Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

29 mei 2016 08:23

Geëmigreerd zodat kinderen naar school kunnen: 'Het was een heel harde keuze'

Ouders gaan ver voor hun kinderen. Soms letterlijk. Renate en Penny verhuisden naar de andere kant van de oceaan zodat hun kinderen naar school kunnen. "In Nederland mochten ze zelfs niet naar speciaal onderwijs, hier zitten ze op een reguliere school."

Renate en haar man woonden in Canada, maar besloten in 2009 met hun drie jonge kinderen terug naar Nederland te verhuizen omdat ze hun familie misten. Hun dochters April en Hazel hebben het syndroom van Down en April heeft daarnaast autisme, maar in Canada ging het toen 6-jarige meisje gewoon naar school.

Elke dag huilen

"April zat in groep 2, maar werd in Nederland ontheven uit het onderwijs omdat er ook binnen het speciaal onderwijs te weinig structuur voor haar zou zijn. Ze ging een paar dagen per week naar dagbesteding, maar verder zat ze thuis. Hazel ging naar speciaal onderwijs, maar hing twee jaar lang elke dag huilend aan mijn been omdat ze zich daar niet thuis voelde."

Vorig jaar besloot het gezin terug te verhuizen naar Canada. "Dat was een heel harde keuze. We waren in 2009 naar Nederland verhuisd voor onze familie. Mijn moeder is dik in de 70 en zal niet heel lang meer leven. We kiezen voor onze kinderen, maar laten daarmee onze ouders zakken."

Heel bitter

Dat April en Hazel in Nederland niet naar school konden, maakt Renate boos. "Het is één van de rijkste landen ter wereld. Dit is onwil van de overheid. In Canada hebben kinderen leerrecht, in Nederland leerplicht. Dat is een essentieel verschil: in Canada wordt gekeken wat er nodig is om kinderen naar school te kunnen laten gaan, en dat wordt geregeld. In Nederland werd gezocht naar redenen waarom onze kinderen niet naar school konden. Dat we daarom moesten emigreren, is heel bitter."

Toch is ze blij dat ze die keuze hebben gemaakt. April is 12 en zit in groep 8, volgend jaar gaat ze naar het middelbaar onderwijs. Hazel van 10 zit twee klassen lager. "Ze krijgen sommige lessen samen met hun leeftijdsgenootjes, en andere lessen krijgen ze individueel, afhankelijk van wat ze kunnen. Voor April zijn dat de meer praktische dingen, Hazel krijgt les in bijvoorbeeld lezen en rekenen."

Uitgenodigd voor feestjes

"Ze zijn echt gelukkig en gemotiveerd. In Nederland zijn ze bang dat kinderen die niet meekomen buitengesloten worden, maar dat worden ze helemaal niet. Ze hebben het naar hun zin op school en worden net als iedereen uitgenodigd voor feestjes van klasgenootjes. En klasgenootjes leren dat niet iedereen hetzelfde is. Ze zorgen samen voor een oplossing als dat nodig is en voelen zich niet ongemakkelijk als er mensen met downsyndroom in de buurt zijn, omdat ze daaraan gewend zijn. Dit is voor iedereen een goede situatie."

Alex met zijn moeder en jongere broertje

Ook Penny liep met haar zoon Alex (nu 13) continu 'te vechten' tegen het Nederlandse systeem. Alex heeft autisme en kreeg op zijn 9de te horen dat er geen passende plek voor hem was. Op de basisschool kreeg hij te veel prikkels waardoor hij zich niet kon concentreren op de lesstof en vaak boos was.

Opname in psychiatrie

Alex ging naar dagbehandeling om de handvatten te krijgen waarmee hij wel naar school kon, maar zo'n programma duurt maximaal een jaar. Toen Alex die handvatten na een jaar niet had, kregen zijn ouders de keuze: of thuiszitten of, omdat er geen school voor hem was, opname in de psychiatrie. "Dan zou hij 24 uur per dag uit huis zijn, dat vond ik belachelijk."

Penny richtte een centrum op waar thuiszitters met autisme les konden krijgen. Daar ging het heel goed met Alex, maar hij wilde dolgraag naar het reguliere onderwijs en dat mocht ook drie jaar later niet. "Hij wilde zo graag onder de andere kinderen zijn. Bij elk paasontbijt, kerstdiner, vakantiespel had hij verdriet omdat hij er niet heen mocht en mijn jongste wel."

'Welkom, wat leuk'

Een jaar geleden was de maat vol. Penny en haar man besloten om naar de VS te verhuizen. Sinds januari wonen ze daar en gaat Alex naar een reguliere school. "Ze zeiden hier: welkom, wat leuk. Ze gaan fantastisch met hem om. En Alex vindt het geweldig. Hij zit in een klasje voor kinderen die extra hulp nodig hebben, maar heeft veel contact met de kinderen uit andere klassen. Als hij dit klasje niet meer nodig heeft, kan hij ook zo doorstromen naar een andere, reguliere klas."

"Ik ben erg blij met de manier waarop ze hier met Alex omgaan, maar het maakt me ook nog bozer op het Nederlandse systeem. In Nederland zei een directeur: 'We hebben geen kooien voor deze kinderen'. Hier heeft hij een persoonlijke buddy die gespecialiseerd is in kinderen met autisme. Alex is vijf jaar niet naar school geweest, loopt achter in zijn ontwikkeling, spreekt nog niet zo goed Engels, maar hij krijgt een aangepast leerprogramma, ze tonen begrip voor zijn emoties en geven complimenten voor wat hij allemaal goed doet."

Reactie ministerie van Onderwijs:

"Als ministerie kunnen we niet ingaan op de individuele keuze van ouders om met hun gezin naar een ander land te verhuizen. In zijn algemeenheid kunnen we wel stellen dat Nederland uitgebreide voorzieningen heeft voor passend onderwijs. De OESO (Organisatie voor Europese Samenwerking en Ontwikkeling, red.) heeft dat deze week nog eens onderstreept."

Meer op rtlnieuws.nl:

Topnieuws