Gezin

Droom in vervulling dankzij eiceldonor: 'Het kind zal niet op mij lijken'

26 oktober 2016 17:37 Aangepast: 30 juli 2017 00:00
Bente Meijs Gerits. Beeld © RTL Nieuws

Er is een groot tekort aan eiceldonoren in Nederland. Voor vrouwen met een kinderwens is dat een probleem. Wensmoeder Bente Meijs Gerits zag haar droom wel vervulling gaan en is nu zwanger dankzij een eiceldonor. Candy van Rijn doneerde juist haar eicellen aan een andere vrouw.

Op haar achttiende hoorde Bente Meijs Gerits dat ze geen moeder kon worden. Ze was in de vervroegde overgang geraakt toen ze 15 jaar oud was en al haar eicellen waren op. Een harde klap voor Bente, die al van jongs af aan wist dat ze moeder wilde worden. "Op het moment dat ik het hoorde, voelde het alsof ze zeiden 'je hebt nog maar zo lang te leven'. Mijn hele toekomst stortte in", vertelt ze aan RTL Nieuws. 

Al tijdens het eerste afspraakje met haar man Rob bracht ze het ter sprake. "Ik merkte direct dat ik hem leuk vond en we werkten op dat moment beide met kinderen. Ik wilde dat hij wist waar hij aan toe was."

Zullen niet op mij lijken

Bente en Rob leren dat er twee opties zijn om toch kinderen te krijgen: eiceldonatie of adopteren. Het gevoel van zelf moeder worden kan Bente niet loslaten, dus ging ze voor de eerste optie.

Toen ze drie jaar samen waren, laten ze zich op de wachtlijst plaatsen. Rob en Bente wisten hoe lang het kon duren en wilden er op tijd bij zijn. Dat haar zoon of dochter niet op haar zal lijken, was voor Bente wel even slikken. "Qua uiterlijk en karakter zal het kind niet op mij lijken. Dat stukje genen moet je loslaten, maar dat was in het begin wel even lastig."

De procedure rond eiceldonatie is in Nederland heel lang, vooral door een gebrek aan donoren. Rob en Bente gingen voor plan b: België. Daar zouden ze waarschijnlijk sneller geholpen kunnen worden.

Nagelbijten

Maar juist op dat moment kwam er goed nieuws uit Nederland: ze waren hier aan de beurt voor een eicel. "En toen kregen we het telefoontje dat we mee mochten doen. Dat was fantastisch. Tegelijk waren we heel voorzichtig, want er kon van alles mis gaan."

Na drie controle-afspraken was het zover: de bevruchte eicel kon worden teruggeplaatst. Daarna was het twee weken nagelbijten; was de procedure gelukt? "Op de dag van de test was ik heel zenuwachtig. Om vijf uur 's ochtends hebben we de test gedaan. Dat was heel spannend. Toen de test positief was, zijn we meteen naar mijn ouders gereden om te vertellen: 'jullie worden opa en oma'. Het was een droom die uitkwam."

Thumbnail

Candy van Rijn met haar dochter (Foto: RTL Nieuws)

Candy van Rijn is eiceldonor, ze wilde dat graag doen om andere vrouwen te helpen. Ze heeft twee eigen kinderen van 14 en 5 jaar oud. Maar daarnaast zijn er nog drie kinderen met haar genen. Ze is eiceldonor van een kind van 10 jaar oud, eentje van 7 en een kind van 3. "Het voelt niet alsof het mijn kinderen zijn, maar het zijn wel hele speciale kinderen. Als ik ze zie, dan denk ik: heel gaaf."

Een-op-een gedoneerd

Candy werd nieuwsgierig na het zien van een documentaire over eiceldonatie. Ze dacht: misschien kan ik wel iemand helpen. "Ik ben ook bloeddonor en orgaandonor. Toen ik mijn eicellen gaf, waren er in Nederland nog geen eicelbanken, we hebben het een-op-een gedaan met een gezin."

Dat ging niet even op een middag. Candy moest een bloedtest doorstaan en het gesprek aan met een psycholoog. "Ze moesten weten hoe je erover denkt. Wat als de kinderen over 18 jaar ineens voor de deur staan, hoe ga je er dan mee om?"

'Ik zie ze één keer per jaar'

De relatie van Candy met die kinderen die zij hielp verwekken, is heel bijzonder. Ze ziet ze een keer per jaar en het oudste meisje weet ook dat zij de biologische moeder is. "Ik speel geen rol in hun leven, maar ze kunnen wel met hun vragen naar mij toekomen. Ik zie ze denk ik een keer per jaar. Dan maken we een foto voor het plakboek."

Candy herkent wel veel van zichzelf in de donorkinderen. En de ouders stellen haar ook vragen. "Ze vragen dan: was jij vroeger ook zo druk? Dan kan ik niet anders dan 'ja' zeggen. Vooral bij de oudste herken ik veel."

Weten waar ze vandaan komen

Ook Candys oudste dochter is op de hoogte. "Ze vind het heel leuk, maar ze ziet de andere meisjes niet als zusjes. De jongste dochter snap het helemaal niet."

Dat de donorkinderen weten waar ze vandaan komen is belangrijk voor Candy. "Iedereen heeft het recht om te weten waar hij vandaan komt. Wij hebben gekozen om elkaar af en toe te zien, maar als de wensouders dat liever na 16 of 18 jaar hadden gewild, was dat ook prima geweest. Maar de kinderen moesten wel altijd het recht hebben om het te weten.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`