Misdaad

Ouders Nicky Verstappen richting Jos B.: 'Jij bent de dader'

07 oktober 2020 13:08 Aangepast: 07 oktober 2020 14:57
Beeld © ANP

De familie van Nicky Verstappen is vandaag aanwezig in de rechtbank in Maastricht om hun slachtofferverklaringen voor te lezen. Daarin maken de nabestaanden van de in 1998 overleden Nicky duidelijk welk leed verdachte Jos B. hen heeft aangedaan. "Voor mij ben jij geen mens, je bent een monster!" zegt zijn zus Femke.

"22 jaar, 8 weken en 3 dagen geleden is ons leven compleet kapotgemaakt"

Vandaag is de vierde dag van de rechtszaak tegen Jos B,. die wordt verdacht van betrokkenheid bij de dood van Nicky Verstappen. Zijn moeder Berthie en zus Femke maken vandaag gebruik van hun spreekrecht. Door middel van een slachtofferverklaring willen ze Jos B. duidelijk maken wat voor schade hij heeft aangericht.

Moeder Berthie schrijft in haar verklaring, ook namens haar man Peetje, dat het leven van de familie Verstappen precies 22 jaar, 8 weken en 3 dagen geleden kapot is gemaakt. "Op 10 augustus 1998 kwam er een abrupt einde aan ons levensgeluk. Tot op dat moment vormden wij een hecht, warm gezin, we hadden het goed en genoten intens van onze kinderen Nicky en Femke. Maar vanaf dat moment veranderde alles in een nachtmerrie waar geen ontwaken meer uit mogelijk is."

Miniatuurvoorbeeld
lees meer:

Jos B. verklaart: 'Nicky Verstappen was al overleden toen ik hem vond'

Ook gaat moeder Berthie dieper in op de toekomst die hen met hun zoon Nicky is afgenomen. "Nick zou nu een man van 33 jaar zijn geweest. En wij, zijn ouders, zus en familieleden, kunnen alleen maar fantaseren, speculeren en dromen wat er van hem geworden zou zijn. We beelden ons in dat we de trotse opa en oma van zijn kinderen zouden zijn, dat we gezellige familiebijeenkomsten met hem en Femke zouden hebben en dat hij samen met zijn vader regelmatig naar Ajax zou gaan. Maar we weten het niet… we zullen het nooit weten, want Nicky is voor altijd maar elf jaar."

Uiteindelijk richt ze zich tot verdachte Jos B.: "Het leven dat wij nu hebben, het leven dat wij nu lijden – ja, met een lange ij – komt door jou, Jos B.. Jij bent verantwoordelijk voor Nicky’s dood. Jij was daarbij. Jij bent de dader. Wij hebben daar geen enkele twijfel over."

Miniatuurvoorbeeld
lees meer:

Jos B. legt eerste verklaring af in zaak Nicky Verstappen

Ook zus Femke richt zich vandaag tot verdachte Jos B. om haar pijn aan hem duidelijk te maken. Zo beschrijft ze hoe moeilijk het was om na de dood van haar broertje verder te leven. "Ik moest verder leven maar dat was moeilijk. Hoe moest ik doorgaan? Geen dag was meer hetzelfde. Kerst en verjaardagen sloegen we meestal over, dat was te pijnlijk, omdat Nicky er niet meer bij was. Ik veranderde als persoon, kon geen kind meer zijn, want voor mijn gevoel was niemand meer te vertrouwen."

Onlangs gaf Jos B. een statement, maar daarna bleef de familie nog met veel vragen zitten. Daar wil Femke antwoord op. "Wij willen alles weten, hoe moeilijk het ook zal zijn de laatste minuten van Nicky zijn leven in te kunnen vullen. Zoveel vragen die we hebben... Heeft hij nog lang geleefd? Zou hij bang geweest zijn? Heeft hij pijn gehad? Heeft hij om ons geschreeuwd? Die vragen blijven eindeloos in mijn hoofd dwalen. Op al deze vragen moet jij ons antwoord geven! Dat ben jij ons verplicht!!"

Miniatuurvoorbeeld
lees ook:

'Ouders Nicky Verstappen horen vol ongeloof Jos B. aan'

Femke heeft uiteindelijk nog één boodschap voor de verdachte. "Dat jij hier nu zit en ons niet aan durft te kijken zegt genoeg! Wel moet je weten en voelen dat onze ogen iedere seconde op jou gericht zijn, jij hebt ons Nicky afgenomen, mijn broertje, ons alles!! Onze levens hartstikke kapotgemaakt! Voor mij ben jij geen mens, je bent een monster!"

De complete slachtofferverklaring van Berthie en Peetje Verstappen is hieronder te lezen.

Slachtofferverklaring Peetje en Berthie Verstappen

22 jaar, 8 weken en 3 dagen geleden is ons leven compleet kapotgemaakt…

Wij weten dit zo tot op de dag nauwkeurig, omdat er sinds 10 augustus 1998 geen dag voorbij is gegaan zonder pijn, zonder verdriet en zonder verlangen naar onze Nick, die toen verdween en later vermoord werd teruggevonden.

Ja, we hebben al die lange, donkere dagen geteld…

De dagen dat we Nick niet gezien hebben, de dagen dat we hem niet hebben kunnen vasthouden.

De dagen dat we op zoek zijn geweest naar antwoorden, naar de waarheid, naar de dader. De dagen dat we ons wanhopig afvroegen wie in hemelsnaam een 11-jarig jongetje tijdens een vakantiekamp om het leven zou kunnen brengen. In die 22 jaar hebben wij elke dag – ook vandaag - bij een foto van Nick een kaarsje opgestoken, meer dan 8000 in totaal. In die 22 jaar zijn wij duizenden keren naar zijn graf geweest, telkens met de vraag: Waarom, waarom…????

Op 10 augustus 1998 kwam er een abrupt einde aan ons levensgeluk. Tot op dat moment vormden wij een hecht, warm gezin, we hadden het goed en genoten intens van onze kinderen Nicky en Femke. Maar vanaf dat moment veranderde alles in een nachtmerrie waar geen ontwaken meer uit mogelijk is.

Ruim 22 jaar geleden werd het leven van onze Nick afgenomen, dat van zijn jongere zusje Femke zou nooit meer zorgeloos zijn. Haar jeugd is verloren gegaan in een trauma, een wond - die ook nu ze volwassen is en zelf moeder is - niet meer dicht gaat. Feestdagen bestaan voor ons niet meer, op vakantie gaan we nooit, want het gemis van Nick, de pijn van wat hem is aangedaan, is dan extra groot. Wij, zijn ouders, zijn sindsdien nooit meer ontspannen geweest, onze levensvreugde is verdwenen. De lege plek die Nicky achterliet kan door niets worden opgevuld. Nick is van zijn leven beroofd, onze toekomst is verdwenen, wij leven eigenlijk alleen nog maar in het verleden.

Nick zou nu een man van 33 jaar zijn geweest. En wij, zijn ouders, zus en familieleden, kunnen alleen maar fantaseren, speculeren en dromen wat er van hem geworden zou zijn. We beelden ons dan in dat we de trotse opa en oma van zijn kinderen zouden zijn, dat we gezellige familiebijeenkomsten met hem en Femke zouden hebben en dat hij samen met zijn vader regelmatig naar Ajax zou gaan. Maar we weten het niet… we zullen het nooit weten, want Nicky is voor altijd maar elf jaar. Slechts elf jaar, omdat een volwassen man, een grote kerel, zich zelf niet in bedwang had en zich aan hem heeft vergrepen. Onze Nick was kansloos tegenover een roofdier dat op jacht was naar een prooi. Die gedachte, die wetenschap, is onverdraaglijk en kwelt ons elke dag, al 22 jaar, 8 weken en 3 dagen lang.

Het leven dat wij nu hebben, het leven dat wij nu lijden – ja, met een lange ij – komt door jou, Jos B.. JIJ bent verantwoordelijk voor Nicky’s dood. JIJ was daarbij. JIJ bent de dader. Wij hebben daar geen enkele twijfel over. En wat doe jij? Je zwijgt voornamelijk. De man die flink genoeg was om een onschuldig kind om het leven te brengen, was de eerste twee jaar na zijn arrestatie te laf om iets te zeggen. Wij moesten het doen met je vage toespelingen dat je ooit misschien wel wat ging zeggen, dat je wel iets weet, dat er een verklaring in de kluis ligt, maar ondertussen hield je toch mond. Geen woord over de hoeveelheid DNA-sporen op het lichaam en de kleding van onze Nick. Je hebt ons nooit ook maar een seconde aan durven kijken. En je advocaat maar overal roepen dat je onschuldig bent. Alsof ook maar iemand geloofde dat jouw DNA vanzelf op de binnenkant zijn onderbroek terecht was gekomen. En dan, als na twee jaar het proces begint, kom je met een in elkaar geflanst filmpje dat meer vragen oproept dan dat het beantwoordt. En als die vragen dan worden gesteld door de rechters, de officieren van justitie, zeg je: ‘Ik onthoud mij van elk commentaar’. Maar wel in het filmpje zeggen dat wij recht hebben op antwoorden…

Wij vragen ons nu elke dag – al 22 jaar, 8 weken en 3 dagen – af wat er werkelijk met Nick is gebeurd. Jij weet dat, Jos B., jij zou dat kunnen zeggen, jij zou onze vragen kunnen beantwoorden, maar je doet het niet. Wij voelen intense afschuw voor wat jij in 1998 hebt gedaan en intense minachting voor je houding hier tijdens de rechtszittingen, voor je zwijgen, je doorzichtige ontkenningen. Het was voor ons een onmenselijke beproeving om hier in de rechtszaal op twee meter afstand van je te zitten.

De straf die je krijgt opgelegd is aan de rechters. Wij kunnen hier alleen maar zeggen dat het voor ons nooit genoeg zal zijn. Het leven van ons kind, ja, in feite het geroofde levensgeluk van onze twee kinderen, is niet in jaren uit te drukken.

Nooit heb je ook maar iets laten blijken van medeleven, berouw, spijt, of emotie. Je weet niet eens wat het is. Nooit heb je enige verantwoordelijkheid getoond. Nee, je bent letterlijk gevlucht.

Maar wij kunnen niet vluchten, Jos B.. Wij kunnen alleen maar denken aan Nicky’s angst en zijn laatste momenten toen jij op zijn pad kwam… Wij zitten gevangen in onze gedachten, in ons verdriet, in onze pijn en in onze vragen, die jij kunt beantwoorden, maar dat gewoonweg niet doet. Morgen al 22 jaar, 8 weken en 4 dagen lang…

Peetje & Berthie Verstappen

Oktober 2020

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore