Geld en Werk

Hoe lobbyisten de besluitvorming in Brussel beïnvloeden

22 februari 2017 21:14 Aangepast: 15 oktober 2017 11:18

Besluitvorming in Brussel duurt soms jaren en wordt vaak in achterkamertjes beslist. Maar hoe beïnvloed je die? RTL Z vroeg aan lobbyist Milos Labovic hoe zijn gemiddelde werkdag eruit ziet. "Brussel is een labyrint waarin je gemakkelijk kunt verdwalen."

Het Europese Parlement is twee weken per maand bijeen om te vergaderen. Dat betekent: topdrukte voor alle lobbyisten in de stad. Hoeveel het er precies zijn is moeilijk te zeggen maar doorgaans wordt het geschat op zo'n 15.000.

Al deze mensen hebben maar één doel: onderwerpen op de kaart zetten en de besluitvorming in de gewenste richting loodsen. Dat doen ze door met assistentes te praten, evenementen te organiseren, te lunchen en onderzoeken uit te laten voeren.

Labovic werkt voor de provincie Zeeland en heeft als doel om dossiers op het gebied van bijvoorbeeld landbouw of waterwegen naar zijn hand te zetten.

Zijn dag begint al vroeg, vertelt hij.

06:00, sporten en dossiers lezen

"Meestal sta ik rond 6 uur ’s ochtends op. Het is fijn om voor office hours nog wat te lezen en dingen af te maken."

Vaak loop ik ook ’s ochtends hard in het Jubelpark. Daarin ben ik niet alleen: het is echt een ding hier. Elk jaar is er een wedstrijd die ‘de 20 kilometer van Brussel’ heet en daar hebben alle insiders rondom de Europese Unie wel eens aan meegedaan."

08:00, ontbijtafspraken

"Samen ontbijten is een geweldige manier om met drukke mensen af te spreken: bijna iedereen heeft dan wel tijd. Bovendien kan je mensen verleiden met een ontbijtje: dat is super leuk.

Zo’n afspraak duurt ongeveer een uur. Het heeft wel wat intiems: samen een kopje koffie drinken in het donker. Meestal spreek ik af met assistenten van EU-parlementariërs, mensen van de Europese Commissie en andere lobbyisten.

De besluitvorming in Brussel is vaak moeilijk te doorgronden en gaat via achterkamertjes. Ik vind dat ook niet eerlijk, maar het betekent dat je dus ook anderen probeert te beïnvloeden die bij die gesprekken aanwezig zijn.

Het is een soort Champions League: je denkt dat het goed gaat en voordat je het weet, glipt het dossier uit je handen."

09:00, hoorzittingen en afspraken maken

"Om 9 uur begint de dag echt. Ik probeer altijd tijd te vinden om hoorzittingen bij te wonen in het Europees Parlement die gaan over dossiers die wij belangrijk vinden. Meestal hoor je niets nieuws, je weet vaak al maanden wat eraan komt.

Toch wil ik er zijn. Rondom een dossier ontstaat er een soort ‘old boys network’ met 20 tot 30 mensen. Je wil dat iedereen bij bepaalde onderwerpen automatisch aan jou denkt, dus het is goed om je gezicht te laten zien.

Vaak blijf ik niet het hele gesprek zitten en sluip ik naar buiten om ergens koffie te drinken met assistenten. Zij zijn vaak druk bezet en op die manier kan ik toch met ze praten.

Een ander groot deel van de dag besteed ik simpelweg met het bellen van secretaresses. Stel: ik wil een directeur uit Zeeland koppelen aan Frans Timmermans of andere eurocommissaris. Dan kan je wel een mailtje sturen, maar daar krijgt hij er elke dag duizenden van. Daarom kan je beter bellen en met hen overleggen. Ervoor zorgen dat je een ingang hebt is een techniek."

12:00, uitgebreide lunch

"Ik lunch meestal ook weer met iemand anders. En daar neem je in Brussel ruim te tijd voor, en die heb je ook nodig. Vaak werk je vier, vijf tot zes jaar aan een dossier, dus er is nooit een defining moment, zoals in Den Haag. De relaties die je opbouwt, moeten heel duurzaam zijn."

14:00, wetten vertalen naar de achterban en nog meer meetingen

"Een groot deel van mijn tijd bestaat uit het vertalen van Brusselse documenten naar begrijpelijke mensentaal. Door ervaring en gesprekken met mensen weet ik wat belangrijk is en niet en kan ik ontwikkelingen duiden. Bijvoorbeeld een wet over ruimtelijke ordening. Dan denk je: 'So what?'. Maar die wet kan wel voorschrijven dat Zeeuwse bedrijven aansprakelijk gesteld kunnen worden door iedereen in Europa.

Al die zaken koppel ik weer terug naar relevante ambtenaren. Alles waar ik voor lobby, heeft een mandaat nodig vanuit Zeeland. Zij bepalen of ik ergens tijd in steek.

Lobbyen is een constant proces: het gaat niet om één evenement of ontmoeting, maar om een cyclus die je jaren van tevoren plant. Er zijn vele momenten: zoals besprekingen in het Europese Parlement of een openbare raadpleging in het Europese Parlement. Op bepaalde momenten schrijf je bijvoorbeeld opiniestukken, organiseer je werkbezoeken in de regio."

17:00, borrels en recepties

"Een of twee keer per week is er borrel, die duren meestal tot 8 á 9 uur. Gisteren was er nog eentje van 7 tot 10. Daar onderhoud je je netwerk: praat je met mensen die je al kent, of wissel je kaartjes uit met mensen die je nog nooit hebt ontmoet.

In Brussel wordt nooit iemand boos. Dat kan je wel doen, maar dan maak je geen deel meer uit van dat ‘old boys network’ waar je bij wilt horen. Je kunt nog zoveel dingen doen, maar als je geen netwerk hebt dat je wat gunt, dan houdt het heel snel op."

’s Avonds: verslagen tikken en dossiers lezen

"Na thuiskomst probeer ik nog wat terug te koppelen en uit te tikken: bijvoorbeeld verslagen voor relevante ambtenaren over wie ik heb gesproken en wat eruit kwam. Ook lees ik vaak nog wat dossiers: tijdrovend, maar de hoeksteen van het lobbyen. Als je niet op detailniveau weet waar het dossier over gaat, prikken mensen daar doorheen."

Deze week verschijnt 'EU Superlobby', het nieuwste boek van Milos Labovic.

`