Briefgeheim

'Ik mocht geen kinderen meer krijgen, dat was tegen de afspraak'

21 februari 2020 08:04 Aangepast: 21 februari 2020 10:04
archieffoto Beeld © iStock

In deze maandelijkse rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer Laura* (48). Zij schrijft een brief aan haar narcistische ouders die haar eraan blijven herinneren dat haar jongste zoontje nooit geboren had mogen worden.

Mam en pap,

Het is nu ruim een jaar geleden dat ik bij jullie thuis wegliep en de voordeur definitief achter me dichttrok. Ik wil jullie nooit meer zien. Ik heb nog heel veel vragen maar ik weet toch zeker dat ik daar toch nooit een normaal antwoord op zal krijgen. Zoals: Waarom was ik nooit goed genoeg? Ik heb als kind toch recht op onvoorwaardelijke liefde? Waarom kreeg mijn broertje die wel en ik niet? Wat heb ik jullie misdaan dat jullie me mijn leven lang zo hebben behandeld?

Mam, zo vaak heb ik je verhaal moeten aanhoren over hoe ik als baby van drie dagen oud jou zou hebben aangekeken met een blik van 'jou krijg ik nog wel'. Iedereen kreeg dit verhaal te horen. En ik dus ook. Dan zit er toch iets niet goed als je dat over je pasgeboren kind zegt?

'Jullie moesten heel hard lachen om de opmerking dat ik 'toch niets kan, en maar beter op een onbewoond eiland kan gaan wonen''

Inmiddels weet ik dat jij, nu ik jou door volwassen ogen bekijk, al mijn leven lang kampt met diverse 'ziektes'. Maar dat heeft even tijd nodig gehad voordat ik daar achterkwam. Al die dingen die jullie, jij en papa, naar mijn hoofd hebben geslingerd, blijven me tot op de dag van vandaag achtervolgen. Zoals de opmerking van de vader van mijn jeugdvriendje Boris, met wie ik zowat ben opgegroeid: 'Laura en Boris, jullie moeten maar op een onbewoond eiland gaan wonen met een groot hekwerk er omheen. Dan heeft tenminste niemand last van jullie. Jullie kunnen toch niets.' Ik was een jaar of elf en jullie moesten keihard lachen. Tot nu heb ik nog steeds last van deze opmerking. Toen ik jullie hiermee later confronteerde, wuifden jullie dit weg. 'Dat was toch maar een grapje?' Zoals jullie altijd doen als ik met jullie iets serieus wil bespreken: jullie ontkennen, zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen of me niet zo defensief moet opstellen. Het ligt altijd aan mij en nooit, nooit aan jullie.

Ik was 21 jaar oud toen ik beviel van mijn eerste zoontje. Ja, dat was jong en na twaalf dagen heb ik de vader van mijn zoontje verlaten. Ik snap dat je je dan zorgen maakt om je dochter, maar jullie maakten je alleen maar zorgen om jezelf. Pap, jij kwam vlak na mijn bevalling met een grote bos rode rozen op bezoek. Erg lief vond ik dat. Maar het werd geen fijn bezoek: toen jij hoorde dat ons zoontje Tommie de achternaam van zijn vader had gekregen, zei je: 'Je had me net zo goed een klap in mijn gezicht kunnen geven.'

'Vijftien jaar later hoorde ik waarom jullie boos waren: 'Je zou toch geen kinderen meer krijgen?''

Inmiddels ben ik moeder van vier kinderen, drie zoons en een dochter. Mijn dochter Sarah van twaalf jaar en mijn jongste zoon Jason van negen jaar kreeg ik tegen 'de afspraak in'. Begrijp me niet verkeerd, ik wilde dolgraag moeder worden en een gezin stichten met mijn partner Ben met wie ik al meer dan 20 jaar samen ben. Maar daar hadden jullie blijkbaar heel andere gedachten over. Pap, jij hebt de onderhandelingen geregeld en de hypotheek in orde gemaakt toen Ben en ik ons huis kochten. Daarvoor moet ik jullie tot in de eeuwigheid dankbaar zijn. Ik weet nog goed dat jij, pap, tegen mij zei: 'Jullie kunnen dit huis kopen, maar dan mogen jullie geen kinderen meer krijgen, gezien jullie financiën'.

Een korte tijd later kreeg Ben promotie en een behoorlijke opslag. We hadden ineens weer veel meer financiële ruimte. Bovendien wilde ik dolgraag onze liefde bezegelen met een kindje. We waren dan ook erg blij toen ik weer zwanger bleek te zijn. Jullie reageerden in eerste instantie ook goed op mijn zwangerschap. Ik had totaal niet in de gaten dat jullie misschien boos of weer teleurgesteld zouden kunnen zijn. Maar dat bleek wel het geval. Van mijn oom moest ik 15 jaar later horen dat jullie nog altijd boos op me waren omdat ik me destijds 'niet aan de afspraak heb gehouden'. 'Je zou toch geen kinderen meer krijgen?'

Zwaar autistisch en doof

Toen Jason ook nog eens zwaar autistisch en doof bleek te zijn, was de wereld te klein. 'Dit kind had nooit geboren mogen worden', zei jij, mam. Weet je wel wat zo’n opmerking met een moeder doet? Nee, vast niet. En je zei dit niet alleen tegen mij, maar tegen iedereen die het wilde horen. Zelfs toen Ben en ik twee jaar geleden geen andere uitweg meer zagen dan om Jason in een gespecialiseerde zorginstelling te laten wonen, omdat het gewoon niet meer ging thuis, moesten we dit horen. 'Jullie wilden zo graag een broertje of zusje voor Sarah, maar dit jongetje had echt nooit geboren mogen worden.' Ondanks je harde woorden is het leed altijd nog erger voor jullie dan voor mij. Ook al kwam ik, toen we Jason net hadden weggebracht, compleet overstuur en met een betraand gezicht bij jullie, jij mam, ging nóg harder huilen en riep stampvoetend: 'Heb je enig idee hoe erg dit voor mij is?'

'Ik moest mijn man en de vader van mijn kinderen 'financieel kapot maken' van jullie'

Toen Ben met ernstige brandwonden door een ongeluk in de keuken in Beverwijk moest worden opgenomen, en huilend van de pijn in bed lag, heb jij hem, mam, uitgescholden. 'Is het nu eens eindelijk klaar? Eerst een burn-out, dan diabetes en nu dit weer?', riep je hem toe. Een dag later kwam Bens verpleegkundige naar me toe en vroeg wat er met jou aan de hand was. Blijkbaar had je zelfs tegen háár gezegd dat Ben en ik uit elkaar moesten en of zij haar daarbij niet wilde helpen. Tja, wat is er met jullie aan de hand? Inmiddels ben ik erachter dat jij, mam, in ieder geval een narcist bent en jij pap, gaat daar helemaal in mee onder het mom van 'ik blijf solidair met je moeder'.

Ja, ik heb heel wat ellende meegemaakt. Toen met het vertrek van Jason de rust in ons huis eenmaal was teruggekeerd, ging het op een ander vlak mis. Mijn man Ben leek van het ene op het andere moment in een psychose te zijn geraakt en heeft me toen in elkaar geslagen. Ik heb honderd keer zijn naam geroepen maar er kwam geen reactie. Zijn ogen stonden op zwart. Ik had hem nog nooit zo gezien: hij had kortsluiting in zijn hoofd. Natuurlijk was dit eng en heb ik aangifte tegen hem gedaan, maar uiteindelijk geloof ik niet dat hij die morgen opstond met het idee om zijn vrouw in elkaar te slaan, het overkwam hem ook. Alle stress van de afgelopen jaren was hem te veel geworden. Voor jullie echter was dit weer een mooie reden om te zeggen dat ik bij hem weg moest gaan en dat ik hem 'financieel kapot moest maken'. Geen denken aan, hij is mijn man en de vader van mijn kinderen.

'Heel lang heb ik gedacht dat ik de draak was die jullie van me maakten'

Door die houding zijn jullie nu wel je dochter kwijt. Ik ben niet meer dat meisje van vier over wie jullie kunnen heersen. Ik ben er klaar mee, met jullie eeuwige zelfmedelijden, gedram en keiharde sneren. Uiteindelijk heeft het nog lang geduurd voordat ik tot deze conclusie kwam. De uiteindelijke druppel was toen ik jullie kwam vertellen dat mijn oudste zoon van 26 jaar, niet meer wilde dat jij pap zijn bewindvoerder was. Dat was je sinds zijn 18de. Ik was sinds die tijd zijn mentor. Maar nu wilde hij jou niet meer, hij wilde jou via een advocaat ontslaan uit het bewind. Ook hij was alle dreigementen, beledigingen - 'je bent te dik', 'verslaafd aan alcohol' etc. etc. – en jullie gierigheid meer dan zat. Ik vond het nog netjes van mezelf dat ik jullie dit persoonlijk kwam mededelen, maar natuurlijk ontploften jullie. Toen was ik er ook klaar mee. Nu definitief.

Uit de brief die jullie aan de rechtbank schreven, waarmee jullie een poging doen om mij uit het mentorschap over mijn oudste zoon te zetten, blijkt maar weer hoe jullie over me denken. Ik was de grote boosdoener, ík zou een stoornis hebben, ík zou onbetrouwbaar zijn en ík zou iedereen uit elkaar drijven. Heel lang heb ik dit geloofd. Heel lang heb ik gedacht dat ik de draak was die jullie van me maakten. Maar nu weet ik dat het aan jullie ligt en dat jullie helaas nooit zullen veranderen.

Laura

Briefgeheim is een maandelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl

* De namen in dit artikel zijn op verzoek van de briefschrijfster gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij de redactie.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore