Zahra Boufadiss

Crime fighting over de rug van slachtoffers

14 mei 2022 08:49

Van mijn beltoon kreeg ik inmiddels een hartverzakking: hij bleef maar gaan. Hop, daar kwam weer een e-mail binnen. Natuurlijk blokkeerde ik zijn e-mailadres en telefoonnummer, maar daar liet hij zich niet door tegenhouden: hij had een oneindige hoeveelheid aan simkaarten. Dat beklemmende gevoel vergeet ik nooit meer, dat iemand je altijd kan bereiken, wat je ook doet. 'Nee' begreep hij niet. En van ophouden had hij nog nooit gehoord.

Jep, ik heb het over stalking: een paar jaar geleden was ik aan de beurt. Ik stond een cliënt bij in een – hoe ironisch – stalking-zaak. Hij was het niet eens met mijn strategie voor zijn strafzaak. Toen ik hem vriendelijk vertelde dat hij dan beter een andere advocaat kon zoeken, was het hek van de dam. Wat volgde was een bombardement van communicatie. E-mails, telefoontjes, WhatsApp-berichten. En niet alleen naar mij, maar ook naar mijn collega’s. Geloof mij: die telefoontjes en e-mails waren allesbehalve prettig. Het adres van mijn kantoor – de plek waar ik iedere dag was – stond pontificaal online. Uiteindelijk werd ik doodsbang dat hij opeens op de stoep zou staan. Of mij zou achtervolgen naar huis.

Het allerbelangrijkste: ik voelde mij weer veilig

Ondanks meerdere 'laatste waarschuwingen', ging meneer dagenlang door. Mijn werk kon ik niet voortzetten. Het was letterlijk onmogelijk omdat de telefoon continu ging. Ik voelde me onveilig en opgejaagd. De maat was vol en ik heb aangifte gedaan. En geloof mij: aangifte doe je niet zomaar, zeker niet tegen een oud-cliënt. Wij strafrechtadvocaten slikken best veel van ons clientèle. Toen ik op het politiebureau was, voelde ik mij gehoord. Ze namen mijn aangifte serieus: meneer werd van zijn bed gelicht, moest zich verantwoorden bij de rechter, kreeg een contactverbod en mocht niet meer binnen een paar honderd meter van mijn kantoor komen. Als hij die regels overtrad, zou hij direct worden aangehouden. Gelukkig hield meneer zich koest, de rust keerde terug, en het allerbelangrijkste: ik voelde mij weer veilig.

Veel vrouwen hebben last van stalkers. In de ergste gevallen leidt zo'n ziekelijke obsessie zelfs tot femicide: vrouwenmoord.  Een van de meest tragische voorbeelden is de dood van de 16-jarige Hümeyra, die door haar jaloerse ex, Bekir E., op klaarlichte dag werd doodgeschoten op het schoolplein. Ze had al meerdere keren aangifte gedaan van stalken. De politie had haar ex wel op de korrel, maar hij liet zich niet tegenhouden door de contactverboden. En toch greep de politie niet in en werd Bekir E. niet aangehouden. Alle betrokken instanties hadden niet door hoe gevaarlijk hij was en dat Hümeyra dus ernstig gevaar liep. Misschien had haar dood wel voorkomen kunnen worden.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Met een scan spot je nu onbekende Tile-trackers die je volgen

Dat slachtoffers van stalking beter beschermd moeten worden is wel duidelijkIeder jaar worden er dertig vrouwen vermoord door hun partner. Maar er is nog bar weinig verbeterd. De dood van Hümeyra wordt alleen gebruikt in de omstreden lobby om de maximumstraf op doodslag te verhogen van 15 naar 25 jaar. Dat is een slecht idee, waarmee slachtoffers van stalken en femicide in ieder geval niets opschieten. Want: hoe hoger de straf, hoe sneller je opnieuw de fout in gaat.

Ik hou hier een nare bijsmaak aan over. Hümeyra’s dood is deels ingezet om dit wetsvoorstel erdoorheen te jassen, maar de verhoging zal niet leiden tot minder strafzaken. Misschien juist tot meer. Op deze manier worden slachtoffers nog minder veilig, want maatregelen om hen beter te beschermen worden niet genomen. Daarom zou ik de politiek willen oproepen om niet meer aan crime fighting te doen over de rug van slachtoffers, maar om maatregelen te nemen die wél tot meer bescherming leiden voor slachtoffers; er zijn meer politieagenten nodig, zodat aangiftes niet jarenlang op de plank blijven liggen. En instanties moeten onderling beter communiceren, zodat het gevaar van een toekomstige Bekir E. niet meer verscholen blijft. Het allerbelangrijkste: neem vrouwen die aangifte doen serieus. Aangifte doe je meestal niet zomaar.