René Tissen

'Er wordt een harde monetaire oorlog gevochten'

23 december 2013 09:57

De monetaire oorlog is volgens Rene Tissen volop aan de gang, en er wordt momenteel zo hard gevochten om een plekje in de wereldeconomie, dat het lang niet uitgesloten is dat een of meer munten uit elkaar spatten.

Met als doel een uitweg te forceren uit de diepe crisis waarin Italië zich bevindt, voert de regering Letta momenteel de druk op Europa fors, en zelfs agressief op. Letta doet dat om de euro aanzienlijk in waarde te laten dalen zodat zijn land weer concurrerend kan worden ten opzichte van het buitenland. Ooit was het predicaat “Made in Italy” kenmerkend voor de bloeiende binnenlandse maakindustrie, variërend van auto’s tot mode en design.

Nu is sprake van kaalslag en verwoesting. Als Italië nog de beschikking had over de Lire dan was het land allang overgegaan tot devaluatie, naar goede Italiaanse traditie. Maar in het keurslijf van de euro is geen eigen uitzonderingspositie mogelijk.

Europa wil heus wel

Toch wil ook Europa alleen nog maar goedkope euro’s in de markt brengen. Dat levert groei op. Maar die groei willen Japan, Amerika, China en Australië ook. Om van de rest van de wereld maar niet te spreken. Vaststaat dat als ieder land wil exporteren om de eigen economie te redden en zelfs het eigen land te laten voortbestaan, er uiteindelijk niemand is om te importeren. In alle crisislanden is dat het geval, simpelweg omdat door bezuinigingen de binnenlandse vraag naar in het buitenland geproduceerde goederen sterk afneemt. Meer bezuinigingen betekenen gewoon dat mensen hun handen op de knip houden en steviger knijpen.

Als je dus niets hebt om te exporteren en je kan je buitenlandse producten niet veroorloven, komen landen geleidelijk in de cash-trap terecht. In dat geval komt er steeds minder écht geld binnen en bij gelijkblijvende overheidsuitgaven ontstaan er dan op een zeker moment liquiditeitsproblemen. Dat is in alle crisislanden het geval. Vandaar dat centrale banken bijspringen. Amerika, Japan , China en Europa zijn op dit moment steviger in handen van hun centrale banken, dan ooit. 

Spreken is zilver, zwijgen is goud

Om de gemoederen een beetje te kunnen sussen wordt er momenteel veel goed nieuws propaganda over de bevolking uitgestort. Politici weten van nature dat het geen zin heeft om mensen met de echte waarheid te confronteren. Het is immers politieke zelfmoord om mensen de moed te ontnemen en dan is het liever gokken op de magische oplossing of de grote verdwijntruc, dan het probleem van de handelsbalans bij de wortel beet te pakken.

Als alle wereldvaluta tegelijkertijd in waarde dalen verandert er niets. Dan heeft het ene land geen voordeel ten opzichte van het andere land en betaalt alleen de bevolking de hoge prijs van een monetaire oorlog. Deze is volop aan de gang en er wordt momenteel zo hard gevochten om een plekje in de wereldeconomie, dat het lang niet uitgesloten is dat een of meer munten uit elkaar spatten. Nog altijd is de Euro een voor de hand liggende kandidaat om te verdwijnen.

Twee Euro’s is beter dan één

Omdat er in Europa veel ‘binnenlandse’ exporten zijn –van de ene lidstaat naar de andere- zijn we er allemaal in Europa bij gebaat om een systeemeuro in te voeren voor handelsgebruik. Deze kan gekoppeld worden aan wisselende koersen per lidstaat afhankelijk van de staat van de economie van deze lidstaat. Verbind deze systeemeuro aan het Target 2 systeem van handelsstromen en er ontstaat per direct een werkbaar mechanisme dat de economische groei aanjaagt.

Europa krijgt daarmee ook een wapen in handen om de exporten naar het ‘echte buitenland’ in te zetten voor de economische groei van het geheel. Omdat zoveel lidstaten er momenteel slecht voorstaan, kan dan met rede tot devaluatie worden overgegaan, zonder dat de betrouwbaarheid van de Euro in het geding komt. Italië is hard toe aan de systeemeuro en staat daarin niet alleen.

Het ‘twee munten en toch één gezicht’-systeem verdient veruit de voorkeur boven het beleid van de Europese Commissie om met de lidstaten bindende economische contracten overeen te komen. Zo’n beleid kan nooit werken. Politici en ambtenaren kunnen geen economie bedrijven. Een échte economie werkt alleen als soevereine staten het heft in eigen hand kunnen nemen en houden. Daarom mag Nederland niet opgaan in het vage geheel van Europa. We zouden er ons eigen graf mee graven. En dat mag niet gebeuren.