In dierenpak

Furry's: Pia gaat verkleed als draak, en niet alleen met carnaval

19 februari 2020 17:35
'Furry' Pia Pouwels (links) maakt haar pakken meestal zelf Beeld © privéfoto

De meeste mensen wachten tot dit weekend om met carnaval de show te kunnen stelen in een goed verkleedpak. Furry's niet, zij leggen het hele jaar contact met hun innerlijke wasbeer, draak of konijn. Voor Pia Pouwels (28) is het 'Furdom' een onschuldige hobby, voor Anne (31) is het eerder een manier van leven. "Ik heb gewoon niet zoveel met het menselijk lichaam."

Pia: "Vroeger kwam ik regelmatig op evenementen als Elfia of andere fantasy evenementen waar mensen zich verkleden als feeën, elfen, draken of wat voor sprookjesachtige wezens dan ook. Daar had ik wel eens een aantal furry's zien rondlopen. Maar pas toen ik via een wederzijdse vriendin in contact kwam met een meisje dat fursuits maakte, dacht ik: dat wil ik ook. Het duurde niet lang of ik had mijn eerste kostuum gemaakt: een draak die ik als klein meisje al regelmatig tekende. Ik ben nu al aan mijn vierde drakenpak toe, want tot op de dag van vandaag is die draak - Riandro heet hij - mijn belangrijkste 'karakter'.

Inmiddels heb ik zeven pakken die ik afwisselend gebruik, waaronder een rottweiler en twee konijnen. Allemaal zelfgemaakt, want de pakken zijn heel duur als je ze koopt. Vanaf zo’n 2500 euro voor een volledig pak, afhankelijk van de kwaliteit van de vacht of stijl. Je hebt een meer realistische stijl die vaak duurder is en de cartoonstijl. Er zijn mensen die echt diep in het 'furry fandom' zitten en hun hoofdkarakter een 'fursona' noemen, maar ik neem het allemaal niet zo serieus.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Jaren 20-stijl en foute pakken: dit trekken we aan met carnaval

Toen ik pas net met het furry fandom in aanraking kwam, deed ik dat nog wel. Destijds ging ik ook nog naar furwalks: georganiseerde wandelingen waarbij je met een groep in je fursuit door de stad gaat lopen. Maar ik voelde me daar niet echt prettig bij. Mensen zien je toch als een gek in een pak en ik houd er niet zo van om nageroepen te worden op straat. Ik wist dus een tijdje niet zo goed in welke vorm ik mijn liefde voor fursuits kon gieten om me er prettig bij te voelen.

Totdat ik besloot om voor Serious Request een collecteloop te organiseren, ook in fursuit. Dat vond ik superleuk: Ik had echt een doel, kon mensen entertainen en vooral kinderen vonden het geweldig om een groot, pluche konijn op straat te zien. Het voelde heel anders dan de furwalks waarbij ik werd nageroepen, bespot of waarbij aan mijn pak werd getrokken werd. Dit was veel dankbaarder.

'Voor mij is het niet zo dat ik me helemaal identificeer met de dieren die ik speel'

Op dit moment doe ik veel entertainment voor stichting Hoogvliegers en op andere dagen voor gehandicapten. Daar doe ik het entertainment in mijn fursuits. Voor mij is het dus niet zo dat ik me helemaal identificeer met de dieren die ik speel. Als andere mensen dat wel doen, moeten zij dat zelf weten, maar ik heb zelf die behoefte niet meer. Sommigen trekken zelfs thuis een pak aan en ik zal niet ontkennen dat er mensen zijn die een seksuele fetisj hebben, maar daarvan distantieer ik me volledig.

Dat is ook precies het deel van het furry fandom waar ik me niet prettig bij voel. Om die reden ga ik ook niet meer naar conventies toe, want je merkt al heel snel als mensen wel die 'vibe' afgeven. Ik screen zelfs alle mensen met wie ik samenwerk op evenementen zorgvuldig, want ik wil voor geen goud dat mensen mij daarmee identificeren. Ik haal mijn 'fur'-plezier uit het blij maken van zieke of gehandicapte kinderen en volwassenen."

Bezoekers van de Eurofurence 2018 Bezoekers van de Eurofurence 2018

Ik ben een 'fursoon'

Ook Anne* (26) is een zogenoemde 'furry'. Voor haar is haar alter ego Minx wél een onderdeel van haar seksleven. "Ik noem mezelf altijd een 'fursoon'. Ik heb gewoon niet zoveel met het menselijk lichaam. Ik vind het niet aantrekkelijk. Mijn liefde voor verkleden begon eigenlijk pas echt toen ik de film Avatar zag. Ik voelde me ontzettend aangetrokken tot de hoofdpersoon, tenminste, als hij in 'Na'vi'-vorm was. Ik schrok er zelf van en vond het eigenlijk een beetje ziek. Maar ik was wel nieuwsgierig, en al googelend kwam ik erachter dat ik niet de enige was met deze fantasie: er schijnt zelf een pornoparodie gemaakt te zijn.

Via Google kwam ik steeds meer op een spoor dat leidde naar fora voor 'Furry Fandom'. In de VS is dit heel groot, maar ook in Duitsland en Nederland zijn er grote groepen furry's die regelmatig bijeenkomsten organiseren. Voor sommigen is het heel extreem, die voelen zich echt niet aangetrokken tot mensen. Dat gaat voor mij niet op. Ik kan een man best aantrekkelijk vinden, maar dan moet hij wel veel lichaamsbeharing hebben. Mijn vriend is ook best stevig en harig. 'Een lekkere knuffelbeer', noem ik hem altijd.

'Als ik mijn poezenpakje aan heb, komt mijn meer ondeugende kant naar boven'

Via internet kun je knuffels kopen met gaten op 'strategische' plaatsen - zogenoemde mursuits - maar die gaan ook mij te ver. Ik vind het op zich onschuldig, het is gewoon een ietwat ongebruikelijk seksspeeltje. Maar ik gebruik zelf zulke dingen niet. Wat ik wel opwindend vind is 'petplay', waarbij ik een diertje speel en me als zodanig verkleed. In mijn geval is dat een kat. Mijn vriend heb ik op een furconventie ontmoet, dus hij begrijpt mijn voorkeuren. Het zou voor mij wel een struikelblok zijn als ik dit niet zou kunnen delen met een partner, het is echt een onderdeel van wie ik ben, een levensstijl.

Als ik mijn poezenpakje aan heb, kan ik mijn meer ondeugende kant naar boven laten komen. Normaal ben ik best serieus en zwaar op de hand, maar als ik Minx ben - zoals ik mijn alter ego noem - ben ik speels, stout en knuffelig. Mijn familie en de meeste van mijn vrienden weten niets van mijn voorkeuren. Ik vind dat ook niet nodig, mensen kijken er toch een beetje vreemd tegenaan. De enige keer dat ze me in mijn kattenpakje hebben gezien, was met carnaval. Toen kreeg ik trouwens wél veel complimenten."

Furdom: zelfexpressie en saamhorigheid

Hoewel het furry fandom zich grotendeels onder de radar afspeelt, hebben wereldwijd al bijna een miljoen mensen een pluizig, geschubd of harig alter ego. Van politici tot ambtenaren, huisvrouwen en loodgieters - furry’s vind je in alle lagen van de bevolking. De ene is 'gewoon' gek op Tweety, Mickey Mouse of Bugs Bunny, de ander identificeert zich volledig met zijn of haar 'fursona'. Er zijn conventies, Facebookgroepen en ook datingsites .

Toch blijven veel furry’s 'in de kast', ook tegenover hun vrienden en familie. Sinds een aflevering van de serie CSI die half Amerika ervan overtuigde dat furry’s hun dagen vullen met orgies in kinky pluche pakjes, is de beslotenheid van de 'fur'-gemeenschap alleen maar gegroeid. Toch draait voor de meeste furry’s het fandom daar niet om. Althans niet volgens hoogleraar psychologie Courtney Plante, voorzitter van Furscience aan de University of Waterloo in Canada, de enige onderzoeksgroep ter wereld die het furry fandom bestudeert. In zijn boek waarin hij vijf jaar onderzoek samenvat, zegt hij: "Slechts voor een kleine tien procent is het furdom een seksuele fetisj. In de eerste plaats gaat het vooral om zelfexpressie en saamhorigheid."

Therapeutisch en verbindend

Dat het fandom de laatste jaren zo’n groei kent, verbaast hem niet. Niet alleen sijpelt furry content dankzij sociale media vaker door in de mainstream media - de film Zootopia liet bijvoorbeeld een nieuwe, enthousiaste generatie van furry’s opstaan - ook ziet het team een link met de groeiende eenzaamheid. Plante: "Vaak is het fandom niet meer dan een excuus om met een groep vrienden rond te hangen. We spenderen zoveel tijd voor een scherm en komen minder buiten. Voor velen werken de furry-community en hun fursona therapeutisch en verbindend, net als dat fanclub-dagen van een bepaalde artiest dat bijvoorbeeld doen."

Op verzoek is de naam van Anne gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore