Het Grote Relaxproject: op naar een werkjaar zonder stress

Ontslagen en onzeker: 'Ik durf niet meer'

31 juli 2016 12:00 Aangepast: 30 juli 2017 19:30
Beeld © Getty

Tim werd ontslagen bij zijn droombaan en verloor zijn zelfvertrouwen: "Ik heb geen idee wat ik nu wil of wat ik nu eigenlijk kan, terwijl iedereen om mij heen carrière maakt."

Dit verhaal maakt deel uit van Het Grote Relaxproject: onze zomerserie over de vele keuzes, to do's en werkzorgen die veel twintigers en dertigers te veel worden.

'Doe iets waar je gelukkig van wordt. Je kunt alles.' Dat gaven de ouders van de 26-jarige Tim hem als advies mee. Maar wat maakt nou gelukkig? En weet je als 18-jarige student wel wat je later in je leven wilt? Tim wist al van jongs af aan één ding zeker: hij wilde in de gamewereld werken. Over games schrijven. Bij een gamebedrijf werken. Zolang het maar iets met zijn grote passie te maken had. Hij koos daarom voor Communication & Multimedia Design. "Het was de eerste van vele domme keuzes die ik mijn leven heb gemaakt."

Communication & Multimedia Design is een studie die op veel hogescholen wordt aangeboden. De studie is een combinatie van communicatie, design en marketing, gericht op nieuwe media. "Je leert van alles een beetje, en ik kon dus ook van alles een klein beetje." Tim was klaar met zijn opleiding en zocht maandenlang naar werk, zijn vriendin studeerde in diezelfde tijd cum laude af en kon gelijk aan de slag. "Dat was wel een wake-up-call. Zij was in mijn ogen geslaagd, terwijl ik 326 sollicitatiebrieven schreef. Vaak kreeg ik niet eens een reactie en als dat wel het geval was, werd ik afgewezen."

Trots en prestige

Tim had naar eigen zeggen ook niet het beste cv. Hij had wat freelance schrijfklussen overgehouden aan zijn stage, maar dat bracht maar een paar honderd euro per maand op. Na zijn afstuderen verhuisde hij samen met zijn vriendin naar Amsterdam, waar hij 'niets had'. Het idee was om helemaal opnieuw te beginnen, in een stad waar de kansen liggen. Na een halfjaar solliciteren werd Tim toch ergens aangenomen: een sloopbedrijf. De introverte jongen die het liefst thuis games speelde moest tussen de bouwvakkers en hun platte humor offertes opstellen en versturen. Na een jaar 'ontsnapte' hij naar zijn droombaan: werken bij een groot gamebedrijf.

Thumbnail

Maar daar ging het mis. Voor de eerste maanden dacht Tim dat hij zijn droom had waargemaakt. "Het was een eer om hier te werken, en dat werd er bij mij elke dag ingeramd. Ik werkte elke dag over omdat ik zo trots was dat ik daar mocht werken. Op een gegeven moment durfde ik niet eens meer naar huis te gaan: wat als mijn manager zag dat ik na een uur overwerken al naar huis ging? Ik kon zo mijn baan verliezen, voor mij tien anderen." Uit die modus is Tim niet meer gekomen. Hij identificeerde zichzelf met het gamebedrijf. Hij wás het gamebedrijf. Totdat hij aan het einde van het jaar hoorde dat zijn contract niet werd verlengd. De reden? Ze wilden liever iemand met wat meer ervaring.

Zijn wereld stortte in. "Ik was dat bedrijf. Als je identiteit in één keer wordt afgepakt, wat blijft er dan van over? Ik wist het niet meer. Ik twijfelde overal aan en kreeg paniekaanvallen. Heb ik iets verkeerds gedaan? Of lag het aan mijn persoonlijkheid?" Tim ging over veel meer twijfelen. Of hij wel de juiste baan had gekozen. Of hij wel geschikt is voor een baan in de gameindustrie, die wordt overspoeld door ego's. En zou hij nog wel aan een baan in deze industrie komen, als andere bedrijven horen dat zijn contract niet is verlengd?

Van onzekerheid tot insomnia

Een week later had Tim alweer een baan. Hij kon kiezen tussen twee bedrijven: een gameontwikkelaar of website voor een sociaal platform. "Als ik met mijn hart zou hebben gekozen, ging ik werken bij de gameontwikkelaar. Maar ze boden een halfjaarcontract. Ik was bang dat ik er na een halfjaar misschien weer uit zou vliegen." Dus Tim koos voor de website. Een jaarcontract met een prima salaris in de pocket. Hij was aangenomen om de marketing op zich te nemen, maar de onzekerheid door zijn vorige ontslag bleef hem achtervolgen.  

Tim was bang om hulp te vragen of te zeggen dat hij iets niet wist of kan. Daarbovenop was het werk ook nog eens heel anders dan hij had verwacht. In plaats van de website in de markt te zetten, was hij vooral bezig met 'link building': linkjes uitwisselen om een website beter te laten scoren in Google. Hij deed het met tegenzin, maar wilde zich wel inzetten. Hij wilde slagen. Totdat hij een paar maanden voor het einde van zijn contract te horen kreeg dat er niet werd verlengd. Of zoals Tim dat noemt: hij werd ontslagen.

Wat nou als hij keihard zou werken, die laatste paar maanden. Zouden ze hem dan toch nog wel willen houden? "Ik werkte keihard door, maar was doodongelukkig en constant onzeker." Het was niet genoeg: zijn contract werd definitief niet verlengd. Maar hij mocht, met instemming van het bedrijf, tegen de buitenwereld verklaren dat hij zélf was opgestapt. "Ik sliep niet meer: soms was ik wel vier dagen achter elkaar wakker. Ik had geen idee of ik de wereld wel wat te bieden had. Ik ben pas zesentwintig, de meeste mensen beginnen nu met carrière maken en ik? Ik was nergens."

Aanpakken en praten

Dat was het moment voor Tim om zijn onzekerheid aan te pakken. Hij praat sinds een paar maanden met een psycholoog, die hem adviseert zijn gedachten op te schrijven. "Zelfs daar worstel ik mee. Als ik iets opschrijf, is het dan wel goed genoeg? Heeft de psycholoog er wel iets aan? En verdoe ik niet gewoon haar tijd? Man, ik kan zelfs al een avond teleurgesteld in mijzelf zijn als ik iets ben vergeten bij de Albert Heijn."

Thumbnail

Ondanks zijn onzekerheid is Tim opnieuw na een korte tijd weer aangenomen, nu bij een marketingbureau. "Je bent constant bezig met solliciteren en jezelf verkopen, maar dat is enorm lastig als je niet in jezelf gelooft. Ik heb echt moeten liegen om weer aan de bak te komen. En mijn nieuwe werkgever ziet ook dat ik vaak ben gewisseld van werkgever. Dat is natuurlijk niet positief voor je cv." Maar de mogelijkheid dat hij na een jaar weer op straat staat, blijft door zijn hoofd spoken.

"Het probleem is dat ik niet meer in mijzelf geloof. Daarom heb ik nauwelijks vertrouwen in de toekomst. Ik durf niet meer, en eigenlijk wil ik gewoon thuiszitten." Dan springen de tranen in zijn ogen. "Sorry. Het blijft lastig om dit zo hard te zeggen. Maar ik heb geen idee meer wat ik nou eigenlijk wil en kan. Of wat voor baan ik zou willen. Ik weet het gewoon echt niet meer. Ik denk heel vaak: misschien kan ik dit. En elke keer lukt het niet."

Steun en positiviteit

Maandag begint Tim bij zijn nieuwe werkgever. Hij praat inmiddels veel met zijn vriendin over zijn onzekerheid, die hem begrijpt en steunt. Ook vertelde hij zijn verhaal in Slack, een chatprogramma waar hij met pakweg dertig vrienden ervaringen en gedachten deelt. Wat blijkt: iedereen heeft last van onzekerheid. En de meesten twijfelen ook of ze wel iets doen waar ze gelukkig van worden.

"Het praten met vrienden heeft me echt geholpen. Ik merkte dat mensen die ik hoog heb zitten ook worstelen met hun onzekerheid en of ze wel iets doen waar ze gelukkig van worden. Daarom heb ik zo naar dit interview toe geleefd: om mijn verhaal te vertellen, in de hoop dat anderen hier steun uit kunnen halen. Gelukkig ervaar ik nog steeds momenten van positiviteit. Het is nu mijn doel om die momenten zo lang mogelijk te laten duren."

Omwille van zijn privacy is de naam van Tim gefingeerd

Lees meer op rtlz.nl
Hoe een overvol en onzeker leven leidt tot een uitgeputte generatie

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore