en alwéér heb ik niets van je gehoord. Vertel me: waarom zou ik dan nog energie in 'onze relatie' moeten stoppen? Je hebt geen toegevoegde waarde meer voor mij.

Daan

* De naam Daan is op verzoek van de briefschrijver gefingeerd. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.

Oproep: nieuwe rubriek

Voor de nieuwe rubriek 'Nooit meer', die je over een aantal weken op deze plek kan verwachten, zijn we op zoek naar de verhalen van mensen die iets 'nooit meer' willen meemaken. Heb je een (niet zo'n beste) gewoonte afgezworen? Of wil jij je bijvoorbeeld nooit meer laten kleineren door je partner? Nooit meer werken voor een slechte baas? Nooit meer op dieet? Of nooit meer liegen? Dan zijn we benieuwd naar jouw verhaal. Mail ons op weekendmagazine@rtl.nl en dan neemt één van onze redacteuren contact met je op. 

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore