Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

02 november 2016 16:30

'Als ze me niet hadden geadopteerd, was ik waarschijnlijk dood geweest'

'Als ze me niet hadden geadopteerd, was ik waarschijnlijk dood geweest'
Marguerita werd als baby geadopteerd.

Of ik liever niet geadopteerd had willen worden? Marguerita (30) kan die vraag niet met een 'ja' of 'nee' beantwoorden. "Ik hou van mijn ouders. Als ze me niet hadden geadopteerd was ik waarschijnlijk dood geweest. Maar ik heb ook veel moeite met mijn adoptie."

'Stop met het adopteren van kinderen uit het buitenland.' Ook Marguerita las vandaag het advies van de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming. En ja, dat raakt haar. Omdat ze als geen ander weet hoe moeilijk het allemaal ligt. 

"Er is in mijn ogen geen simpel 'voor' of 'tegen'. Het is gewoon heel dubbel, heel complex. Was het maar zo simpel."

Weeshuis in Colombia

Maya Christina is haar artiestennaam. Op haar paspoort staat Marguerita Christina van Elderen. Haar biologische moeder komt uit Colombia en stond haar af omdat ze niet voor Marguerita kon zorgen.

Marguerita belandde in een weeshuis en werd na een paar maanden geadopteerd door haar ouders uit Naaldwijk. Wie haar biologische moeder is, weet ze niet. "Ik heb alleen een naam. Volgend jaar ga ik naar Colombia toe. Mijn eerste keer. Heel spannend. Het enige dat ik weet is dat mijn biologische vader mijn moeder zwanger heeft gemaakt en is vertrokken. Mijn moeder kon niet voor me zorgen."

Haar pleegouders waren altijd heel open over de adoptie. "Vanaf het moment dat ik ging praten hebben ze het verhaal verteld. Dit is wie je bent, hier kom je vandaan, het werd me allemaal uitgelegd. Dat was heel mooi en dapper van mijn ouders, maar ik begreep er niets van."

Marguerita kwam als baby bij haar adoptieouders terecht

Moeite gehad

Wat ze wel weet, is dat ze haar leven lang moeite heeft gehad met haar adoptie. "Begrijp me niet verkeerd: ik hou van mijn ouders die hun leven lang voor me hebben gezorgd.  Ze hebben me een mooie opvoeding gegeven. Een leven, een toekomst. Als ik in Colombia was gebleven, was ik er misschien niet meer geweest."

Maar toch blijft er iets knagen. "Dat ik ben geadopteerd is moeilijk. Sinds tiener heb ik er moeite mee gehad en dat gevoel gaat niet weg. Ik ben anders. Het begint al met mijn huidskleur. En er is iets dat ik mis. Ik hou heel veel van mijn ouders, maar mijn adoptie heeft altijd een heel grote rol gespeeld. Dat was lang niet altijd makkelijk. Ik voel me ook meer verbonden met de wereld, dan met Nederland."

'Kort door de bocht'

Sharid Uppelschoten (foto boven) werd ook als baby geadopteerd. Ze herkent zich in het verhaal van Marguerita. "Adoptie doet iets met je. Het zorgt voor wonden, littekens en emoties die soms ingewikkeld zijn. Er zijn adoptiekinderen die nergens last van hebben, er zijn adoptiekinderen die hun leven lang worstelen met het verleden dat ze met zich meedragen."

Precies 36 jaar geleden kwam Sharid naar Nederland. "Voor adoptie. Of beter gezegd: voor mijn leven." Ze werd in India geboren. Haar moeder stond haar af en Sharid belandde in een weeshuis. "Vijf maanden oud was ik toen ik in Nederland aankwam. Ik was smerig, ondervoed, kaalgeschoren. Ik moest wel vijf keer in bad want het water bleef maar bruin van de viesheid."

Kort door de bocht

Stellingen als: 'stop met adoptie uit het buitenland', of 'adoptie is niet goed voor het kind', vindt Sharid zo kort door de bocht. "Het irriteert me. Heel erg. Tuurlijk is het het beste voor een kind om in zijn eigen land en door zijn eigen ouders opgevoed te worden. Maar wat als je ouders niet voor je kunnen zorgen? Je geen eten krijgt en geen liefde. Is het land dan het belangrijkste of gaat het om de liefde die een kind krijgt?"

Ben je blij dat je bent geadopteerd? Volgens Sharid moet dat helemaal niet de vraag zijn. "De vraag moet zijn: waarom ben ik afgestaan door mijn biologische moeder?"

Geen helden

Sharid herkent de identiteitsproblemen. "Die heeft iedere puber. Maar als je geadopteerd bent is dat al snel heftiger. Omdat je ook nog eens niet weet wie je ouders zijn. Waar je vandaan komt. Waarom je ouders je niet wilden hebben. Wie je familie is."

Sharid is dankbaar dat haar ouders haar hebben geadopteerd. "Als ik in India was gebleven had ik waarschijnlijk niet meer geleefd. Dan was ik op straat beland. Dat besef ik maar al te goed. Maar ik zie mijn ouders in Nederland niet als helden omdat ze me hebben gered. Ik ben ze dankbaar voor de liefde die ik heb gekregen. Voor de kansen die ze voor me hebben gecreëerd."

Het stoppen met adopteren van kinderen uit het buitenland lost volgens haar het probleem niet op. "Het daadwerkelijke probleem is dat er op de wereld duizenden kinderen zijn die geen ouders hebben. En dat er duizenden ouders op de wereld zijn, die nog geen kinderen hebben."

Adoptie van kinderen

  • Veel Nederlanders willen een kind uit het buitenland adopteren, maar daar moet een eind aan komen, vindt de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ).
  • Volgens de raad is een kind altijd beter af in een gezin in het land waar het vandaan komt.
  • Het recht van kinderen om in het land waar ze vandaan komen in gezinsverband op te groeien, moet daarom altijd en onvoorwaardelijk voorop staan.
  • Het adopteren van kinderen uit het buitenland is in de afgelopen tien jaar flink afgenomen in Nederland, van 1185 buitenlandse adoptiekinderen in 2005, tot 304 vorig jaar.
  • Een derde van deze kinderen (100) kwam het afgelopen jaar uit China.
  • Gevolgd door de Verenigde Staten (12 procent), Zuid-Afrika (9 procent), Nigeria en de Democratische Republiek Congo (beide 5 procent).

Meer op rtlnieuws.nl:
'Stop met adoptie uit buitenland'

 

 

Topnieuws