Vierdaagse

Wandelen voor een ander: Jan

18 juli 2019 09:02 Aangepast: 18 juli 2019 10:02

Je kan lopen voor de uitdaging, voor de lol van het wandelen of gewoon voor de gezelligheid. Maar tussen die tienduizenden Vierdaagse-wandelaars zijn er ook veel die een bijzondere reden hebben om mee te lopen. Wij spreken iedere dag een van hen. Vandaag Jan (51) die loopt om te herinneren dat je van het leven moet genieten – want het kan zomaar voorbij zijn.

Lopen om het leven te vieren: dat is de reden dat Jan Kweekel aan de Vierdaagse begonnen is. Het is zijn eerste keer, maar hij is wel altijd sportief geweest. Toen hij in 2017 geblesseerd raakte bij een marathon, maar juist de uitlaatklep van sport extra goed kon gebruiken, bood wandelen uitkomst.

Wandelen, oké, maar gelijk 200 kilometer?

"Juist omdat ik al een paar keer een marathon heb gelopen, wist ik dat ik de afstand niet moest onderschatten. Ik heb dus goed getraind. En het gaat eigenlijk heel erg goed, ik heb al 120 kilometer in de benen, maar ik heb nergens last van. Alleen een beetje vermoeide voeten, maar dat zal iedereen wel hebben. En mijn blessure speelt niet op."

Wat voor blessure?

"In november 2017 liep ik de marathon van New York. Dat was geweldig, maar al na 2 kilometer kreeg ik last van mijn achillespees. Ik heb 'm wel uitgelopen, maar daarna zat rennen er even niet meer in. En dat terwijl ik het zo goed als uitlaatklep kon gebruiken. Want er volgden een paar hele zware maanden. Mijn vrouw was depressief en ik verloor kort op elkaar twee collega's."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook

Wandelen voor een ander: Iris

Dat is heftig…

"Nou! Martin, mijn directe collega, was even oud als ik, we scheelden drie dagen. Op een ochtend, half december, verscheen hij niet op kantoor. Ik voelde dat er iets mis was. Ik heb zijn zus gebeld en zij is bij hem thuis gaan kijken. Hij lag in bed, had een hartinfarct gehad en was overleden. Een enorme klap. En 3 weken later – het nieuwe jaar was net begonnen – kreeg mijn collega Nicole een hersenbloeding. Ook zij overleed, ze was pas 46.

We hebben met een groep collega's praatsessies gehad om samen te rouwen. Dat is fijn, we hadden veel steun aan elkaar, en hebben dat nog steeds. Maar ik had het ook nodig om naar buiten te gaan, te bewegen. Rennen ging niet, maar wandelen wel. Het kost energie, maar levert vooral ook veel energie op. Ook dat was een stuk rouwverwerking.

Ik begon langzaam te dromen van een Vierdaagse, dat stond toch al op mijn bucketlist. Ik heb me ingeschreven via het debutantenprogramma Via Vierdaagse. Dat bleek een gouden zet. Het trainen heb ik alleen gedaan, maar alle logistiek heb ik geregeld via Sportief Wandelgroep Zoetermeer. Dat kan ik iedereen aanraden."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook

Wandelen voor een ander: Hetty en Simone

En, is het zo leuk als je gedacht had?

"Nog stukken leuker. Je wandelt met allemaal vreemden, maar voelt je toch verbonden. Je zit allemaal in hetzelfde schuitje. En de mensen langs de route zijn zó gastvrij! Ik heb al veel sportevenementen meegemaakt, maar nog nooit zoiets gezelligs. En al die kinderen ook. Als ik er even doorheen zit, helpt me dat echt. Gisteren liepen we door Wijchen, ik kreeg kippenvel van de sfeer, werd eigenlijk een beetje emotioneel."

Denk je dan ook aan Martin en Nicole?

"Jazeker. Ik schiet ook telkens een beetje vol als er ergens 'Leef' van André Hazes wordt gedraaid. Inmiddels gaat het weer goed. Mijn vrouw is niet meer depressief, ik denk zelf voorzichtig weer aan hardlopen. Maar door de plotselinge dood van Martin en Nicole ben ik wel gaan inzien dat 'Leef, alsof het je laatste dag is' echt een belangrijke boodschap is."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`